Ano ang Ikapu Ayon sa Bibliya?

Panimula

Alas-nuwebe ng umaga, huling awit na ang kinakanta, at may isang binata sa likurang bangko na nakatitig sa kanyang telepono. Bukas ang calculator. Doble-doble ang tinitipa niya: ang sahod, ang renta, ang gamot ng nanay niya, ang sampung porsiyento. Napapikit siya. "Panginoon, gross ba o net?"

Marahil narinig mo na ang katanungang iyon, o ikaw mismo ang nagtanong. At kapag ang usapan ay ikapu, madalas dalawa lang ang naaabot nating dulo: takot ("baka masumpa ako") o pagtanggi ("Kautusan na iyon, tapos na"). Pero may mas malawak at mas maganda pang sinasabi ang Kasulatan.

Sa pahinang ito, tutunton natin ang ikapu mula sa isang bundok sa Genesis hanggang sa mga koleksiyon ng iglesya sa mga liham ni Pablo. Malalaman mo kung ano talaga ito, kung ano ang hindi nito, at kung paano ito nagiging kalayaan at hindi pabigat.

Ang tuon ng gabay na ito

Hindi natin lalapitan ang ikapu bilang buwis na pinipilit tayong bayaran ng Diyos, ni bilang mahiwagang barya na inihuhulog sa langit para pilitin siyang magpalabas ng pagpapala. Ang tuon natin: ang ikapu ay patotoo, hindi bayarin. Ito ang unang hiwa ng tinapay na inilalagay sa mesa upang ipahayag kung sino ang tunay na may-ari ng buong tinapay. Kaya sa Kasulatan, halos hindi mo ito makikitang nakahiwalay sa dalawang bagay: sa kagalakan ng piging at sa pagkalinga sa dukha. Kapag naunawaan mo iyon, magbabago ang tanong mo. Hindi na "magkano ang kailangang ibigay ko?" kundi "sino ba ang nagmamay-ari sa akin?"

Ano ang sinasabi ng Bibliya tungkol sa ikapu?

Ang salitang "ikapu" ay galing sa "ikasampung bahagi." Sa pinakasimpleng anyo, ito ang paghihiwalay ng sampung porsiyento ng ani, kita, o pakinabang, at pagtatalaga nito sa Diyos. Ngunit hindi nagsimula ang ikapu sa isang batas. Nagsimula ito sa isang pasasalamat.

Pagkatapos iligtas ni Abram ang pamangkin niyang si Lot sa isang digmaan, sinalubong siya ni Melquisedec, ang hari ng Salem at saserdote ng Kataas-taasang Diyos. At doon, walang utos, walang tabla ng batas, walang templo, ganito ang nangyari sa Genesis 14:20: "Purihin ang Kataas-taasang Diyos na nagbigay sa iyo ng tagumpay laban sa iyong mga kaaway!" At binigyan siya ni Abram ng ikasampung bahagi ng lahat ng nasamsam niya.

Pansinin ang pagkakasunod. Hindi kinaltas ni Abram ang ikapu upang manalo. Ibinigay niya ito dahil nanalo siya, at alam niya kung kaninong kamay ang nagbigay ng tagumpay. Ang ikapu ay tugon, hindi transaksiyon.

Nang dumating ang Kautusan, may pormal nang anyo ang ikapu. Ganito ang Levitico 27:30: "Ang ikasampung bahagi ng lahat ng ani, maging butil o prutas, ay para kay Yahweh at itatalaga sa kanya." Tandaan ang pandiwa: hindi sinabing "magiging kanya," kundi "para sa kanya" na. Hindi ito paglilipat ng pagmamay-ari mula sa tao sa Diyos. Ito ang pagkilala na kanya na ito sa simula pa. Ang ikapu ay parang tatak sa isang parselang lupa: hindi ito ang bumibili ng lupa, ipinapahayag lang nito kung kanino ito.

Dito nakaugat ang tawag ng Kawikaan 3:9-10: "Parangalan mo si Yahweh sa pamamagitan ng iyong mga ari-arian, at ng pinakamainam sa lahat ng iyong pananim; kung gayon, mapupuno ng butil ang iyong kamalig, at ang mga sisidlan mo'y aapaw sa bagong alak." Hindi "parangalan mo siya kapag sobra na," kundi "sa pinakamainam." Ang una, hindi ang tira. Kung ano ang unang kinakaltas mo sa sahod, iyon ang totoong panginoon ng buhay mo.

Ang pinakakilalang talata ay nasa Malakias 3:10: "Ibigay ninyo ang buong ikapu sa kamalig ng Templo upang huwag magkulang ng pagkain sa aking tahanan. Subukin ninyo ako at makikita ninyong bubuksan ko ang mga durungawan ng langit at pauulanan ko kayo ng masaganang pagpapala." Madalas itong binabanggit na parang investment tip. Pero tingnan ang konteksto: nagsasara ang mga Levita ng ministeryo dahil walang pagkain sa kamalig; naglilingkod na lamang sila nang walang panustos; at ang bansa ay nagbibigay ng lumpo at bulag na hayop bilang handog. Ang isyu ay hindi porsiyento kundi pagwawalang-bahala. Ang tinatawag ng Panginoon ay puso, at ang "subukin ninyo ako" ay hamon sa isang bayang nagduda kung mahal pa nga siya ng Diyos.

At may hindi masyadong napapansing bahagi: sa Deuteronomio 14, may ikapu na kinakain mismo ng nagbibigay, kasama ang pamilya, sa harapan ng Panginoon, at kung malayo ang templo, puwede pang ipagbili ang ani at ipambili ng anumang gustuhin ng kanyang kalooban upang magsaya sa harap ng Diyos, kasama ang mga Levita, dayuhan, ulila, at biyuda. Isipin mo: may ikapu na nagmumukhang handaan. May ikapu na hitsura ng piging, hindi ng bayarin.

Ang tema na dumadaloy sa buong Bibliya

Bago pa ang Sinai, si Jacob sa Genesis 28 ay nangako sa Betel na ibibigay niya sa Diyos ang ikasampung bahagi ng lahat ng ibibigay sa kanya. Ang ikapu roon ay hindi utang; iyon ang paraan ng isang takot at pagalang na tao upang sabihin, "Ikaw ang Diyos ko, at gugustuhin kong maalala ito hangga't may pag-aari ako."

Pagkatapos ng Exodo, isinama ang ikapu sa buhay ng bansa. Sa Bilang 18, ang ikapu ay naging bahagi ng mga Levita, ang tribong walang lupa dahil ang Panginoon mismo ang kanilang bahagi. Kaya ang ikapu ay hindi tungkol sa pagpapataba sa isang institusyon; iyon ang sistemang nagpapatuloy sa pagsamba at nagbubuhay sa mga taong nag-aalaga sa espirituwal na kalagayan ng bayan. At tuwing ikatlong taon, ayon sa Deuteronomio 14 at 26, ang ikapu ay iniimbak sa bayan para sa mga Levita, dayuhan, ulila, at biyuda. Sa madaling salita, ang ikapu ay pagsamba at pagkalinga sa mahihina, pinagsama sa isang gawi.

Sa panahon ni Nehemias, nang mapansin niyang bumalik na sa bukid ang mga manggagawa ng templo dahil hindi na ibinibigay ang ikapu, ang ginawa niya ay muling tipunin ang bayan. Hindi dahil kailangan ng Diyos ng pera, kundi dahil kapag natigil ang pagbibigay, unti-unting natitigil ang pagsamba, at ang unang tinatamaan ay ang mga walang kalaban-laban.

Sa Bagong Tipan, hindi binura ni Jesus ang ikapu; binalik niya ito sa lugar nito. Sa Mateo 23:23 sinabi niya: "Kawawa kayo, mga eskriba at mga Pariseo! Mga mapagpaimbabaw! Ibinibigay nga ninyo ang ikapu ng mint, ng anis at ng kumin, ngunit binabale-wala naman ninyo ang mga mahalagang bahagi ng Kautusan gaya ng katarungan, ng habag at ng katapatan. Dapat ninyong gawin ang mga ito nang hindi kaligtaan ang mga iyon." Hindi sinabi ni Jesus, "tigilan na ninyo ang pag-ikapu." Sinabi niya: gawin ninyo, pero huwag ninyong gamitin ang ikapu bilang panakip sa kawalan ng habag. Isang lalaking eksaktong nagbibilang ng dahon ng anis para may sampung porsiyento, pero hindi napapansin ang biyudang inaagawan ng bahay, ay hindi banal kundi nakakalungkot.

Sa Lucas 18, ang Pariseo sa templo ay nagyayabang na nagbibigay siya ng ikapu ng lahat ng kanyang kinikita. Ganap na tapat sa porsiyento, ganap na kulang sa puso. Ang naging matuwid ay ang publikanong nagsabing "maawa ka sa akin."

Doon papunta ang buong dilig ng temang ito: kay Cristo. Sa Hebreo 7, ang tagpo ni Abram at Melquisedec ay muling binuksan. Ang Melquisedec na tumanggap ng ikapu ay larawan ng mas dakilang Saserdote na walang katapusan ang pagkasaserdote. Kaya't lahat ng ibinibigay natin ngayon ay ibinibigay sa loob ng katotohanang ito: hindi tayo nagbabayad sa isang malayong hari, nagbibigay tayo sa isang Panginoon na siya mismo ang nagbigay una. "Kilala ninyo ang kagandahang-loob ng ating Panginoong Jesu-Cristo: bagaman siya'y mayaman, naging dukha siya alang-alang sa inyo, upang sa kanyang kadukhaan ay maging mayaman kayo," sabi ng 2 Corinto 8:9. Ang ikapu ng Levitico ay tumuturo, ang krus ang tinuturo.

Mga karaniwang maling akala

Unang maling akala: ang ikapu ay parang paglalagay ng barya sa makina, at aayos ang pinansiyal na buhay ko. Ito ang pinakamabigat na pagbaluktot sa Malakias 3:10. Oo, tunay na nangako ang Diyos ng pagpapala, at oo, tunay na siya ang bukal ng lahat ng mabuti. Pero ang tanong na sinasagot ng Malakias ay hindi "paano ako yayaman?" kundi "paano magbabalik ang isang bayang lumayo?" Kapag ang pagbibigay ay ginagawang paraan upang kontrolin ang Diyos, hindi na iyon pagsamba, iyon ay pamimilit. Nilinaw ni Pablo sa 2 Corinto 9:7: "Ang bawat isa'y dapat magbigay ayon sa sariling pasiya, maluwag sa kalooban at hindi napipilitan lamang, sapagkat iniibig ng Diyos ang nagbibigay nang maluwag sa kalooban." Hindi porsiyento ang inaasahan sa talatang iyon; puso.

Ikalawa: wala sa Bagong Tipan ang ikapu, kaya wala nang pakialam ang Diyos kung magbibigay ako. Totoong walang bagong utos ng sampung porsiyento sa mga liham. Pero mag-ingat sa lohika: sa Bagong Tipan, hindi bumaba ang pamantayan, tumaas. Ang mga unang Kristiyano sa Jerusalem ay nagbukas ng kanilang mga bahay at nagbenta ng ari-arian upang walang magkulang. Iniutos ni Pablo sa mga taga-Corinto na magtabi ng ibibigay tuwing unang araw ng sanlinggo, ayon sa kanilang kita. Sa Mateo 23:23, hindi tinanggal ni Jesus ang ikapu kundi idinagdag ang katarungan, habag, at katapatan. Hindi kalayaan mula sa pagbibigay ang biyaya, kundi kalayaan sa pagbibigay.

Ikatlo: sampung porsiyento sa Diyos, siyamnapung porsiyento akin. Ito ang pinakatahimik na kasinungalingan. Sa Levitico 27:30, ang ikapu ay "banal" at "para kay Yahweh," pero ang buong lupa ay kanya rin. Hindi ka nakikipaghati sa Diyos; nagsasabi ka lang sa sarili mo, sa bawat buwan, ng isang katotohanan: lahat ng ito ay hiram. Marami ang tapat sa sampu at maluho, maramot, o marahas sa siyamnapu. Ang ikapu ay hindi hangganan ng pagmamay-ari ng Diyos; ito ang tanda nito.

Ikaapat: ang ikapu ay para lang sa gusali at sa sahod ng pastor. Sa Kasulatan, tunay na may bahaging pantustos sa mga naglilingkod, at tama iyon; karapat-dapat sa upa ang manggagawa. Pero mula pa sa Deuteronomio, ang ikapu ay may laman ding para sa dayuhan, ulila, at biyuda, at sa Bagong Tipan, ang mga koleksiyon ni Pablo ay para sa mga nagdadahop na kapatid sa Judea. Kapag ang pagbibigay ng isang iglesya ay walang nadadaluyan patungo sa nagugutom, sa maysakit, sa naulila, may sumobrang mint at anis at may kulang na habag.

At isang huling paalala: hindi rin biblikal na gawing pang-aabuso ang ikapu. Walang nagbabanta ng sumpa upang mangolekta sa Kasulatan. Ang tawag ay malinaw at malumanay: magbigay nang buong-puso, sa katinuan, sa harap ng Diyos.

Isabuhay ito ngayon

Nagsisimula ito sa isang mabagal na desisyon, hindi sa isang emosyonal na sandali. Umupo kang may papel, at bago mo pa maramdaman ang bigat, magpasiya ka kung magkano ang unang ihihiwalay. Ang sampung porsiyento ay malinaw at matanda nang pamantayan, at para sa marami, ito ang matapat at simpleng simula. Hindi ito hangganan; sa Bagong Tipan, ang tanong ay hindi "hanggang saan ang kailangan?" kundi "hanggang saan ang kaya ng aking pagtitiwala?"

Kung sahod ang pinagkukunan mo, mas madali ang gross bilang panimula, dahil ang katanungang "gross o net" ay kadalasan naman ay katanungang "gaano ba kaliit ang puwede kong palabasin?" Kung negosyante ka o pana-panahon ang kita mo, itakda mo ito sa porsiyento at hindi sa halaga, upang ang mabuting buwan at ang mahinang buwan ay pareho kang napapaalalahanan.

Kung may utang ka, huwag mong isipin na kalaban ang isa sa isa. Mag-usap kayong mag-asawa, ilista ang totoo, magpasiya sa isang bilang na kaya ngayon, kahit maliit, at magplano kung paano iyon lalago habang nababawasan ang utang. Ang pagbibigay ay hindi paglalaro sa pananagutan mo sa iba; kasabay na paglago ng katapatan sa lahat ng dako.

Kung wala kang kita, estudyante o walang trabaho, hindi ka nakakaltasan ng Diyos. Pero puwede ka pang magbigay ng oras, lakas, kakayahan, at pagkain sa iyong kapitbahay. Ang prinsipyo ay hindi pera; kundi ang una at pinakamainam ay itinatalaga sa kanya.

Kung mag-asawa kayong hindi magkasundo tungkol dito, huwag mong gawing digmaan ang biyaya. Manalangin, mag-usap, magpasiya sa kayang pagkasunduan ngayon, at hayaan ang Diyos na magtrabaho sa panahon.

At huwag ninyong tanggalin ang saya. Balikan ang Deuteronomio 14: mayroong ikapu na kinakain sa harap ng Diyos. Kaya't isama sa pagbibigay ninyo ang pagsasalo: pakainin ang isang pamilyang naghihikahos, ipagbayad ang gamot ng lola sa kabilang kalye, tulungan ang isang kabataan sa matrikula. Ang pagbibigay na walang mukha ay madaling maging bookkeeping. Ang pagbibigay na may mukha ay nagbabago ng puso.

Panghuli, tanungin kung saan napupunta. Karapat-dapat mag-usisa ang isang iglesya tungkol sa transparency, hindi dahil kulang ang tiwala kundi dahil banal ang pinag-uusapan. Kung ang ikapu ay "para sa Panginoon," dapat itong hawakan nang may takot at katapatan.

Ang Salamin

Alam mo kung nasaan ang pinakatapat na larawan ng puso mo? Hindi sa journal mo. Nasa listahan ng mga transaksiyon sa telepono mo. Doon nakasulat, sa mga petsa at halaga, kung ano talaga ang mahalaga sa iyo.

Kaya hayaan mong tanungin kita nang tuwiran. Kapag dumarating ang sahod, ano ang unang kinakaltas mo? Kung ang sagot ay lahat ng iba pa, at ang Diyos ay nakukuha lang kung may matira, huwag kang magmadali sa pagdedepensa. Hindi ka naman masamang tao. Pero baka totoo ito: mas pinagkakatiwalaan mo ang balanse ng bangko mo kaysa sa Ama na nangako sa iyo ng pagkain at damit. Naiintindihan iyon. Nakakatakot ang buhay. Mahal ang bigas, mahal ang upa, at may lolang gumagamot sa dialysis.

Pero narito ang mapait at nagpapalayang katotohanan: hindi mawawala ang takot sa pera kapag mas maraming pera. Napapatid ito kapag may binitiwan. Ang ikapu ay hindi kaltas sa iyong kaligtasan; ito ang mabagal na pagtanggal ng mga daliri mo sa isang bagay na kahit anong higpit ng kapit, hindi ka nito maisasalba.

At may kabilang gilid rin ito. Baang ka bang nagbibigay nang tapat pero pinanghahawakan mo iyon na parang resibo laban sa Diyos, tahimik na naghihintay na bayaran ka niya ng magandang kalusugan, mabuting anak, o sagot na hindi pa dumarating? Kung gayon, ang ikapu mo ay naging kasunduan, at ang Diyos ay naging katulong. Iyon din ang kalagayan ng lalaki sa templo na nagbibilang ng anis.

Wala kang mapipilit sa Diyos, at hindi ka rin naman kailangang mamilit. Nabigay na niya ang Anak. Ang tanging tugon na may saysay ay pasasalamat.

Ipinaliwanag para sa mga bata

Napakadaling ilapit ang ikapu sa mga bata, dahil sila mismo ay natututo pa lamang kung ano ang "akin" at ano ang "atin." Puwede kang magsimula sa sampung barya sa mesa. Ibukod ang isa at sabihin: "Ang isang ito ay para sa Diyos, hindi dahil kailangan niya ng pera, kundi dahil lahat ng sampu ay galing sa kanya. Ang isang baryang ito ay parang pagsasabi ng 'salamat, ikaw ang nagbibigay sa amin.'"

Mahalagang maiwasan ang dalawang bitag sa pagtuturo sa bata: ang takot ("magagalit ang Diyos kapag hindi ka nagbigay") at ang palitan ("magbigay ka at bibigyan ka ng mas marami"). Sa halip, tulungan silang maramdaman ang saya nito. Hayaan silang piliin mula sa kanilang baon o allowance, hayaan silang maghulog mismo sa handugan, at ipakita sa kanila ang bunga: ang pamilyang nabigyan ng pagkain, ang gurong sinusuportahan, ang batang may bagong sapatos.

Puwede rin nating ikuwento sa kanila si Abram at Melquisedec sa Genesis 14:20 sa pinakasimpleng anyo: nanalo si Abram, at alam niyang ang Diyos ang nagbigay ng tagumpay, kaya nagbigay siya pabalik.

Sa Faith.network, may hiwalay na paliwanag na inihanda para sa iba't ibang edad: para sa mga preschool na tatlo hanggang anim na taon, kung saan larawan at simpleng kuwento ang gamit; para sa mga elementarya na pito hanggang labindalawa, kung saan puwede nang buksan ang Kasulatan at magtanong; at para sa mga kabataang labindalawang taon pataas, kung saan tinatalakay ang mga totoong isyu ng pera, pagkakampi ng barkada, at kalayaan sa ilalim ng biyaya.

Mga madalas itanong

Bilang pagtatapos

Kung isang bagay lang ang maiuuwi mo sa pahinang ito, sana ito: hindi ka nagbabayad sa Diyos, sumasaksi ka. Sinaksihan iyon ni Abram sa Genesis 14:20 nang bigyan niya si Melquisedec ng ikasampung bahagi ng lahat, hindi upang manalo kundi dahil nanalo na siya sa kamay ng Diyos. Sinaksihan iyon ng Levitico 27:30 nang tawagin ang ikapu na banal at kanya na. Sinaksihan iyon ng Deuteronomio nang gawing piging ang bahagi nito at nang ipatuloy ang bahagi nito sa biyuda at ulila. Sinaksihan iyon ni Jesus sa Mateo 23:23 nang sabihin niyang gawin ang pag-ikapu ngunit huwag kalimutan ang habag. At sinaksihan ito ni Pablo nang ipaliwanag na hindi porsiyento kundi maluwag na kalooban ang inaasahan ng Diyos.

Kaya't ang susunod na hakbang ay simple. Balikan ang badyet ninyong mag-asawa, o ang sarili mong listahan, at magpasiya ng isang bagay na kaya at tapat. Manalangin bago mo ilagay ang halaga. Pagkatapos, hanapin ang isang mukha na madadaluyan nito ngayong buwan. Basahin ang 2 Corinto 8 at 9 nang buo bago mo maisipang muli na ang usapin ay pera. Ang usapin ay palagi at unang-una ay ang biyaya ng Panginoong Jesu-Cristo.