Ano ang Kaharian ng Diyos Ayon sa Bibliya?

Panimula

May isang tanong na madalas marinig sa mga prayer meeting at sa mga usapan pagkatapos ng serbisyo: "Kailan kaya darating ang kaharian ng Diyos?" Karaniwan, may kasamang buntong-hininga ang tanong. Mahal na ang bilihin, may sakit ang tatay, hindi na tumatawag ang anak sa abroad, at tila walang katarungan sa paligid. Kaya natural lang na isipin nating ang kaharian ng Diyos ay isang bagay na malayo pa, isang bagay na darating balang-araw kapag tapos na ang lahat ng ito.

Pero ang unang pangungusap na binigkas ni Jesus sa kaniyang ministeryo ay hindi "malayo pa" kundi "malapit na." At iyon ang magbabago ng lahat.

Sa gabay na ito, tutuklasin natin kung ano talaga ang ibig sabihin ng kaharian ng Diyos ayon sa Bibliya, kung paano ito dumadaloy mula Genesis hanggang Pahayag, kung bakit madalas tayong magkamali sa pag-unawa nito, at kung paano ito humuhubog sa iyong buhay ngayong araw na ito, sa trabaho, sa tahanan, at sa mga desisyong tahimik mong ginagawa.

Ang tuon ng gabay na ito

Karamihan sa mga paliwanag tungkol sa kaharian ng Diyos ay nauuwi sa isang mapa: saan ito, kailan ito, sino ang papasok. Iba ang tuon natin dito. Ang kaharian ng Diyos ay hindi pangunahing isang lugar kundi isang paghahari, at ang Hari nito ay kinoronahan hindi sa isang palasyo kundi sa isang krus. Iyon ang susi na bubuksan ang buong tema. Kapag naunawaan mong ang trono ng ating Hari ay hugis krus, maiintindihan mo kung bakit ang kaharian niya ay dumarating sa pamamagitan ng paglilingkod at hindi ng pamimilit, at kung bakit ito ay tinatanggap at hindi itinatayo.

Ano ang sinasabi ng Bibliya tungkol sa kaharian ng Diyos?

Ang salitang isinalin nating "kaharian" sa Griego ay basileia, at ang mas tumpak na pakahulugan nito ay hindi "teritoryo" kundi "paghahari" o "pamamahala." Kaya nga maganda ang pagsasalin ng Magandang Balita Biblia sa maraming talata: hindi lang "kaharian" kundi "paghahari ng Diyos." Hindi ito isang bansa na may hangganan sa mapa. Ito ang aktibong pagluklok ng Diyos bilang Hari, ang panahon at kalagayan kung saan nangyayari ang kaniyang kalooban.

Narinig natin ito sa unang pahayag ni Jesus. Sa Marcos 1:15 ay sinabi niya: "Dumating na ang takdang panahon, at malapit nang maghari ang Diyos! Pagsisihan ninyo't talikuran ang inyong mga kasalanan at maniwala kayo sa Magandang Balita!" Pansinin: hindi niya sinabing "may bagong relihiyon na," kundi "may bagong Hari na." At ang tanging tugon na akma sa pagdating ng isang hari ay pagsuko.

Pero paano tayo makakapasok sa paghaharing ito? Hindi sa pagsisikap, hindi sa lahi, hindi sa posisyon. Sinabi ni Jesus kay Nicodemo, isang relihiyosong lider na may malinis na talaan, sa Juan 3:3: "Pakatandaan mo: malibang ipanganak na muli ang isang tao ay hindi niya makikita ang kaharian ng Diyos." Kailangan ng bagong kapanganakan, hindi ng bagong programa. Walang nakakapasok sa kaharian sa pamamagitan ng pag-aayos sa sarili; pumapasok tayo sa pamamagitan ng muling pagsilang na gawa ng Espiritu.

Nang tanungin siya ng mga Pariseo kung kailan darating ang kaharian, sumagot siya sa Lucas 17:21: "Hindi rin masasabi ninuman, 'Narito!' o 'Naroon!' sapagkat ang paghahari ng Diyos ay nasa gitna ninyo." May mga sinaunang salin na nagsasabing "nasa loob ninyo," at parehong totoo ang ideya, pero mahalagang maunawaan ang konteksto. Kausap niya ang mga Pariseo na hindi naman sumasampalataya sa kaniya. Hindi niya sinasabing may banal na kislap sa puso ng bawat tao. Sinasabi niyang ang Hari mismo ay nakatayo sa harapan nila at hindi nila ito nakikita. Nasa gitna nila ang kaharian dahil nasa gitna nila ang Hari.

Kaya kapag tinuruan niya tayong manalangin, ang hiling ay hindi "dalhin mo kami sa kaharian" kundi "dumating nawa ang kaharian mo. Masunod nawa ang kalooban mo dito sa lupa tulad ng sa langit" (Mateo 6:10). Ang kaharian ay bumababa, hindi tayo ang umaakyat.

At dahil paghahari ito at hindi lugar, may hugis ito sa pang-araw-araw na buhay. Sinabi ni Pablo sa Roma 14:17: "Sapagkat ang paghahari ng Diyos ay hindi tungkol sa pagkain at inumin, kundi sa matuwid na pamumuhay, sa kapayapaan at kagalakang kaloob ng Espiritu Santo." Nag-aaway ang mga taga-Roma tungkol sa pagkain. Sinabi sa kanila ni Pablo na may mas malaking bagay silang pinagsasaluhan. Kung saan may katuwiran, kapayapaan, at kagalakan na gawa ng Espiritu, naroon ang bakas ng kaharian.

At ang lahat ng ito ay nagtatagpo sa pinakatanyag na utos tungkol sa paksang ito, ang Mateo 6:33: "Ngunit higit sa lahat ay pagsumikapan ninyo ang pagharian kayo ng Diyos at mamuhay nang ayon sa kaniyang kalooban, at ibibigay niya ang lahat ng kailangan ninyo." Hindi ito pormula para yumaman. Ito ay panawagan sa isang tao na nag-aalala tungkol sa pagkain at damit: ilagay mo ang paghahari ng Diyos sa sentro, at hindi ka pababayaan ng Hari na nag-aalaga maging sa mga ibon.

Ang tema na dumadaloy sa buong Bibliya

Nagsisimula ang kuwento ng kaharian sa Genesis, bago pa man lumitaw ang salitang "kaharian." Nilikha ng Diyos ang tao ayon sa kaniyang larawan at inatasang mamahala sa lupa bilang kaniyang kinatawan. Ang Eden ay unang larawan ng isang lugar kung saan nangyayari ang kalooban ng Diyos sa lupa gaya ng sa langit. Nang pumili ang tao na siya na lang ang maghari sa sarili niya, nagkabitak ang lahat. Simula noon, ang buong Kasulatan ay kuwento kung paano ibinabalik ng Diyos ang kaniyang paghahari sa isang mundong naghimagsik.

Sa Exodo, inilabas niya ang isang alipin na bayan at ginawang kaniyang sariling bansa, at ang awit nila sa dagat ay "maghahari ang Panginoon magpakailanman." Pero hindi nasiyahan ang Israel sa isang Diyos na hindi nila nakikita. Humingi sila ng haring tulad ng ibang bansa, at masakit ang sinabi ng Panginoon kay Samuel sa 1 Samuel 8:7: "hindi ikaw ang itinakwil nila kundi ako. Ayaw na nilang ako ang maging hari nila." Binigyan sila ng hari, at natutuhan nilang kahit ang pinakamabuting hari ay may putik sa paa. Nabigo si Saul. Nagkasala si David. Naligaw si Solomon.

Sa kabila niyon, nangako ang Diyos kay David ng isang trono na mananatili magpakailanman. Inawit ito ng mga propeta. Nakita ito ni Daniel sa panaginip ng hari ng Babilonia, kung saan isang bato na hindi hinubog ng kamay ng tao ang dumurog sa mga imperyo ng mundo. Ganito ang pahayag ng Daniel 2:44: "Sa panahon ng mga haring iyon, magtatatag ang Diyos ng langit ng isang kaharian na hindi mapapahamak kailanman. Hindi ito masasakop ninuman. Dudurugin nito ang lahat ng kahariang iyon at mananatili magpakailanman." Mapapansin mo ang mahalagang detalye: ang kaharian ay "itinatatag ng Diyos," hindi inaangat ng tao.

Pagkatapos ng apat na siglong katahimikan, lumitaw si Jesus sa Galilea na may anunsiyo: narito na ang kaharian. Pinalayas niya ang mga demonyo at sinabi, "nangangahulugang dumating na sa inyo ang paghahari ng Diyos" (Lucas 11:20). Pinakain niya ang gutom, nilinis ang ketongin, at tinanggap ang mga itinakwil. Bawat himala ay parang maliit na bintana na nagpapakita kung ano ang hitsura ng mundo kapag ang Diyos na ang namamahala.

Pero narito ang pinakanakakagulat na pagliko ng buong kuwento. Ang koronasyon ng Hari ay naganap sa Kalbaryo. Isang koronang tinik ang isinuot sa kaniya, at isang karatulang "Hari ng mga Judio" ang ipinako sa itaas ng kaniyang ulo. Hindi iyon biro ng mga sundalo lamang; iyon ang katotohanan na hindi nila nauunawaan.

Ang trono ng ating Hari ay hugis krus.

Doon niya tinalo ang kasalanan at kamatayan, hindi sa pamamagitan ng espada kundi sa pamamagitan ng pag-aalay ng sarili. At sa pagkabuhay niyang muli, nagsimula ang bagong paghahari. Nagtatapos ang Bibliya sa pagsigaw ng langit sa Pahayag 11:15: "Ang kapangyarihang maghari sa sanlibutan ay sa ating Panginoon at sa kaniyang Mesiyas na, at maghahari siya magpakailanman!" Ang kuwentong nagsimula sa isang hardin ay nagtatapos sa isang lungsod kung saan nasa gitna ang trono ng Diyos at ng Kordero.

Mga karaniwang maling akala

Ang unang maling akala ay ito: ang kaharian ng Diyos ay ibang pangalan lang para sa langit, ang pupuntahan natin kapag tayo'y namatay. Totoong gagamitin ni Mateo ang "kaharian ng langit" dahil iginagalang ng mga Judio ang pangalan ng Diyos, pero hindi ibig sabihin niyon na ang kaharian ay isang destinasyon sa ulap. Kapag ipinanalangin natin ang Mateo 6:10, hinihiling nating dumating ang kaharian "dito sa lupa tulad ng sa langit." At sa Pahayag, hindi tayo ang inaangat sa langit; ang bagong Jerusalem ang bumababa. Hindi tayo tumatakas sa mundo; ibinabalik ng Diyos ang kaniyang paghahari sa mundo.

Ang pangalawa ay ang maling paggamit ng Lucas 17:21: ang kaharian daw ay puro panloob, isang kapayapaang damdamin, isang pribadong espiritwalidad na walang kinalaman sa katawan, sa pera, o sa lipunan. Pero ang Hari na nagsalita ng mga salitang iyon ay humipo ng ketongin, nagpakain ng libu-libo, at sumalungat sa mga mapagsamantala sa templo. Sinabi ni Pablo sa Roma 14:17 na ang kaharian ay "matuwid na pamumuhay," hindi lamang mabuting pakiramdam. Totoong nagsisimula ito sa puso, pero hindi ito nananatili doon. Anumang paghahari na walang epekto sa iyong pitaka, sa iyong pananalita, at sa pakikitungo mo sa may mas mababang posisyon sa iyo ay hindi pa umaabot sa pinakaloob mo.

Ang pangatlo ay ang akalang tayo ang nagtatayo ng kaharian. May magandang hangarin ang mga nagsasabing "itayo natin ang kaharian" sa pamamagitan ng pulitika, ng programa, ng kampanya, ng malalaking gusali. Pero sa buong Bibliya, hindi kailanman tinatawag ang mga tao na tagapagtayo ng kaharian. Ang Diyos ang nagtatatag nito, ayon sa Daniel 2:44. Tayo ay tumatanggap nito, pumapasok dito, naghahanap nito, nagpapahayag nito, at nagsisilbi dito. May banta ang maling akalang ito: kapag akala mong nasa balikat mo ang kaharian, gagamit ka ng mga paraan ng mundo para itaguyod ito, at mapapansin mong ipinagtatanggol mo na ang isang Hari na hindi naman humingi ng tagapagtanggol na may tabak. Naalala mo ba ang tanong ni Jesus kay Pilato? "Ang kaharian ko'y hindi sa sanlibutang ito." Hindi niya ibig sabihing walang kinalaman ang kaharian sa mundo, kundi hindi galing sa mundo ang kapangyarihan at ang paraan nito.

Ang pang-apat ay ang pag-iisip na ang kaharian ay pawang hinaharap. Tama na may hinihintay pa tayo, at hindi natin kailangang magkunwaring maayos na ang lahat. Pero kung puro hinaharap ang kaharian, bakit sinabi ni Pablo sa Colosas 1:13 na "iniligtas niya tayo sa kapangyarihan ng kadiliman at inilipat sa kaharian ng kaniyang minamahal na Anak"? Nakalipat ka na. Nasa ilalim ka na ng bagong pamamahala, kahit na nabubuhay ka pa sa lumang mundo. Ang buhay Kristiyano ay nasa pagitan ng "dumating na" at "darating pa," at ang tensiyong iyon ang nagbibigay sa atin ng pag-asa nang hindi nagiging bulag.

Isabuhay ito ngayon

Kung ang kaharian ay paghahari at hindi lugar, ibig sabihin ay may tanong na kasama mo sa bawat sitwasyon: sino ang Hari dito?

Sa trabaho, sumusulpot ito kapag may pagkakataon kang magsinungaling ng kaunti para makalamang, o kapag may katrabaho kang inaapi ng supervisor at mas ligtas ang manahimik. Ang kaharian ay hindi lumalaganap sa pamamagitan ng kapangyarihan kundi sa pamamagitan ng paglilingkod, kaya ang pinakamalinaw na hitsura ng kaharian sa opisina mo ay maaaring isang tahimik na pagtatanggol sa isang taong walang kakayahang ipagtanggol ang sarili.

Sa pera, ang Mateo 6:33 ay hindi panlunas sa kahirapan kundi panlunas sa pagkabalisa. Hindi sinasabi ni Jesus na mawawala ang iyong mga pangangailangan sa isip mo; sinasabi niyang may mas malaking hangarin na dapat pumalit sa sentro. Praktikal ito. Ano ang unang nauubos sa sahod mo? Ano ang unang nawawala kapag mahigpit ang budget, ang pagbibigay o ang mga luho? Ang sagot mo ay mapa ng iyong puso.

Sa pamilya, ang paghahari ng Diyos ay nagpapakita sa paraan ng pakikipag-ayos. Marami sa atin ang may hindi pinag-uusapang away sa tahanan, isang kapatid na limang taon nang hindi kinakausap, isang magulang na hindi humingi ng tawad. Ang kaharian ay dumarating doon sa anyo ng isang taong unang lumapit, hindi dahil siya ang mali kundi dahil sinusunod niya ang Hari na unang lumapit sa atin.

Sa katawan at sa oras, ipinapaalala ng kaharian na hindi mo kailangang patunayan ang iyong halaga sa pamamagitan ng sobrang pagkayod. Si Jesus ay nagpagaling, natulog, nagpahinga, at nagdasal mag-isa. Ang taong namumuhay sa ilalim ng isang mabuting Hari ay hindi kailangang maging hari ng sariling kalendaryo.

At sa pagsamba, pinapaalala ng Roma 14:17 na hindi ang mga maliliit na preperensiya ang sukatan ng espiritwalidad. Hindi ang tono ng musika, hindi ang haba ng sermon, hindi ang istilo ng pananamit. Katuwiran, kapayapaan, at kagalakan sa Espiritu Santo. Kapag nag-aaway ang iglesia tungkol sa mga bagay na hindi naman kabilang sa listahang ito, nawawala sa paningin natin ang kaharian habang iniisip nating ipinagtatanggol natin ito.

Hindi mo itatayo ang kaharian; tatanggapin mo ito.

Ang Salamin

Malamang may lugar sa buhay mo kung saan ikaw pa rin ang nakaupo sa trono, at alam mo kung ano iyon habang binabasa mo ito.

Baka ito ang relasyon na ayaw mong isuko. Baka ito ang galit na pinakakain mo tuwing gabi dahil pakiramdam mo ay karapatan mo iyon. Baka ito ang paraan ng pagkita mo ng pera na hindi mo maipagtatapat nang buong tapang sa isang kapatid sa pananampalataya. Baka ito ang paraan ng pakikitungo mo sa asawa mo sa loob ng bahay, na ibang-iba sa paraan ng pakikitungo mo sa kaniya sa harap ng mga tao.

Hindi ito pambubuska. Isa itong imbitasyon mula sa isang Hari na hindi dumating na may hawak na espada kundi may hawak na palanggana at tuwalya.

At narito ang bagay na nakakapagpalaya. Kung ang kaharian ay paghahari ng Diyos, hindi mo na kailangang maghari. Hindi mo kailangang pangalagaan ang lahat ng bagay nang mag-isa. Hindi mo kailangang maging tagapagligtas ng pamilya mo, tagapag-ayos ng lahat ng problema sa trabaho, tagapagtanggol ng reputasyon mo laban sa bawat tsismis. May Hari na, at hindi siya natutulog.

Pero may kapalit. Hindi puwedeng tanggapin mo ang kaharian habang nananatili kang hari. Kaya nga ang unang salita ni Jesus ay "pagsisihan ninyo't talikuran ang inyong mga kasalanan." Ang pagsisisi ay hindi pagmumukmok. Ito ay pagbaba sa trono at pagluhod sa tabi nito.

Tanungin mo ang sarili mo ngayon: anong bahagi ng buhay ko ang hindi ko pa ipinapasok sa paghahari ng Diyos, dahil natatakot akong baka kunin niya ito? At ano kaya ang mangyayari kung ibibigay ko ito sa Hari na nagbigay ng sarili niya para sa akin?

Ipinaliwanag para sa mga bata

Kapag tinanong ka ng anak mo kung ano ang kaharian ng Diyos, huwag kang magsimula sa mapa o sa linya ng panahon. Magsimula ka sa isang tanong na naiintindihan ng bata: "Sino ang masusunod dito sa bahay?" Alam ng bata ang sagot. May mga bahay na masaya at ligtas dahil mabuti ang mga nagpapasunod doon, at may mga lugar na nakakatakot dahil masama ang nag-uutos.

Pagkatapos ay ganito mo ipaliwanag: ang kaharian ng Diyos ay hindi isang lugar na may pader at bandila. Ito ang kahit saang lugar kung saan si Jesus ang masusunod. Kapag ang Diyos ang nag-uutos, walang nasasaktan, walang natatakot, at walang naiiwan. Dumating si Jesus para sabihing nagsisimula na ang ganoong klaseng mundo, at ang pinakamagandang balita ay puwedeng maging bahagi nito ang kahit sinong bata.

Mabuting idagdag ang larawan ng isang hari na hindi tulad ng iba. Ang karamihan sa mga hari ay gustong pagsilbihan. Ang Hari natin ay naghugas ng paa ng kaniyang mga kaibigan at namatay para sa kanila. Kaya kapag tayo ay nagiging mabait, nagbabahagi, humihingi ng tawad, o tumatayo para sa isang batang inaapi, para tayong maliliit na bintana kung saan natatanaw ng ibang tao kung ano ang hitsura ng kaharian.

May mga partikular na paliwanag na inihanda para sa iba't ibang edad, isa para sa mga preschooler na tatlo hanggang anim na taong gulang, isa para sa mga batang pito hanggang labindalawa, at isa para sa mga kabataang labindalawang taong gulang pataas. Piliin ang akma sa edad ng anak mo, at huwag mag-alalang hindi mo kayang sagutin ang lahat ng tanong. Ang pag-amin na "hindi ko alam, pero tanungin natin ang Diyos nang sabay" ay isa na ring aral tungkol sa kaharian.

Mga madalas itanong

Bilang pagtatapos

Kung may isang bagay kang dadalhin mula sa gabay na ito, sana ito: ang kaharian ng Diyos ay hindi isang lugar na pinupuntahan mo kapag namatay ka, kundi isang Hari na dumating na sa iyo habang buhay ka pa. Nagsimula ang kuwento sa isang hardin kung saan tumanggi ang tao sa pamamahala ng Diyos, dumaan ito sa isang bayan na humingi ng maling klaseng hari, at umabot sa isang krus kung saan nakoronahan ang tunay na Hari sa pinakakabaligtarang paraan.

Dumating ang kaharian sa anyo ng isang Hari na nagpako sa sarili.

Kaya hindi natin itinatayo ang kaharian; tinatanggap natin ito at ipinapahayag sa paraan ng pamumuhay. Hindi natin ipinagtatanggol ito gamit ang mga sandata ng mundo; sinasalamin natin ito sa pamamagitan ng katuwiran, kapayapaan, at kagalakan na gawa ng Espiritu Santo.

Kung gusto mong lumalim pa, magsimula ka sa pagbabasa ng Mateo kabanata lima hanggang pito nang buo at dahan-dahan, at pagkatapos ay ang mga talinghaga sa Mateo kabanata labintatlo. Habang binabasa mo, isang tanong lang ang dalhin mo: Panginoon, saan sa buhay ko hindi pa ikaw ang Hari? Hindi natatakot ang Diyos sa matapat na tanong na iyon. Iyon mismo ang simula ng pagdating ng kaharian sa iyong puso.

Ang mga siping biblikal sa gabay na ito ay mula sa Magandang Balita Biblia.