Ano ang mga Pangako ng Diyos sa Bibliya?
Panimula
May isang lumang kahon sa ilalim ng kama ng aking lola. Doon niya itinatago ang mga papel na mahalaga sa kanya: titulo ng lupa, resibo ng bayad, sulat mula sa asawa niyang matagal nang yumao. Minsan kong tinanong kung bakit niya iniingatan ang mga iyon, at ang sagot niya ay simple: "Patunay iyan na may nangako sa akin."
Marami sa ating mga mananampalataya ang ganito rin kung tumingin sa mga pangako ng Diyos. Mga talatang naka-highlight sa Bibliya, mga verse card sa pitaka, mga litanya ng mga salitang kinakapitan tuwing gipit. At walang masama roon. Pero may mas malalim pang nangyayari sa Kasulatan kaysa sa koleksyon ng mga maiinit na linya.
Sa pahinang ito, makikita mo kung ano talaga ang pangako ng Diyos sa paraan ng Bibliya mismo: hindi tseke na kinukuha sa bangko, kundi tipan na may mukha, may dugo, may pangalan. At kapag nakita mo iyon, magbabago ang paraan ng pagbasa mo sa buong Kasulatan.
Ang tuon ng gabay na ito
Hindi ito listahan ng isandaang talatang pampalakas ng loob. Ang tuon ng gabay na ito ay ganito: ang bawat pangako ng Diyos ay may pangalan, at ang pangalang iyon ay Jesus. Hindi hiwalay ang mga pangako sa Nangako. Hindi sila mga regalong ipinadadala ng Diyos mula sa malayo habang siya mismo ay nananatiling hindi abot. Sa tuwing nangangako ang Diyos, ang talagang ibinibigay niya ay ang kanyang sarili, at ang pagbibigay na iyon ay umabot sa sukdulan sa krus at sa walang laman na libingan. Kaya ang tanong natin sa bawat pangako ay hindi lamang "Ano ang makukuha ko?" kundi "Paano ako dinadala nito kay Cristo?"
Ano ang sinasabi ng Bibliya tungkol sa mga pangako ng Diyos?
Ang unang bagay na dapat sabihin ay ito: sa Bibliya, ang pangako ay hindi isang basta pahayag ng intensyon. Ito ay isang pagtatali ng sarili. Kapag nangako ang Diyos, ikinakabit niya ang kanyang sariling pangalan, karangalan, at pagiging Diyos sa katuparan ng kanyang sinabi. Kaya nga kapag nabigo ang isang pangako ng Diyos, hindi lamang isang plano ang babagsak; ang kanyang pagka-Diyos na mismo ang masisira. At iyon ay imposible.
Nagsisimula ang lahat sa isang matandang lalaki na walang anak. Sa Genesis 12:2 sinabi ng Diyos kay Abram: "At gagawin kitang isang malaking bansa, at ikaw ay aking pagpapalain, at padadakilain ko ang iyong pangalan; at ikaw ay maging isang kapalaran." Pansinin ang istraktura. Walang kondisyon na nakasulat na dapat munang maging karapat-dapat si Abram. Ang Diyos ang nagsasalita, ang Diyos ang gagawa, at si Abram ang tatanggap. Ganito ang hugis ng halos lahat ng pangako sa Kasulatan: biyaya muna, saka pagtugon.
Pero hindi nananatiling salita lamang ang mga pangako. Dumarating ang araw na nasusukat sila sa kasaysayan. Pagkatapos ng apatnapung taon sa ilang at ilang henerasyon ng pakikipaglaban, may isang pangungusap sa Josue 21:45 na parang sertipikasyon ng isang auditor: "Walang nagkulang na isang mabuting bagay na sinalita ng Panginoon sa sangbahayan ni Israel, kundi lahat ay nangyari." Hindi ito tula. Ito ay ulat. Hindi lahat ng sundalo ay naging matapat, hindi lahat ng tribo ay naging masunurin, pero walang isa mang pangako ang nabigo. Mahalaga ito para sa atin, dahil kadalasan ang pinagdududahan natin ay hindi ang kakayahan ng Diyos kundi ang kanyang pagtutuloy.
Ang pangako ay hindi tseke; ito ay tipan.
At bakit tiyak na magtutuloy siya? Dahil hindi siya nauubusan ng panahon. Sabi sa Awit 145:13: "Ang kaharian mo'y walang hanggang kaharian, at ang iyong pamamahala ay sa lahat ng sali't saling lahi." Ang kaharian na walang katapusan ay kaharian na may hindi nag-eexpire na mga pangako. Ang mga pangako ng tao ay may petsa ng pagkasira dahil may petsa ng kamatayan ang tao. Pero kung ang Hari ay walang hanggan, ang kanyang salita ay hindi mamamatay kasama ng henerasyong unang nakarinig nito.
Ang salita ng Diyos ay hindi rin basta tunog sa hangin. Sa Isaias 55:11 ipinaliwanag niya kung paano gumagalaw ang kanyang salita sa mundo: "hindi babalik sa akin na walang bunga, kundi gaganap ng kinalulugdan ko." Parang binhi, parang ulan, parang isang bagay na may buhay. Kapag sinabi ng Diyos ang isang bagay, naglalakbay iyon sa panahon hanggang matupad. Maaaring tatlumpung taon, maaaring tatlong libong taon, pero hindi ito babalik na walang dala.
At narito ang pinaka-mahalagang bahagi, ang nagbubuklod sa lahat. Sinasabi sa 2 Corinto 1:20: "maging gaano man ang mga pangako ng Dios, ay nasa kaniya ang oo." Nasa kanya. Kay Cristo. Hindi sa paligid niya, hindi sa pamamagitan ng mga paraang hiwalay sa kanya. Ang bawat "oo" ng Diyos ay dumadaan sa isang Persona. Kaya ang paghahanap ng pangako na walang paghahanap kay Jesus ay parang paghahanap ng liwanag na walang araw.
Ang tema na dumadaloy sa buong Bibliya
Kung susundan mo ang linya ng pangako mula sa simula hanggang dulo, makikita mo na iisa lang ang kuwento, paulit-ulit na lumalawak.
Sa Genesis 3:15, sa gitna ng pinakamadilim na araw ng sangkatauhan, nangako ang Diyos ng isang binhi ng babae na dudurog sa ulo ng ahas. Isang pangungusap, at mula roon ay umusbong ang pag-asa ng buong Kasulatan. Pagkatapos ay tinawag si Abraham at binigyan ng pangako ng lupa, lahi, at pagpapala para sa lahat ng bansa. Kay Moises, nagpakilala ang Diyos bilang ang Nakikinig at ang Nagliligtas, at ang Exodo ay naging larawan ng bawat pagliligtas na susunod. Kay David, nangako ang Diyos ng isang trono na hindi mawawasak. Sa mga propeta, nang mukhang tapos na ang lahat at nasa pagkabihag na ang bayan, lalong lumalim ang pangako: isang bagong tipan, isang bagong puso, isang Espiritu na mananahan sa loob ng tao, hindi lamang sa tabernakulo.
Pansinin kung paano lumalaki ang mga pangako habang lumiliit ang kakayahan ng bayan. Habang mas nabibigo ang Israel, mas nagiging malinaw na ang katuparan ay hindi maaaring manggaling sa tao. Kailangan ng isang tao na perpektong tutugon sa tipan, at kailangan niyang Diyos din para hindi siya mabigo.
Dumating siya sa isang sabsaban.
Sa Bagong Tipan ay halos sumasabog ang mga pahina sa salitang "natupad." Si Jesus ang binhi ni Abraham, siya ang anak ni David, siya ang tunay na Israel na hindi bumagsak sa ilang, siya ang Kordero ng Paskuwa, siya ang templo, siya ang dugo ng bagong tipan. Pagkatapos ng muling pagkabuhay, nilakad niya ang daan papuntang Emaus at ipinaliwanag mula sa Moises at sa lahat ng propeta ang mga bagay tungkol sa kanyang sarili. Ang buong Lumang Tipan, sabi niya, ay tungkol sa akin.
Kaya nga sa Roma 4 bumalik si Pablo kay Abraham para ipakita kung paano gumagana ang pananampalataya. Sa Roma 4:21 inilarawan niya ang matandang patriyarka: "At lubos nanalig na ang Dios na nangako ay may kapangyarihang makagawa noon." Hindi tiningnan ni Abraham ang kanyang sariling katawan na halos patay na; tiningnan niya ang karakter ng Nangako. Ganyan din ang hinihingi sa atin ngayon, pero may dagdag na pribilehiyo: nakikita na natin ang katuparan sa krus.
At nagtatapos ang Bibliya sa pinakamalaking pangako na natupad sa harap ng ating mga mata sa Apocalipsis: "ang tabernakulo ng Dios ay nasa mga tao, at siya'y mananahan sa kanila." Hindi langit na puno ng ginto ang punto. Ang punto ay ang Diyos mismo, kasama natin, magpakailanman. Mula Genesis hanggang Apocalipsis, isa lang talaga ang ipinapangako ng Diyos sa iba't ibang anyo: ako ang magiging Diyos ninyo, at kayo ang magiging bayan ko.
Mga karaniwang maling akala
Una, ang akalang ang mga pangako ng Diyos ay garantiya ng komportableng buhay. Tinuturo ng ilan na kapag tama ang iyong pananampalataya, siguradong sunod-sunod ang kalusugan, kayamanan, at tagumpay. Pero tingnan mo ang Hebreo 11. Doon, may mga taong nanaig sa mga kaharian dahil sa pananampalataya, at may mga taong nilagari, binato, at nagsuot ng balat ng kambing dahil din sa pananampalataya. Magkasama sila sa iisang kabanata. Ang tapat na Diyos ay nangako ng kanyang presensya sa gitna ng apoy, hindi ng buhay na walang apoy. Si Pablo mismo ay tatlong beses na humiling na alisin ang tinik sa kanyang laman, at ang sagot ay hindi pag-alis kundi: "Ang aking biyaya ay sapat na sa iyo."
Ikalawa, ang akalang basta mapili mo ang tamang talata, obligado ang Diyos. May mga tao na hinahanap ang pangako na parang password sa isang sistema. Pero hindi makina ang Diyos at hindi teknik ang pananampalataya. Ang mga pangako ay nasa loob ng isang relasyon ng tipan, hindi sa labas nito. Kaya nga nang dalhin ni Satanas si Jesus sa taluktok ng templo at sinipi ang Awit 91, ang sagot ni Jesus ay hindi pagtatalo sa talata kundi paggigiit sa relasyon: huwag mong tutuksuhin ang Panginoon mong Diyos. Ang pangako na hiniwalay sa Nangako ay nagiging instrumento ng tukso.
Ikatlo, ang akalang lahat ng pangako sa Lumang Tipan ay diretsong para sa akin ngayon. May mga pangakong partikular sa isang tao, isang bayan, isang panahon. Hindi mo maaangkin ang pangakong lupain ng Canaan bilang titulo sa iyong sariling bahay. Pero hindi rin ito nangangahulugang wala kang bahagi. Dahil nga nasa kay Cristo ang lahat ng "oo" ng Diyos, at ikaw ay nasa kay Cristo, ang mga pangakong iyon ay dumadaloy sa iyo sa pamamagitan niya, madalas sa mas malalim na anyo kaysa sa literal. Hindi mo kailangan ng Canaan kung ikaw ay tagapagmana ng bagong langit at bagong lupa.
Ikaapat, ang akalang ang pagkaantala ay katumbas ng pagtanggi. Dalawampu't limang taon ang pagitan ng pangako kay Abraham at ng pagsilang ni Isaac. Apat na raang taon ang katahimikan bago dumating ang Mesiyas. Sa mata natin, ang pagkaantala ay parang kabiguan. Sa Kasulatan, ang pagkaantala ay madalas na paghuhubog. Ipinapakita ng Isaias 55:11 na ang salita ng Diyos ay may sariling biyahe at hindi ito bumabalik na walang bunga, kahit na hindi natin nakikita ang paggalaw nito. Hindi natutulog ang Diyos sa panahon ng iyong paghihintay. Nagtatrabaho siya sa mga bahagi ng kuwento na hindi mo pa nababasa.
Isabuhay ito ngayon
Paano ito nagiging totoo sa Lunes ng umaga?
Kung ikaw ay nasa trabahong nakakapagod at pakiramdam mo ay hindi ka nakikita ng kahit sino, ang pangako ng Diyos ay hindi promosyon. Ito ay ang kanyang presensya sa bawat oras ng iyong shift at ang katiyakang walang anumang ginagawa mo sa pangalan ni Cristo ang nasasayang. Ang pagsusumikap mo ay hindi nasusukat sa papuri ng tao kundi sa pagkilala ng isang Amang nakikita kahit ang lihim.
Kung ikaw ay nasa gitna ng away sa pamilya, kung may anak kang lumayo o asawang malamig na, ang tukso ay umasa sa pangakong hindi naman talaga sinabi ng Diyos: ang pangakong magiging maayos ang lahat sa susunod na buwan. Ang tunay na pangako ay mas matibay: hindi ka niya bibitawan habang naghihintay ka, at ang kanyang kapangyarihang bumuhay ng patay ay gumagana rin sa mga patay na relasyon. Ang Roma 4:21 ay hindi lamang tungkol kay Abraham; ito ay tungkol sa kung paano magtiwala kapag ang katotohanan sa harap mo ay nagsasabing huli na ang lahat.
Kung ikaw ay nahihirapan sa pera, kung mas mahaba ang buwan kaysa sa suweldo, ang mga pangako ng Diyos ay hindi nangangako ng kaluwagan kundi ng probisyon at ng kalayaan mula sa takot. May pagkakaiba iyon. Nangako ang Diyos na alam niya ang iyong kailangan at hindi ka niya pababayaan, at inuutusan ka niyang huwag mag-alala, hindi dahil madali ang buhay kundi dahil may Ama kang hindi nakakalimot.
Kung ikaw ay may sakit sa katawan, kung ang resulta ng lab ay hindi maganda, mahalagang marinig mo ito nang buo: ang pangako ng pagpapagaling ay totoo, pero ang buong katuparan nito ay nasa muling pagkabuhay. May mga pinagagaling ang Diyos ngayon, at pinagagaling niya ang lahat sa huli. Walang pananampalataya na nasayang; may pananampalataya lamang na kailangang maghintay nang kaunti pa.
At kung ikaw ay nag-iisa, kung ang mga gabi ang pinakamahirap, tandaan mo ang nilalaman ng 2 Pedro 1:4. Ang mga pangako ay ibinigay "upang sa pamamagitan ng mga ito ay makabahagi kayo sa kabanalan ng Dios." Ang layunin ng pangako ay pagsasama, hindi lamang pag-aayos ng sitwasyon. Hindi ka pinapanood ng Diyos mula sa malayo. Inaanyayahan ka niya sa loob ng kanyang sariling buhay.
Praktikal: sa halip na maghanap ng talata tuwing gipit lamang, basahin mo ang isang aklat ng Bibliya nang buo at pansinin kung ilang beses nangangako ang Diyos at kung ano ang laman ng mga pangako. Isulat mo ang mga ito. Idalangin mo ang mga ito pabalik sa kanya. Ang pananalangin na gumagamit ng sariling salita ng Diyos ay panalanging may tapang.
Ang Salamin
Hayaan mong tanungin kita nang diretso. Kapag sinabi mong "kinakapitan ko ang pangako ng Diyos," ano ba talaga ang kinakapitan mo?
May panahon sa buhay ko na ang totoo kong hinahabol ay hindi ang Diyos kundi ang resulta. Gusto kong matupad ang pangako para matapos na ang hirap, at kung maaari ay huwag na akong abalahin ng Nangako pagkatapos. Siguro may ganoon ka ring pagkakataon. Siguro ngayon mismo ay may bagay kang hinihingi sa Diyos at ang katapatan niya sa isip mo ay nakatali sa kung ibibigay niya ito o hindi.
Kaya narito ang masakit at nagpapalayang tanong: kung hindi mo makuha ang hinihiling mo, mananatili ka pa rin ba? Kung hindi gumaling ang katawan mo, kung hindi bumalik ang anak mo, kung hindi lumuwag ang pera mo, kung hindi mo marating ang buhay na inakala mong para sa iyo, sapat pa rin ba sa iyo ang Diyos na nagbigay ng kanyang Anak para sa iyo?
Hindi ito panunuya. Ito ang tanong na nagbibigay ng kalayaan. Dahil kapag ang sagot mo ay oo, biglang hindi na hawak ng mga pangyayari ang iyong kapayapaan. Hindi ka na magiging alipin ng pagsubaybay sa mga sagot sa panalangin na parang scoreboard. Malalaman mo na ang pinakamagandang bagay na ipinangako sa iyo ay naibigay na, at ang natitira ay mga sumusunod na regalo mula sa Isang hindi nagkakait ng sariling Anak.
Hindi mo hawak ang pangako; ang pangako ang humahawak sa iyo.
Marahil ang kailangan mong gawin ngayon ay hindi magdagdag ng isa pang verse card. Marahil kailangan mong umupo nang tahimik at sabihin: Panginoon, matagal na akong humihingi ng mga bagay mula sa iyo. Ngayon ay ikaw na ang hinihingi ko. At iyon ang panalanging hinding-hindi niya tatanggihan.
Ipinaliwanag para sa mga bata
Ang mga bata ay may natural na pakiramdam tungkol sa mga pangako. Alam nilang masakit kapag may nangakong pupunta sa birthday nila at hindi dumating. Doon ka magsimula, hindi sa teolohiya.
Maaari mong sabihin nang ganito: "Alam mo, kapag may nangako sa atin, minsan natutupad at minsan hindi, hindi dahil masama sila kundi dahil hindi nila kayang gawin ang lahat. Pero ang Diyos ay kaya niya ang lahat, at hindi siya nagsisinungaling. Kaya kapag siya ang nangako, laging natutupad. At alam mo kung ano ang pinakamalaking pangako niya? Hindi kendi, hindi laruan. Ang pangako niya ay siya mismo. Sabi niya, hindi kita iiwan, kasama mo ako palagi. At para patunayan iyon, ipinadala niya si Jesus."
Para sa mas maliliit, makakatulong ang isang simpleng larawan: ang bahaghari pagkatapos ng ulan bilang paalala na tandang-tanda ng Diyos ang kanyang sinabi kay Noe. Para sa mas malalaki, puwede ninyong sundan ang kuwento ni Abraham at ni Sara at pag-usapan kung bakit kailangan nilang maghintay nang napakatagal. Iyon ay magandang pagkakataon para ituro na ang pagtitiwala ay hindi palaging mabilis.
Sa Faith.network ay may hiwalay na mga paliwanag ayon sa edad: para sa mga preschooler na tatlo hanggang anim na taong gulang, para sa mga batang pito hanggang labindalawa, at para sa mga kabataang labindalawang taong gulang pataas na handa nang harapin ang mas mabibigat na tanong tulad ng "Bakit parang hindi sinasagot ng Diyos ang ilang panalangin?" Piliin ang angkop sa inyong anak at basahin ninyo iyon nang magkasama.
Mga madalas itanong
Ano ba talaga ang ibig sabihin ng "mga pangako ng Diyos"?
Ang pangako ng Diyos ay isang pahayag kung saan itinatali ng Diyos ang kanyang sarili sa isang bagay na kanyang gagawin, hindi batay sa karapatan ng tumatanggap kundi batay sa kanyang sariling karakter. Kaya kapag nabasa mong nangako ang Diyos, ang nasa likod nito ay hindi mabuting intensyon lamang kundi ang kanyang pangalan. Sa Bibliya, ang mga pangako ay karaniwang bahagi ng isang tipan, isang relasyong may pormal na pagtatali, at ang lahat ng ito ay dumadaloy at natutupad kay Cristo ayon sa 2 Corinto 1:20.
Ilan ba ang pangako ng Diyos sa Bibliya?
Madalas mong marinig ang bilang na 3,573 o ibang katulad na numero, pero walang opisyal na listahan at nag-iiba ang bilang depende sa kung ano ang ituturing mong pangako. Mas mahalaga kaysa sa bilang ang hugis ng mga ito. Halos lahat ay kumukonekta sa iisang sentro: ang Diyos na nagsabing siya ang magiging Diyos natin at tayo ang magiging bayan niya. Kaya huwag mong idamdam kung hindi mo masaulo ang libo-libong talata; unawain mo ang isang kuwentong pinagbubuklod nilang lahat.
Totoo bang lahat ng pangako sa Lumang Tipan ay para rin sa akin ngayon?
Hindi lahat ay diretsong inilipat sa atin. May mga pangakong partikular sa isang tao o sa bansang Israel sa isang tiyak na panahon, tulad ng pagmamana ng lupain ng Canaan. Pero dahil ikaw ay nasa kay Cristo, at sa kanya natutupad ang lahat ng pangako ng Diyos, nakikibahagi ka sa esensya ng mga ito sa mas malalim na paraan. Ang tanong na dapat itanong sa bawat pangako ay hindi "akin ba ito?" kundi "paano ito natupad kay Jesus, at ano ang bunga niyon sa akin?"
Bakit parang hindi natutupad ang ipinangako ng Diyos sa buhay ko?
Tatlong bagay ang karaniwang nangyayari. Minsan ay hindi talaga pangako ang ating inaangkin kundi pag-asang isinalin natin sa wika ng pangako. Minsan ay totoong pangako ito pero hindi pa dumarating ang takdang panahon, tulad ng naranasan ni Abraham sa loob ng maraming taon. At minsan ay natutupad ito sa anyong hindi natin inaasahan. Ang Josue 21:45 ay nagpapaalala na walang isa mang salita ng Diyos ang nabigo sa Israel, kahit na sa karanasan nila ay mahaba at magulo ang daan patungo roon.
Ano ang pagkakaiba ng pananampalataya sa pangako at ng positive thinking?
Ang positive thinking ay nakasalalay sa lakas ng iyong pag-iisip; ang pananampalataya ay nakasalalay sa pagiging mapagkakatiwalaan ng Diyos. Hindi tayo pinapanalangin ng Kasulatan na pilitin ang realidad sa pamamagitan ng pagsasalita ng mga tamang salita. Sa Roma 4:21, hindi inakala ni Abraham na bata pa siya; kinilala niya ang katotohanan ng kanyang kalagayan at nagtiwala pa rin na may kapangyarihan ang Diyos na gawin ang kanyang sinabi. Ang pananampalataya ay matapang na makatotohanan, hindi mapilit na pagtanggi sa katotohanan.
Paano ko malalaman kung ang isang talata ay pangako para sa akin?
Tanungin mo muna kung kanino orihinal na sinabi ang talata at bakit. Pagkatapos ay sundan mo kung paano ito binubuo sa buong kuwento ng Kasulatan hanggang kay Cristo. Kung ang isang pangako ay natupad kay Jesus at ikaw ay nasa kanya, may bahagi ka roon. Makakatulong din ang pagsusuri kung paano ginamit ng mga apostol ang talatang iyon sa Bagong Tipan, dahil madalas nilang ipinakikita kung paano dapat basahin ang Lumang Tipan sa liwanag ng ebanghelyo.
Nangangako ba ang Diyos ng kayamanan at kalusugan sa lahat ng mananampalataya?
Hindi. Nangangako siya ng probisyon para sa ating pangangailangan, ng kanyang presensya sa paghihirap, at ng ganap na pagpapanumbalik ng katawan sa muling pagkabuhay. Pero ang pangakong laging gaganda ang kalagayan sa mundong ito ay wala sa Kasulatan. Pinagaling ng Diyos ang marami, at sa parehong Bibliya ay namatay ang mga martir at may sakit si Timoteo at may tinik si Pablo. Ang pagkakaiba ay hindi lakas ng pananampalataya kundi ang karunungan ng Diyos na may mas malaking layunin kaysa sa ating ginhawa.
Ano ang kahulugan ng 2 Corinto 1:20?
Sinasabi roon na "maging gaano man ang mga pangako ng Dios, ay nasa kaniya ang oo." Ang ibig sabihin, hindi kalat-kalat ang mga pangako ng Diyos na parang mga maliliit na tiket; nagtitipon silang lahat sa isang Persona. Si Jesus ang lugar kung saan nagiging oo ang bawat pangako: siya ang binhi ni Abraham, ang anak ni David, ang tunay na Kordero, ang bagong tipan sa kanyang dugo. Kaya ang pagsagot natin ng "Amen" sa pagsamba ay hindi pormalidad kundi pagsang-ayon sa oo ng Diyos.
Paano ako mananalangin gamit ang mga pangako ng Diyos?
Hanapin mo muna ang pangako sa konteksto nito, pagkatapos ay sabihin mo ito pabalik sa Diyos nang may paggalang at katapatan. Hindi ito pamimilit; ito ay pagpapaalala sa sarili mo kung sino ang kausap mo. Puwede mong sabihin: "Ama, sinabi mo sa iyong Salita na hindi mo ako iiwan. Hindi ko ito nararamdaman ngayon, pero nagtitiwala ako sa sinabi mo at hindi sa nararamdaman ko." Ang ganitong panalangin ay matatag kahit nanginginig, dahil hindi ito nakasandal sa emosyon kundi sa katapatan ng Diyos.
Nababago ba ng kasalanan ko ang mga pangako ng Diyos?
Ang mga pangako ng kaligtasan ay nakasalalay sa gawa ni Cristo, hindi sa ating pagiging perpekto, kaya hindi ito nabubura ng ating pagkakasala. Pero may mga pangakong may kalakip na pagsunod, at ang tuloy-tuloy na pagrerebelde ay totoong nakakaapekto sa ating karanasan ng pagpapala at nagdadala ng disiplina mula sa Ama. Ang tamang tugon sa kasalanan ay hindi pagtatago kundi pagbabalik. Nangako rin ang Diyos ng kapatawaran sa bawat nagsisising lumalapit, at ang pangakong iyon ay kasingtatag ng lahat ng iba pa.
Ano ang pinakamalaking pangako ng Diyos sa Bibliya?
Ito ay ang pangako na siya mismo ang magiging atin. Mula sa Genesis hanggang sa Apocalipsis, paulit-ulit ang parehong linya: ako ang magiging Diyos ninyo at kayo ang magiging bayan ko. Sa 2 Pedro 1:4 ay tinawag itong "mahahalaga at napakadakilang pangako" na sa pamamagitan nito ay nakakabahagi tayo sa kabanalan ng Diyos. Lahat ng iba pang pangako, kapatawaran, pag-aampon, buhay na walang hanggan, bagong langit at lupa, ay mga paraan lamang ng pagdadala sa atin sa iisang katotohanang iyon.
Ano ang gagawin ko habang matagal akong naghihintay sa katuparan ng pangako?
Magpatuloy ka sa mga ordinaryong bagay: pakikinig sa Salita, panalangin, pakikisama sa mga kapatid, pagsunod sa kung ano ang malinaw nang iniuutos sa iyo. Doon pinalalakas ng Diyos ang mga naghihintay. Makakatulong din na isulat mo ang mga naunang katapatan niya sa buhay mo, dahil ang alaala ay sandata laban sa pagdududa. Tandaan mo ang Isaias 55:11: ang salita ng Diyos ay hindi bumabalik sa kanya na walang bunga, kahit na ang paggalaw nito ay hindi mo nakikita sa ngayon.
Bilang pagtatapos
Kung may isang bagay na dapat mong dalhin mula sa pahinang ito, ito iyon: ang mga pangako ng Diyos ay hindi mga bagay na hiwalay sa kanya. Hindi sila mga regalo mula sa isang Amang nananatiling malayo. Sila ay ang paraan ng Diyos ng pagbibigay ng kanyang sarili sa isang bayang hindi nararapat, at natipon silang lahat sa isang Persona na may pangalan, may mukha, at may mga pilat sa kamay.
Kaya kapag binuksan mo ang Bibliya bukas, huwag ka munang maghanap ng talatang babagay sa pakiramdam mo. Hanapin mo ang Nangako. Basahin mo ang Genesis 12 at tingnan ang simula ng lahat. Basahin mo ang Josue 21 at makita ang auditor ng kasaysayan na nagsasabing walang nagkulang. Basahin mo ang Roma 4 at tingnan ang isang matandang lalaking nanalig sa isang Diyos na may kapangyarihang gawin ang kanyang sinabi. Pagkatapos ay basahin mo ang Apocalipsis 21 at makita kung saan patungo ang lahat ng ito.
At kapag natapos mo, bumalik ka sa iyong ordinaryong buhay na dala ang pinakamahalagang kaalaman na maaaring hawakan ng isang pusong pagod: ang Diyos na nangako sa iyo ay hindi mo kailangang pilitin, dahil matagal na niyang ibinigay ang kanyang oo, at ang oo na iyon ay nagngangalang Jesus.
