Si Maria: Ang Ina ni Jesus at Halimbawa ng Pananampalataya

Panimula

May isang dalaga sa isang maliit na bayan sa Galilea, siguro labing-apat o labing-anim na taong gulang, na walang pangalan sa kasaysayan ng mundo. Walang kayamanan. Walang katayuan. Ikakasal sa isang karpintero. Isang araw, sa gitna ng ordinaryong buhay niya, may dumating na anghel at binago ang lahat.

Pero ang gusto kong pansinin mo ay hindi ang anghel. Ang gusto kong pansinin mo ay ang dalaga at ang sinabi niya. Kung tutuusin, kakaunti lang ang naitalang salita ni Maria sa buong Bibliya. Anim na pagkakataon lang siyang nagsalita, at pagkatapos ay tumahimik na siya sa mga pinakamahalagang sandali. Sa loob ng gabay na ito, susundan natin ang buhay ni Maria sa pamamagitan ng kanyang mga salita at ng kanyang katahimikan, at makikita natin kung bakit ang isang mahirap na Judiong ina ang naging isa sa pinakamalinaw na larawan ng pananampalataya sa buong Kasulatan.

Ang tuon ng gabay na ito

Hindi natin susulatin dito ang lahat ng naisulat na tungkol kay Maria. Ang tuon natin ay ito: ang buhay ni Maria na binabasa sa pamamagitan ng kanyang mga naitalang pananalita, mula sa kanyang tanong sa anghel hanggang sa kanyang huling utos sa Cana, at pagkatapos ay ang kanyang katahimikan sa paanan ng krus. Mahalaga ito dahil ang mga salita mismo ni Maria ang pinakamalinaw na tagapagsalita ng kanyang pananampalataya, at ang huling naitala niyang sinabi ay tumuturo palayo sa kanyang sarili at patungo sa kanyang Anak. Kung susundan natin ang boses niya, ang Panginoong Jesus ang darating sa gitna, at hindi si Maria. Ganyan mismo ang gusto niya.

Ano ang sinasabi ng Bibliya tungkol kay Maria?

Nagsisimula ang kuwento sa Lucas 1. Isinugo ang anghel na si Gabriel sa Nazaret, sa isang dalagang nakatakdang magpakasal kay Jose. At ang unang bumabalot sa tagpo ay pagpapala: "At pumasok siya sa kaniya, at sinabi, Magalak ka, ikaw na totoong pinakamamahal, ang Panginoon ay sumasa iyo" (Lucas 1:28). Ang salitang Griyego dito ay may kaugnayan sa salitang "biyaya." Hindi sinasabi ng anghel na si Maria ay isang bukal ng biyaya para sa iba; ang sinasabi niya ay si Maria ay tumanggap ng biyaya mula sa Diyos. Hindi siya pinili dahil siya ang pinakabanal na babae sa Israel. Pinili siya dahil ang Diyos ay mapagbigay. Ito ang unang bagay na kailangan nating maunawaan bago pa man tayo magpatuloy: si Maria ay tagatanggap, hindi pinagmulan.

Ang unang salita ni Maria ay isang tanong, hindi isang oo: "Paanong mangyayari ito, sa ako'y hindi nakakakilala ng lalake?" (Lucas 1:34). Hindi ito pagdududa na katulad ng kay Zacarias na napipi; ito ay tapat na pagtataka ng isang taong marunong magbilang. Sinagot siya ng anghel sa pamamagitan ng Espiritu Santo, at sa pangako: "Sapagka't walang salitang mula sa Dios na di may kapangyarihan" (Lucas 1:37).

Pagkatapos ay dumating ang pangalawang salita niya, at ito ang nagbago ng lahat: "At sinabi ni Maria, Narito, ang alilang babae ng Panginoon; mangyari sa akin ang ayon sa iyong salita. At iniwan siya ng anghel" (Lucas 1:38). Isipin mo kung gaano kamahal ang halaga ng oo na iyon. Sa isang maliit na bayan, ang isang buntis na dalagang hindi pa kasal ay hinuhusgahan, itinutulak sa gilid, at maaaring batuhin ayon sa Kautusan. Hindi hiningi ni Maria ang garantiya na aalagaan ni Jose ang kanyang reputasyon. Ibinigay niya ang kanyang katawan, ang kanyang pangalan, at ang kanyang kinabukasan sa isang plano na hindi niya lubos na nauunawaan.

Ang pangatlong salita niya ay isang awit. Nang bisitahin niya ang kanyang kamag-anak na si Elisabet, sumabog ang papuri: "At sinabi ni Maria, Dinadakila ng aking kaluluwa ang Panginoon, At nagagalak ang aking espiritu sa Dios na aking Tagapagligtas. Sapagka't nilingap niya ang kababaan ng kaniyang alilang babae" (Lucas 1:46-48). Tandaan mo ang linyang iyon: "ang Dios na aking Tagapagligtas." Sa kanyang sariling bibig, itinuring ni Maria ang sarili niya na isang taong kailangang iligtas. Sa loob ng kanyang sinapupunan ang Tagapagligtas ng mundo, at alam niyang siya rin ay kabilang sa mga inililigtas nito.

Habang dumadaloy ang awit, lumalawak ito mula sa personal patungo sa pambansa at pandaigdig: "Isinambulat niya ang mga palalo sa paggunamgunam ng kanilang puso. Ibinaba niya ang mga prinsipe sa mga luklukan nila. At itinaas ang mga may mababang kalagayan. Binusog niya ang nangagugutom ng mabubuting bagay; At pinaalis niya ang mayayaman, na walang anoman" (Lucas 1:51-53). Hindi ito awit ng isang mahiyaing dalaga. Ito ay awit ng isang batang teologo na kabisado ang Kasulatan, na nakikita ang pagdating ng Mesiyas bilang pagbabaligtad ng buong sistema ng mundo. At nagtatapos ito sa katapatan ng Diyos sa tipan: "Inalalayan niya ang Israel na kaniyang alipin, Upang maalaala niya ang awa (Gaya ng pagkasabi niya sa ating mga magulang) Kay Abraham at sa kaniyang binhi magpakailan man" (Lucas 1:54-55).

Isang mahalagang detalye pa: hindi lang si Maria ang nakaalam sa lihim na ito. Sa Mateo 1:18-23, binigyan ng Diyos ng kaparehong katiyakan si Jose. "Nang si Maria na kaniyang ina ay magaasawa kay Jose, bago sila magsama ay nasumpungang siya'y nagdadalang-tao sa pamamagitan ng Espiritu Santo" (Mateo 1:18). Nagpasiya si Jose na tahimik na hiwalayan siya, hanggang sinabi sa kanya ng anghel: "Jose, anak ni David, huwag kang mangamba sa pagtanggap kay Maria na iyong asawa: sapagka't ang kaniyang dinalang-tao ay sa Espiritu Santo. At siya'y manganganak ng isang lalake; at ang pangalang itatawag mo sa kaniya'y JESUS; sapagka't ililigtas niya ang kaniyang bayan sa kanilang mga kasalanan" (Mateo 1:20-21). At idinugtong ni Mateo ang katuparan ng propesiya: "Narito, ang dalaga ay magdadalang-tao at manganganak ng isang lalake, At ang pangalang itatawag nila sa kaniya ay Emmanuel; na kung liliwanagin ay, Sumasa atin ang Dios" (Mateo 1:23). Ang sinapupunan ng isang mahirap na dalaga ang naging lugar kung saan ang Diyos ay sumama sa atin.

Ang tema na dumadaloy sa buong Bibliya

Hindi nagsimula ang kuwento ni Maria sa Nazaret. Nagsimula ito sa hardin, sa Genesis 3:15, kung saan nangako ang Diyos na sa binhi ng babae ay darating ang isang dudurog sa ulo ng ahas. Mula noon, ang buong Lumang Tipan ay naging pagsubaybay sa mga sinapupunan. Si Sara ay tumawa sa sobrang pagkaimposible bago siya nanganak kay Isaac. Si Rebeca, si Raquel, ang ina ni Samson, at si Ana ay lahat mga babaeng ang kawalan ng anak ay naging lugar ng himala. At sa lahat ng kanila, si Ana ang pinakamalapit kay Maria. Nang ipanganak niya si Samuel, umawit siya ng isang awit tungkol sa Diyos na nagpapababa ng mataas at nagtataas ng mababa (1 Samuel 2). Kapag binabasa mo ang Lucas 1:46-55, nakikinig ka sa isang dalaga na nag-aawit ng awit ng kanyang lola sa pananampalataya, at ipinapasa sa Mesiyas.

Nakikita rin natin siya sa mga propeta. Sa Isaias 7:14, sinabi ng Diyos: "Kaya't ang Panginoon nga ay magbibigay sa inyo ng tanda; narito, isang dalaga ay maglilihi, at manganganak ng isang anak na lalake, at tatawagin ang kaniyang pangalan na Emmanuel." Sa Mikas 5:2, tinukoy ang Betlehem. Sa 2 Samuel 7, ipinangako ang isang trono kay David na magtatagal magpakailanman. Lahat ng mga hibla na ito ay magkakasalubong sa isang pamilyang naglalakad patungong Betlehem dahil sa isang sensus ng Roma.

May isa pang linya na madalas hindi napapansin. Sa talaan ng lahi sa Mateo 1, may apat na babae bago pa man dumating si Maria: si Tamar, si Rahab, si Ruth, at ang naging asawa ni Urias. Mga babae na may kumplikadong kuwento, mga taga-labas, mga taong madaling husgahan ng bayan. Sa gitna ng listahan ng mga lalaking hari, sinabi ng Diyos: gagamitin ko ang mga hinahamak ng mundo. Kaya nang ang huling pangalan sa listahan ay maging isang dalagang buntis na maaaring pinagtsismisan ng buong Nazaret, hindi ito paglabag sa pattern. Ito ang katuparan ng pattern.

At saan tumutungo ang lahat ng ito? Kay Cristo, hindi kay Maria. Sinabi ni Pablo ito sa pinakapayak na paraan: "Datapuwa't nang dumating ang kapanahunan, ay sinugo ng Dios ang kaniyang Anak, na ipinanganak ng isang babae, na ipinanganak sa ilalim ng kautusan" (Galacia 4:4). Pansinin mo: "ipinanganak ng isang babae." Hindi binanggit ang pangalan ni Maria doon, hindi dahil hindi siya mahalaga, kundi dahil ang buong punto ng kanyang papel ay ang Anak na dumaan sa kanyang katawan. Siya ang pintuan kung saan pumasok ang Diyos sa aming laman. Ang dugong tumulo sa Kalbaryo ay dugong tumakbo mula sa kanyang sinapupunan. Ang mga kamay na nakapako ay mga kamay na dati'y hinahawakan niya nang maliliit pa ito.

Ang buong Bibliya ay tumatakbo patungo sa isang sinapupunan, at pagkatapos patungo sa isang krus.

Ang puso ng kanyang buhay

Kung pipiliin natin ang tatlong sandali na naglalarawan sa buong buhay ni Maria, ito ang tatlong iyon: ang oo sa Nazaret, ang utos sa Cana, at ang katahimikan sa Kalbaryo.

Ang oo sa Nazaret. "Narito, ang alilang babae ng Panginoon; mangyari sa akin ang ayon sa iyong salita" (Lucas 1:38). Ang salitang isinalin na "alilang babae" ay literal na aliping babae, ang pinakamababang katayuan sa lipunan. Hindi ito ang oo ng isang taong nakita nang buo ang plano. Ito ang oo ng isang taong nagtitiwala sa Isang nagsalita. Sinabi ni Elisabet mismo kung nasaan ang tunay na kagandahan nito: "At mapalad ang babaing sumampalataya; sapagka't matutupad ang mga bagay na sa kaniya'y sinabi ng Panginoon" (Lucas 1:45). Mapalad, hindi dahil siya ay perpekto, kundi dahil siya'y sumampalataya.

Ang utos sa Cana. Lumipas ang mahigit tatlumpung taon. Nasa isang kasalan sila at naubusan ng alak ang mga bagong kasal, isang kahihiyan sa kulturang iyon. Sinabi ni Maria kay Jesus na wala nang alak, at ang tugon sa kanya ay may kasamang banayad na pagtutuwid: "Babae, anong pakialam ko sa iyo? ang aking oras ay hindi pa dumarating" (Juan 2:4). Hindi kabastusan iyon sa Griyego, pero malinaw ang mensahe: hindi na sa ina ni Jesus nakasalalay ang kanyang mga panahon. Ang ganda ng tugon ni Maria. Hindi siya nakipagtalo. Hindi siya nagtampo. Bumaling siya sa mga tagapagsilbi at sinabi: "Gawin ninyo ang anomang sabihin niya sa inyo" (Juan 2:5). Ito ang huling pananalita ni Maria na naitala sa buong Bibliya. Pag-isipan mo iyon nang mabuti. Ang huling bagay na lumabas sa bibig ng ina ni Jesus, na iningatan ng Kasulatan para sa atin, ay isang paglilipat ng pansin patungo sa kanyang Anak.

Ang huling salita ni Maria ay tumuturo palayo sa kanya.

Ang katahimikan sa Kalbaryo. Nang ipako ang Panginoong Jesus, tumakas ang halos lahat ng alagad. Nakatayo si Maria doon. Walang naitalang salita mula sa kanya. Walang protesta, walang sigaw, walang paghingi ng himala. Tumatayo lang siya sa lugar kung saan ang tabak na sinabi ni Simeon noong sanggol pa si Jesus ay tumagos na sa kanyang kaluluwa. At sa gitna ng kanyang paghihirap, ang Anak ang nag-alaga sa ina: "Pagkakita nga ni Jesus sa kaniyang ina, at sa nakatayong alagad na kaniyang iniibig, ay sinabi niya sa kaniyang ina, Babae, narito, ang iyong anak! Nang magkagayo'y sinabi niya sa alagad, Narito, ang iyong ina! At buhat nang oras na yaon ay tinanggap siya ng alagad sa kaniyang sariling tahanan" (Juan 19:26-27). Sa kalagitnaan ng pagtutubos sa mundo, may oras ang Panginoon na tiyakin na may tahanan ang kanyang inang biyuda. Ganoon ang pag-aalaga niya.

Kailangan din nating maging tapat sa mga bahagi na hindi maganda. Hindi naunawaan ni Maria at ni Jose ang sinabi ng batang si Jesus sa templo (Lucas 2:50). Sa panahon ng ministeryo, may pagkakataong dumating ang kanyang pamilya upang dalhin siya pabalik dahil iniisip nila na wala na siya sa sarili niyang katinuan (Marcos 3:21). Hindi si Maria ang perpektong pigura ng debosyong bayan. Siya ay isang tunay na tao na lumaki sa pananampalataya sa pamamagitan ng pagkalito, sakit, at unti-unting pag-unawa. At iyon ang nagpapalapit sa kanya sa atin.

Ano ang matututuhan natin kay Maria

Una: ang biyaya ay tinatanggap, hindi kinikita. Tinawag si Maria na "totoong pinakamamahal," at ang unang bagay na ginawa niya sa harap ng papuri ay ilagay ang sarili niya sa kanyang tamang lugar: isang alipin ng Panginoon na may Diyos na kanyang Tagapagligtas. Hindi siya nagpanggap na hindi siya karapat-dapat sa isang paraang mapagkunwari, at hindi rin siya nagyabang. Tumayo lang siya kung saan tumatayo ang lahat ng nasa ilalim ng biyaya: bukas ang palad, tahimik ang puso. Kung hindi mo alam kung paano makatanggap ng isang bagay na hindi mo pinaghirapan, si Maria ang guro mo.

Ang biyaya ay hindi kinikita; ito ay tinatanggap ng bukas na palad.

Pangalawa: ang pagsunod ay madalas nagkakahalaga ng reputasyon. Ang oo ni Maria ay hindi mahiwagang nakabalot sa liwanag. Kasama nito ang mga bulungan sa palengke, ang panganib na iwan siya ni Jose, ang mahabang paglalakad na buntis patungong Betlehem, ang panganganak sa isang lugar ng mga hayop, at ang pagtakas patungong Ehipto habang pinapatay ang mga sanggol sa Betlehem. Kadalasan, ang pagsasabi ng oo sa Diyos ay hindi nagdadala ng kaginhawahan; nagdadala ito ng dagdag na bigat na may kasamang kapayapaan sa gitna. Iyon ang totoo, at mas mabuting malaman natin bago pa tayo mag-oo.

Pangatlo: ang tunay na kadakilaan ay ang pagtuturo sa iba palayo sa sarili. Sa Cana, may sandali si Maria kung saan puwede siyang gumamit ng kanyang pagiging ina para sa impluwensiya. Hindi niya ginawa. "Gawin ninyo ang anomang sabihin niya sa inyo." Kapag nakikinig sa iyo ang mga tao, kapag may tiwala sa iyo ang mga anak mo, ang mga kaibigan mo, ang mga taong pinapastol mo, may pagsubok na dumarating: ipapako mo ba sila sa iyo, o ihahatid mo sila kay Jesus? Sinabi mismo ng Panginoon na ang pinakamataas na pagpapala ay hindi ang biyolohikal na kaugnayan sa kanya kundi ang pagsunod sa salita ng Diyos: "Oo, bagkus na mapapalad ang nangakikinig ng salita ng Dios, at ito'y ginaganap" (Lucas 11:28). At ang pinakamagandang balita ay ito: ang pagpapalang iyon ay bukas sa iyo, ngayon, sa kinauupuan mo.

Ang Salamin

Isipin mo ang huling pagkakataon na nag-oo ka sa isang bagay na hindi mo maipapaliwanag sa mga tao sa paligid mo. Baka isang trabahong tinanggihan mo dahil hindi mo kayang gawin ang gustong ipagawa sa iyo. Baka pananatili sa isang mahirap na pag-aasawa habang hinihintay ang pagbabago. Baka pag-aalaga sa isang magulang na hindi na nakakakilala sa iyo, na walang pumapalakpak, na walang nakakakita. Ang pananampalataya ni Maria ay hindi lumitaw sa isang entablado. Lumitaw ito sa isang maliit na bayan, sa isang kusina, sa isang katawan na nagdadalang-tao, sa mga taon ng pang-araw-araw na katapatan na walang naitala.

Ngayon, tanungin mo ang sarili mo: sino ang tinutukoy ko sa mga taong sumusunod sa akin? Marami sa atin ang tahimik na naghahanap ng maliit na altar sa loob ng ibang tao. Gusto nating kailanganin tayo. Gusto nating maalala. Kaya humahawak tayo sa mga anak natin nang mahigpit, sa mga miyembro ng grupo natin nang mahigpit, sa aming katungkulan nang mahigpit. Sinasabi ni Maria: "Gawin ninyo ang anomang sabihin niya sa inyo," at pagkatapos ay lumalabas siya sa eksena. Kaya mo ba iyon? Kaya mo bang paalisin ang tao sa iyong pangangalaga papunta kay Cristo, kahit ibig sabihin nito ay hindi ka na nila lubos na kakailanganin?

At may isa pang bagay. Kung ang buhay mo ngayon ay parang paanan ng krus, kung nakatayo ka lang at wala kang salita, kung wala nang naiwan na dasal kundi katahimikan lang: hindi kahinaan iyon. Nakatayo si Maria doon nang walang naitalang salita, at hindi siya sinabihan ng Panginoon na mas magsikap pa. Tiningnan niya siya, tinawag niyang "Babae," at pinaghandaan niya ang kanyang kinabukasan. Ganoon rin ang kanyang gagawin sa iyo. Hindi hinihintay ng Diyos na maging malakas ka bago siya lumingon sa iyo.

Ipinaliwanag para sa mga bata

Madaling ikuwento si Maria sa mga bata dahil ang kanyang kuwento ay puno ng mga bagay na naiintindihan nila: isang ina, isang sanggol, isang mahabang paglalakbay, at isang tahanan na walang lugar para sa kanila. Puwede kang magsimula nang ganito: "May isang dalaga na nagngangalang Maria. Simple lang ang buhay niya, at hindi siya mayaman o kilala. Pero minahal siya ng Diyos, at pinili siya ng Diyos para maging ina ni Jesus. Nang sabihin sa kanya ito ng anghel, hindi niya lahat naintindihan, pero sinabi niya, 'Oo, Panginoon, gawin mo ang gusto mo sa buhay ko.' At dahil sa oo niya, dumating si Jesus sa mundo para maging Tagapagligtas natin."

Para sa mga bata, dalawa ang pinakamahalagang punto. Isa, hindi kailangang maging espesyal ang isang tao para gamitin ng Diyos; kailangan lang siyang maging handa. Dalawa, ang pinakamagandang sinabi ni Maria sa mga tao ay: gawin ninyo ang sinasabi ni Jesus. Doon puwedeng tumagal ang usapan, kahit sa hapag-kainan.

May mga espesipikong pagpapaliwanag na inihanda namin ayon sa edad: para sa mga preschooler na tatlo hanggang anim na taong gulang, may maikli at malambing na bersyon na may mga larawan ng tagpo sa Betlehem; para sa mga batang pito hanggang labindalawa, may bersyon na sinusundan ang buong kuwento mula Nazaret hanggang Pentecostes na may mga tanong para sa pag-uusap; at para sa mga tinedyer na labindalawang taon pataas, may bersyon na dumidiretso sa mahihirap na bahagi, tulad ng tsismis sa Nazaret, ang halaga ng pagsunod, at ang katahimikan sa krus.

Mga madalas itanong

Bilang pagtatapos

Kakaunti ang naitalang salita ni Maria, ngunit sapat na ito upang makita natin ang buong hugis ng pananampalataya: isang tapat na tanong, isang matapang na oo, isang awit na alam ang Kasulatan, isang paalala na sumunod kay Jesus, at pagkatapos ang katahimikan ng isang taong nananatili kahit hindi na maipaliwanag ang lahat. Iyon ang buhay na dinadala niya sa harap natin, at kaya siya tinawag na mapalad.

Pero huwag tayong tumigil sa kanya, dahil hindi rin siya tumigil sa kanyang sarili. Ang buong punto ng buhay ni Maria ay ang Isang lumaki sa kanyang tahanan, ang Isang tinawag niyang aking Tagapagligtas, ang Isang tumingin sa kanya mula sa krus at nag-alaga sa kanya sa gitna ng pagdurusa niya para sa mundo. Kung may isang bagay lang na dadalhin mo mula sa gabay na ito, sana ito na: ang huling pananalita ng ina ni Jesus ay isang paanyaya na hindi tungkol sa kanya.

Basahin muli ang Lucas 1 at 2 nang buo, at pagkatapos ay ang Juan 2 at Juan 19. Panoorin ang lumalagong pananampalataya ng isang tunay na tao. At kapag naabot mo ang paanan ng krus, tumigil ka. Doon nagtatapos ang lahat ng ating pag-aaral: sa isang inang tahimik na nakatayo, at sa isang Anak na nagbabayad para sa kanya, at para sa iyo.