Si Nicodemo: Ang Gurong Lumapit kay Jesus sa Gabi

Panimula

Isipin mo ang isang lalaking may edad na, may kaalaman, may posisyon, may pangalan. Kilala siya sa buong Jerusalem. Kapag siya ang nagsasalita sa mga pagpupulong ng Sanedrin, nakikinig ang mga tao. Pero isang gabi, habang natutulog ang lungsod, naglakad siya sa makikipot na eskinita, nakabalot marahil ang ulo, at kumatok sa pinto ng isang karpinterong taga-Nazaret na mas bata pa sa kanya. Hindi siya pumunta roon upang magturo. Pumunta siya roon upang magtanong.

Ang pangalan niya ay Nicodemo. Tatlong beses lang siyang lumitaw sa buong Bibliya, lahat sa Ebanghelyo ni Juan, at sa tatlong pagkakataong iyon ay makikita mo ang isang paglalakbay mula sa dilim patungo sa liwanag na tumagal ng ilang taon. Sa pahinang ito, susundan natin ang buong landas na iyon: kung ano ang itinanong niya, kung paano siya sinagot ni Jesus, kung bakit siya natahimik, at kung bakit sa huli ay hindi na siya nagtago.

Ang tuon ng gabay na ito

Karaniwang isinasalaysay si Nicodemo bilang "ang lalaking dumating sa gabi" at doon na natatapos ang kuwento. Ang tuon natin dito ay mas tiyak: si Nicodemo ang guro na kinailangang maging sanggol. Hindi siya binigyan ni Jesus ng karagdagang impormasyon, hindi siya binigyan ng mas malalim na teolohiya, hindi siya binigyan ng listahan ng dapat gawin. Sinabihan siyang kailangan niyang ipanganak na muli, isang bagay na walang sinuman ang makakagawa para sa sarili niya. Susundan natin kung paano ang katotohanang iyon ay dahan-dahang nagbunga sa kanyang buhay, hanggang sa ang lalaking natatakot sa liwanag ay siya nang tumayo sa tanghaling-tapat sa tabi ng isang krus.

Ano ang sinasabi ng Bibliya tungkol kay Nicodemo?

Ipinakikilala siya ng Kasulatan nang maikli pero makahulugan: "May isang lalaki nga sa mga Fariseo, na nagngangalang Nicodemo, isang pinuno ng mga Judio. Siya'y naparoon kay Jesus nang gabi at sinabi sa kanya, Rabi, nalalaman naming ikaw ay isang gurong nagbuhat sa Diyos; sapagkat walang makagagawa ng mga tandang iyong ginagawa, maliban na kung sumasa kanya ang Diyos" (Juan 3:1-2).

Apat na bagay ang sinasabi sa atin ng dalawang talatang iyon. Una, siya ay Pariseo, kabilang sa pinakamasigasig na grupo sa relihiyon ng mga Judio, ang mga taong nagtalaga ng kanilang buhay sa pagtupad ng Kautusan hanggang sa pinakamaliit na detalye. Ikalawa, siya ay "isang pinuno ng mga Judio," na nangangahulugang miyembro siya ng Sanedrin, ang pinakamataas na konseho sa relihiyon at batas. Ikatlo, lumapit siya nang gabi, at sa Ebanghelyo ni Juan ang gabi ay hindi lamang oras kundi larawan din ng kalagayan ng puso. Ikaapat, tinawag niya si Jesus na "Rabi," isang titulong may paggalang, at inamin niyang may Diyos na kasama ang taong ito.

Magandang simula iyon. Pero pansinin kung paano hindi sinagot ni Jesus ang papuri. Hindi siya nagpasalamat. Hindi siya nakipagtalakayan tungkol sa mga himala. Sa halip ay binasag niya ang usapan: "Sumagot si Jesus at sinabi sa kanya, Katotohanan, katotohanan, sinasabi ko sa iyo, Maliban na ang tao ay ipanganak na muli, hindi niya makikita ang kaharian ng Diyos" (Juan 3:3).

Isipin mo ang gulat ng lalaking iyon. Buong buhay niyang pinag-aralan ang daan patungo sa Diyos. Alam niya ang Kautusan nang halos salita sa salita. At ngayon sinasabi sa kanya na kahit ang lahat ng iyon ay hindi sapat upang makita man lang niya ang kaharian. Hindi sinabi ni Jesus na kulang pa siya ng kaunti. Sinabi niyang kailangan niya ng bagong simula na kasingradikal ng kapanganakan.

Natural lang ang naging reaksiyon ni Nicodemo: paano makababalik ang matandang tao sa sinapupunan ng kanyang ina? Hindi siya tanga; nagsasalita siya mula sa pagkabigla. Sinagot siya ni Jesus sa Juan 3:5, na kailangang ipanganak ang tao sa tubig at sa Espiritu, at sa Juan 3:8 ay inihambing niya ang gawa ng Espiritu sa hangin: "Humihihip ang hangin kung saan nito naisin, at naririnig mo ang ugong nito, ngunit hindi mo nalalaman kung saan ito nanggagaling at kung saan ito patungo; gayon ang bawat ipinanganak ng Espiritu." Hindi mo mahahawakan ang hangin. Hindi mo ito mauutusan. Pero ramdam mo kapag dumaan ito.

Pagkatapos ay dumating ang tanong na tumatagos: "Ikaw ang guro sa Israel, at hindi mo nauunawaan ang mga bagay na ito?" (Juan 3:10). Hindi iyon pangungutya kundi paanyaya upang bitawan ng guro ang kanyang titulo at tumanggap bilang pulubi.

At doon, sa gitna ng gabing iyon, sa isang lalaking natatakot makita ng iba, binigkas ang pinakakilalang pangungusap sa buong Bibliya: "Sapagkat gayon na lamang ang pag-ibig ng Diyos sa sanlibutan, na ibinigay niya ang kanyang bugtong na Anak, upang ang sinumang sumampalataya sa kanya ay huwag mapahamak, kundi magkaroon ng buhay na walang hanggan" (Juan 3:16). Hindi iyon unang sinabi sa isang pulutong. Sinabi iyon sa isang relihiyosong lalaking nalaman lang kagabi na ang lahat ng kanyang kaalaman ay hindi makakapagligtas sa kanya.

Ang tema na dumadaloy sa buong Bibliya

Hindi bagong ideya ang bagong kapanganakan na dapat sana'y ikinagulat ni Nicodemo. Dapat ay natunton niya ito sa mga propeta na kabisado niya. Nang mangako ang Diyos ng pagpapanumbalik sa kanyang bayan matapos ang pagkatapon, hindi niya sinabing susubukan nilang muli nang mas mabuti. Sinabi niya: "Bibigyan ko rin kayo ng bagong puso, at lalagyan ko ng bagong espiritu ang loob ninyo; at aking aalisin ang batong puso sa inyong katawan, at aking bibigyan kayo ng pusong laman" (Ezekiel 36:26). Ang problema ng Israel ay hindi kakulangan sa impormasyon. May Kautusan sila, may templo, may mga propeta. Ang problema ay bato ang puso, at ang bato ay hindi natututo; kailangan itong palitan.

Nangako rin ang Diyos sa Jeremias 31:33 na isusulat niya ang kanyang kautusan sa puso ng kanyang bayan, hindi na lamang sa tapyas na bato. Sa Deuteronomio 30:6 ay may pangako na tutuliin ng Diyos mismo ang puso ng kanyang bayan upang sila ay makaibig sa kanya. Mula pa noong simula, ang Kasulatan ay nagtuturo sa isang bagay na hindi kayang gawin ng tao para sa sarili niya. Isinilang ka noon nang hindi ka pa nagdedesisyon na maisilang. May nagbigay ng buhay sa iyo. Ganoon din ang espirituwal na kapanganakan.

Ipinakita rin ni Jesus kay Nicodemo kung saan nagmumula ang buhay na iyon. Binalikan niya ang isang kakaibang kuwento sa Bilang 21, nang kinagat ng mga makamandag na ahas ang Israel sa ilang at inutusan si Moises na magtaas ng ahas na tanso upang mabuhay ang sinumang titingin dito. "At kung paanong itinaas ni Moises sa ilang ang ahas, gayon kinakailangang itaas ang Anak ng Tao; upang ang sinumang sumampalataya ay magkaroon sa kanya ng buhay na walang hanggan" (Juan 3:14-15). Hindi gumawa ng gamot ang mga Israelita. Tumingin lang sila. At ang pagtingin na iyon, iyon ang pananampalataya.

Dito nagtatagpo ang lahat. Ang buong Lumang Tipan ay umaasam ng isang gawa ng Diyos na lilikha ng bagong bayan mula sa loob. Ang Bagong Tipan ay nagsasabing dumating na iyon kay Cristo. Isinulat ni Pablo, "Kaya't kung ang sinuman ay na kay Cristo, siya'y bagong nilalang: ang mga dating bagay ay lumipas na; narito, sila'y naging mga bago" (2 Corinto 5:17). Hindi iyon paglilinis ng luma. Iyon ay paglikha. Ang salitang ginamit ni Pablo ay kahawig ng salitang ginamit sa Genesis nang sabihin ng Diyos, "Magkaroon ng liwanag." Ang bagong kapanganakan ni Juan at ang bagong nilalang ni Pablo ay iisang gawa, tiningnan lamang mula sa dalawang anggulo.

Hindi ka naayos. Ikaw ay nilikhang muli.

Ang puso ng kanyang buhay

Tatlong eksena lang ang ibinigay sa atin ni Juan tungkol kay Nicodemo, at hindi iyon nagkataon lang. Ang tatlong eksenang iyon ay tatlong oras ng araw, at tatlong antas ng tapang.

Ang una ay ang gabi sa Juan 3. Dumating siyang may tanong at umalis nang walang naitalang sagot. Wala tayong narinig na pagtatapat ng pananampalataya, walang pagluhod, walang pagbabalik-loob na nakasulat. Nawala lang siya sa kuwento. At nandiyan ang unang katotohanang hindi dapat palampasin: maaaring magsimula ang gawa ng Diyos sa isang tao nang walang nakikitang resulta. Ang hangin ay humihip at narinig ni Nicodemo ang ugong, pero wala pang nakakaalam kung saan siya dadalhin nito.

Ang ikalawang eksena ay nangyari sa isang pulong ng mga pinuno, marahil ilang buwan o taon ang lumipas. Galit ang mga punong pari at mga Fariseo dahil hindi nadakip ng mga opisyal si Jesus, at minaliit nila ang karamihang naniniwala sa kanya. Noon tumayo ang isang boses: "Sinabi sa kanila ni Nicodemo (yaong pumaroon kay Jesus nang una, na isa sa kanila), Hinahatulan ba ng ating kautusan ang isang tao, malibang siya'y dinggin muna at malaman kung ano ang kanyang ginagawa?" (Juan 7:50-51).

Pansinin kung gaano iyon kaingat. Hindi niya sinabing "Siya ang Mesiyas." Nagtanong siya tungkol sa tamang proseso. Legal na teknikalidad, maaaring sabihin ng iba. Pero sa isang silid na puno ng poot, kahit ang isang tanong ay mapanganib, at agad siyang pinagtawanan: taga-Galilea ka rin ba? Narito ang pangalawang antas. Hindi pa siya nakatayo nang buo sa liwanag, pero hindi na siya tahimik. Ang binhing itinanim sa gabi ay sumisibol na sa araw.

Ang ikatlong eksena ay nangyari sa pinakamadilim na hapon sa kasaysayan, pero sa liwanag ng araw at sa harap ng mga nakakakita. "At naparoon naman si Nicodemo, yaong naparoon nang una sa kanya nang gabi, na may dalang pinaghalong mira at mga aloe, na may mga isang daang libra. Kinuha nga nila ang bangkay ni Jesus, at binalot nila ng mga kayong lino na may mga pabango, ayon sa kaugalian ng mga Judio sa paglilibing" (Juan 19:39-40).

Isang daang libra. Humigit-kumulang tatlumpu't apat na kilo ng mamahaling pabango, ang dami na ginagamit sa libing ng hari. Hindi iyon mura, at hindi iyon palihim. Sa sandaling iyon ay tumalikod ang mga alagad, nagtago sila, tumakbo sila. Si Nicodemo at si Jose ng Arimatea ang lumapit. Ang paghawak sa bangkay ay nangangahulugan ng seremonyal na karumihan sa panahon ng Paskuwa. Ang paghingi ng katawan ni Jesus kay Pilato ay pagpapakilala sa sarili bilang kaanib ng isang pinatay na bilang rebelde. Sa sandaling iyon, isinuko ni Nicodemo ang kanyang reputasyon.

Ang lalaking dumating sa gabi upang huwag makita ay tumayo sa tanghali upang makita ng lahat.

Ano ang matututuhan natin kay Nicodemo

Una, hindi makakapagligtas ang kaalaman tungkol sa Diyos. Si Nicodemo ang pinakamatalinong lalaki sa silid, at tinawag siya ni Jesus na kailangang maging sanggol. Sa panahong madaling makakuha ng sermon, podcast, at komentaryo, may panganib na akalain nating ang pag-unawa ay katumbas ng buhay. Pero may mga taong kabisado ang doktrina ng kaligtasan at hindi pa naranasan ang kaligtasan. Ang tanong ay hindi kung gaano mo kalaman ang tungkol kay Cristo kundi kung ikaw ay kay Cristo, ayon sa 2 Corinto 5:17. Isang gabi ay kinailangang ibaba ni Nicodemo ang titulong "guro sa Israel" at tumanggap ng isang bagay na hindi niya kayang pag-aralan.

Ikalawa, hindi lahat ng pananampalataya ay pumuputok na parang kidlat. Marami sa atin ang itinuro na ang tunay na pagbabalik-loob ay palaging biglaan at dramatiko. May mga ganoon, at maganda iyon. Pero si Nicodemo ay tumagal ng ilang taon mula sa gabing tanong hanggang sa publikong paglilibing. Hindi siya naging bayani sa isang gabi. Kung ikaw ay naghihintay ng isang tao, anak man o asawa o kaibigan, na mukhang hindi naman gumagalaw, tandaan mo ang ugong ng hangin sa Juan 3:8. May mga pagbabagong tahimik muna bago maging nakikita.

Ikatlo, may presyo ang pagtayo sa liwanag, at ang presyong iyon ay bahagi ng kagalakan. Sa Juan 3:19 ay sinabi ni Jesus na mahal ng tao ang kadiliman kaysa sa liwanag. Ang babala sa Juan 12:42-43 ay matindi: maraming pinuno ang sumampalataya kay Jesus pero hindi ipinahayag, dahil mas minahal nila ang papuri ng tao kaysa sa papuri ng Diyos. Sa listahang iyon dapat sana ay kabilang si Nicodemo, pero sa dulo ng ebanghelyo ay hindi na siya naroon. Ang tatlumpu't apat na kilong pabango ay sagot niya sa tanong kung ano ang mas mahalaga, ang kanyang pangalan o ang kanyang Panginoon.

At narito ang pinakamalalim: hindi kailanman tayo binigyan ng talatang nagsasabing "at si Nicodemo ay isinilang na muli." Hindi iyon kailangan. Ipinakita na lamang sa atin ang bunga. Ang isang taong handang maglibing sa isang ipinakong kriminal na may karangyaan ng hari ay hindi na nagsasalita bilang ang Pariseong pumunta sa gabi.

Ang Salamin

Marahil ay may bahagi ng buhay mo na gaya ng pagbisita ni Nicodemo sa gabi. Naniniwala ka, pero hindi mo pa nasasabi sa opisina. Nagdarasal ka, pero kapag nagkakatuwaan ang mga kasama mo at pinagtatawanan nila ang pananampalataya, natatawa ka rin nang bahagya upang hindi ka mapansin. Sumasamba ka tuwing Linggo, pero hindi alam ng mga kamag-anak mo kung bakit ka nagbago. Hindi ka nagsisinungaling. Nagtatago ka lang, at ang pagtatago ay may sariling kalungkutan.

O baka ibang bahagi ang tumatama sa iyo. Baka ikaw ang tipong matagal nang nasa simbahan, nagtuturo ka pa nga ng Sunday school, kabisado mo ang mga sagot, at kapag tahimik ka sa gabi ay naiisip mo: alam ko ang lahat ng ito, pero hindi ko siya nakikilala. Huwag mong ikahiya ang tanong na iyon. Iyon mismo ang tanong na nagdala kay Nicodemo sa tamang pinto. Ang sinabi ni Jesus sa kanya ay hindi "Mag-aral ka pa," kundi "Kailangan mong ipanganak na muli" (Juan 3:3). At ang kapanganakan ay hindi mo ginagawa; ito ay tinatanggap mo.

Baka ang gabi mo ngayon ay may kinalaman sa pera, sa trabahong kinakain ang bawat oras ng pamilya mo, sa katawang nabibigo ka na, sa pag-iisa sa isang bahay na walang kausap. Tandaan mo: si Nicodemo ay hindi inilabas sa dilim sa pamamagitan ng mas mahigpit na disiplina. Inilabas siya sa pamamagitan ng pagtitig sa isang Tagapagligtas na itinaas sa krus.

Hindi ka kailangang maging malakas upang lumapit.

Ang tanong na iniiwan sa iyo ngayon ay simple at mahirap: ano ang hawak mo na mas mahalaga pa sa iyo kaysa sa pagtayo nang tapat sa tabi ni Jesus? Pangalan? Kapayapaan sa bahay? Posisyon? Nagdala si Nicodemo ng tatlumpu't apat na kilong pabango upang sabihing wala na siyang itinatago. Ano ang iyong dadalhin?

Ipinaliwanag para sa mga bata

Madaling maunawaan ng bata ang kuwento ni Nicodemo kung ipapakita mo ito bilang kuwento ng isang taong natatakot pero nagbago ang puso. Maaari mong simulan nang ganito: may isang matandang guro na napakarami nang alam tungkol sa Diyos. Lahat ng tao ay humahanga sa kanya. Pero isang gabi, palihim siyang pumunta kay Jesus dahil may itinatanong siyang hindi niya masagot sa sarili. Sinabi sa kanya ni Jesus na kailangan niyang magsimulang muli, parang isang sanggol na bagong silang, at ang Diyos lang ang makakagawa niyon. Pagkatapos ay sinabi ni Jesus ang pinakamagandang balita sa mundo, na mahal na mahal ng Diyos ang sanlibutan kaya ibinigay niya ang kanyang Anak. Pagkalipas ng mahabang panahon, nang mamatay si Jesus sa krus at takot ang lahat, ang matandang guro na iyon ang isa sa dalawang lalaking lumapit sa hayag na lugar upang alagaan ang katawan ni Jesus. Hindi na siya nagtago.

Pagkatapos ay maaari mong itanong sa bata: may bagay ba na ikinakahiya mong sabihin tungkol kay Jesus? Ang kuwento ni Nicodemo ay para sa lahat ng natatakot pa, dahil may nagsimula rin sa takot at natapos sa tapang.

Sa Faith.network ay may mga espesipikong paliwanag ng kuwentong ito para sa iba't ibang edad: isang simpleng bersiyon para sa mga preschooler na tatlo hanggang anim na taong gulang, isang mas mayamang paglalahad para sa mga batang pito hanggang labindalawa na kayang sundan ang tatlong eksena ni Nicodemo, at isang mas hamong bersiyon para sa mga kabataang labindalawang taong gulang pataas na pamilyar na sa presyur ng barkada at sa tukso ng tahimik na pananampalataya.

Mga madalas itanong

Bilang pagtatapos

Ang kuwento ni Nicodemo ay hindi kuwento ng isang taong naging mas relihiyoso. Kuwento ito ng isang guro na kinailangang maging sanggol, ng isang eksperto na kinailangang magpaturo, ng isang taong nagtago sa gabi na dinala ng Diyos sa tanghaling-tapat. Hindi tayo binigyan ng Kasulatan ng eksaktong petsa kung kailan siya isinilang na muli, at marahil ay hindi rin niya iyon alam mismo. Ang alam natin ay ang ugong ng hangin na dumaan sa kanya at ang pabangong dinala niya sa isang libingan.

Kung may makukuha ka sa pahinang ito, sana ay ito: ang bagong kapanganakan ay hindi proyekto mo. Ito ay gawa ng Diyos, at kaya niya itong simulan sa pinakakimi at pinakamatagal nang nagtatago. Basahin mong muli ang buong Juan 3, dahan-dahan, at pansinin kung paanong ang isang usapan sa gabi ay natapos sa pinakamaliwanag na pangako ng Bibliya. Pagkatapos ay basahin ang Juan 19:38-42 at tanungin ang sarili mo kung anong bahagi ng iyong buhay ang nananatili pa rin sa dilim. Hindi ka hinihingan ng tapang na wala ka. Hinihingan ka lang ng pagtingin sa Isang itinaas para sa iyo.