Aklat ng 1 Juan: Pag-ibig at Katiyakan ng Buhay na Walang Hanggan
Panimula
May isang iglesya na nahati. Hindi dahil sa pera o sa pulitika, kundi dahil may grupong umalis na nagsasabing sila ang may tunay na kaalaman tungkol sa Diyos, at ang mga naiwan ay mga baguhan lamang sa pananampalataya. Isipin mo ang mga naiwan: tahimik na nagtatanong sa gabi, "Paano kung sila nga ang tama? Paano kung kulang ang pananampalataya ko? Paano kung hindi talaga ako kilala ng Diyos?"
Sa ganoong silid isinulat ang 1 Juan. Hindi ito isang akademikong papel tungkol sa pag-ibig. Isa itong liham ng matandang pastol sa mga pusong niyanig, at paulit-ulit niyang binabalik ang isang bagay: alam ninyo, at tiyak ninyo, na kayo ay sa Diyos.
Sa gabay na ito, makikilala mo ang aklat na ito mula sa loob: kung sino ang sumulat, bakit, paano ito binuo, at bakit hanggang ngayon ay ito pa rin ang liham na binabasa ng mga nag-aalinlangang mananampalataya.
Ang tuon ng gabay na ito
Karaniwang itinuturo ang 1 Juan bilang listahan ng mga "pagsusulit" na dapat mong pasahan: umiibig ka ba, sumusunod ka ba, naniniwala ka ba nang tama. Totoo ang mga palatandaang iyan, pero kadalasang nababaliktad ang layunin nito. Binasa natin ang 1 Juan na parang eksamin, samantalang isinulat ito bilang pampalakas ng loob.
Dito sa gabay na ito, babasahin natin ang 1 Juan mula sa pastoral na sitwasyon nito: isang iglesyang naghiwalay, mga mananampalatayang iniwan at pinagdudahan, at isang matandang saksi na sumusulat upang ibalik ang kanilang katiyakan. Ang mga palatandaan sa liham ay hindi mga hadlang na dapat laktawan bago ka tanggapin ng Diyos. Mga salamin ito ng isang buhay na ibinigay na sa iyo.
Ano ang sinasabi ng Bibliya tungkol sa aklat ng 1 Juan?
Ang unang bagay na gagawin ng 1 Juan ay hindi mangaral kundi tumestigo. Walang pagbati, walang pangalan, walang "Mula kay Juan, para sa iglesya sa..." Dumidiretso ito sa narinig at nakita ng sumulat: "Ipinapahayag namin sa inyo ang tungkol sa Salita ng buhay, na buhat pa nang pasimula ay narinig na namin, nakita ng aming mga mata, pinagmasdan at nahawakan ng aming mga kamay." Mga mata, tainga, kamay. Hindi ito ideya tungkol kay Cristo. Isa itong Persona na kinainan ng hapunan at niyakap.
Mahalaga ito dahil ang mga umalis sa iglesya ay may ibang Jesus. Ayon sa kanila, masyadong marumi, masyadong materyal, masyadong mababa ang laman para pasukin ng tunay na Diyos. Kaya binigyan sila ni Juan ng matalim na panukat: "Ito ang palatandaan na ang isang espiritu ay mula sa Diyos: kung kinikilala niyang si Jesu-Cristo ay naging tao, siya'y mula sa Diyos" (1 Juan 4:2). Ang Cristianismo ay hindi pagtakas mula sa tunay na mundo. Ang Diyos mismo ang pumasok dito.
Mula sa pundasyong iyon, inilalatag ng liham ang pagkakakilanlan ng Diyos sa dalawang pangungusap. Una: "Ang Diyos ay ilaw, at walang anumang kadiliman sa kanya" (1 Juan 1:5). Ibig sabihin, hindi niya palalampasin ang kasalanan na parang walang nangyari. Pangalawa: "Ang hindi umiibig ay hindi nakakakilala sa Diyos, sapagkat ang Diyos ay pag-ibig" (1 Juan 4:8). Pansinin: hindi sinasabi ni Juan na "ang pag-ibig ay diyos," na siyang paboritong baligtad na bersyon ng ating panahon. Ang pag-ibig ay hindi panukat na nakalutang sa hangin na pwede nating hubugin ayon sa gusto natin. Ang pag-ibig ay may mukha, may pangalan, at may krus.
Kaya ang liham ay hindi nagtatago sa usapin ng kasalanan. Sinasabi nitong sinungaling ang nagsasabing wala siyang kasalanan, pero hindi ito ang huling salita: "Ngunit kung ipinapahayag natin ang ating mga kasalanan, maaasahan nating patatawarin tayo ng Diyos sa mga ito, at lilinisin tayo sa lahat ng ating kasalanan, sapagkat siya'y tapat at matuwid" (1 Juan 1:9). Tingnan mo ang dahilan ng kapatawaran. Hindi "sapagkat tapat tayo," kundi "sapagkat siya'y tapat." Nakasandal ang kapatawaran sa karakter ng Diyos, hindi sa lalim ng iyong pagsisisi.
At nang mabanggit ang kasalanan, agad na nilagyan ni Juan ng Tagapagtanggol: "Mga anak, isinusulat ko ito sa inyo upang huwag kayong magkasala. Ngunit kung magkasala ang sinuman, may Tagapagtanggol tayo sa harap ng Ama, si Jesu-Cristo na matuwid" (1 Juan 2:1). Ganito mag-isip ang isang pastol. Hindi niya kinokonsinti ang kasalanan, pero hindi rin niya iniiwang nakatayo sa hangin ang nagkasala.
Ang kabuuan nito ay ipinupunto sa 1 Juan 5:13, ang talatang parang susi sa buong liham: "Isinusulat ko ito sa inyo upang malaman ninyong kayo'y may buhay na walang hanggan, kayong sumasampalataya sa Anak ng Diyos." Hindi "upang mag-isip-isip kayo," hindi "upang umasa kayo." Upang malaman.
Sino ang sumulat, kailan, at bakit
Hindi nagpapakilala ang liham, pero hindi ito misteryo sa unang iglesya. Mula pa sa mga naunang saksi gaya ni Irenaeus noong ikalawang siglo, iisa ang tinuturong may-akda: si Juan, ang alagad na sumandal sa dibdib ni Jesus sa huling hapunan. Mapapansin mo ang parehong boses kung ihahambing mo ang 1 Juan at ang Ebanghelyo ni Juan: ilaw at dilim, katotohanan at kasinungalingan, buhay at kamatayan, pag-ibig at poot. Maiikling salita, malalim na tubig.
Karaniwang itinatakda ang petsa nito sa pagitan ng taong 85 at 95, mula sa Efeso, kung saan ayon sa tradisyon ay nanirahan si Juan sa kanyang katandaan. Nagpapaliwanag iyan ng tono. Siya na lamang ang natitirang nakakita kay Jesus nang personal; patay na ang halos lahat ng mga apostol. Kaya tinatawag niya ang mga mambabasa na "mga anak," hindi dahil mababa sila, kundi dahil siya ang huling lolo ng pananampalataya na nag-aabot ng patotoo bago siya mawala.
Ang pinakamalinaw na pahiwatig ng pinagmulan ng liham ay nasa 1 Juan 2:19, kung saan sinasabing lumisan sila mula sa kanila pero hindi naman talaga sila kabilang sa kanila, sapagkat kung talagang kabilang sila ay nanatili sana sila. Isang paghahati iyan. Umalis ang isang grupo, at halos tiyak na dala nila ang mga maagang anyo ng gnostisismo: ang paniniwalang ang espiritu ay dalisay at ang katawan ay bale-wala, kaya hindi raw tunay na nagkatawang-tao si Cristo at hindi raw mahalaga kung ano ang ginagawa mo sa iyong katawan.
Dalawang sugat ang naiwan ng paghahati. Ang una ay doktrinal: sino ba talaga si Jesus? Ang ikalawa ay mas personal at mas malupit: kung umalis ang mga "mas espirituwal," ano na ang lagay namin? Dito pumapasok ang buong liham. Hindi nagsusulat si Juan upang bigyan ng bagong alalahanin ang mga naiwan. Sumusulat siya upang sabihing ang pananatili nila kay Cristo ay mismong patunay na sila ay kay Cristo.
Sa kanon ng Bibliya, nakaupo ang 1 Juan kasama ng Santiago, 1 at 2 Pedro, 2 at 3 Juan, at Judas, ang tinatawag na mga pangkalahatang sulat. Pagkatapos ng mga liham ni Pablo na nagpapaliwanag kung paano tayo napapawalang-sala, dumarating ang 1 Juan na nagtatanong kung ano ang itsura ng pamumuhay ng isang pinawalang-sala. Hindi ito kontra kay Pablo. Ito ang kabilang mukha ng iisang barya.
Balangkas at pangunahing tema
Kung susubukan mong gawan ng malinis na balangkas ang 1 Juan na parang Roma, mabibigo ka. Hindi ito lumalakad nang pasulong sa tuwid na linya; umiikot ito paikot-ikot, gaya ng isang paspas na tubig na paulit-ulit na dumadaan sa parehong tatlong bato. Tinatawag itong spiral ng ilang guro, at tama sila. Tatlong tema ang paulit-ulit na babalik-balikan ni Juan sa magkakaibang anggulo: ang katotohanan tungkol kay Jesus, ang pag-ibig sa kapatid, at ang pagsunod sa utos ng Diyos.
Ang pambungad (1 Juan 1:1-4) ay ang patotoo ng saksi, at nagtatapos sa layunin nito: upang maging lubos ang kagalakan. Pagkatapos ay ang unang malaking pag-ikot (1 Juan 1:5 hanggang 2:17), na nakasentro sa larawan ng ilaw. Ano ang ibig sabihin ng lumakad sa liwanag? Hindi perpeksyon, kundi katapatan tungkol sa kasalanan at pananatili sa loob ng pagpapatawad. Dito rin papasok ang matalim na paalala: "Huwag ninyong ibigin ang sanlibutan o anumang nasa sanlibutan. Kung iniibig ninyo ang sanlibutan, wala sa inyo ang pag-ibig ng Ama" (1 Juan 2:15).
Ang ikalawang pag-ikot (1 Juan 2:18 hanggang 3:24) ay humaharap sa paghahati nang tuwiran. Dito lumitaw ang salitang "anticristo," dito ipinaliwanag ang pag-alis ng mga umalis, at dito rin sumabog ang isa sa pinakamagagandang pangungusap sa Bibliya: "Isipin ninyo kung gaano kalaki ang pag-ibig sa atin ng Ama! Tinatawag niya tayong mga anak ng Diyos, at iyon nga ang totoo" (1 Juan 3:1). Pansinin ang pastoral na lohika. Sa gitna ng isang iglesyang pinagdudahan ang kanilang katayuan, ipinapaalala ni Juan na ang kanilang pagkakakilanlan ay kaloob, hindi tagumpay.
Ang ikatlong pag-ikot (1 Juan 4:1 hanggang 5:12) ang pinakamalalim. Dito inilalapat ni Juan ang pagsubok sa mga espiritu, dito niya ipinapahayag na ang Diyos ay pag-ibig, dito niya inihuhugis ang pag-ibig sa anyo ng pantubos na handog, at dito niya tinatanggal ang takot: "Walang takot sa pag-ibig; sa halip, pinapawi ng ganap na pag-ibig ang anumang takot" (1 Juan 4:18). Nagtatapos ang pag-ikot sa patotoo ng Diyos tungkol sa kanyang Anak: ang sinumang nasa kanya ang Anak ay may buhay, at ang wala sa kanya ang Anak ay wala.
Ang pangwakas (1 Juan 5:13-21) ay hindi na nagpapaliwanag kundi nagbibigay ng katiyakan. Limang beses na lumitaw ang salitang "alam natin" sa mga huling talata. Ganoon nagtatapos ang isang liham na isinulat para sa mga taong nawalan ng katiyakan.
Hindi eksamin ang 1 Juan; sertipiko ito ng pagkakaampon.
Mga mahalagang talata mula sa aklat na ito
Tatlong talata ang nagdadala ng buong bigat ng liham, at sulit silang pag-isipan nang mabagal.
Una, ang 1 Juan 1:9. Ito ang talatang kinakapitan ng libu-libong tao sa gabi ng kanilang kahihiyan. Ang salitang isinaling "ipinapahayag" ay literal na nangangahulugang "sabihin ang kaparehong bagay": pumapayag ka sa sinasabi ng Diyos tungkol sa iyong ginawa, hindi mo na pinapaganda, hindi mo na sinisisi ang iba. At ang tugon ng Diyos ay hindi pabagu-bago. Siya ay tapat, kaya tutuparin niya ang kanyang pangako; siya ay matuwid, kaya hindi siya nagpapatawad nang labag sa katarungan, kundi batay sa ibinuhos na dugo ng kanyang Anak. Ang pagtatapat ay hindi pagbabayad para sa kapatawaran. Ito ang pagbubukas ng kamay upang tanggapin ang kapatawarang nabili na.
Ikalawa, ang 1 Juan 3:1. Ang unang salita sa Griyego ay isang padamdam, halos sigaw: tingnan ninyo, masdan ninyo, pagmasdan ninyo kung anong klaseng pag-ibig ito. Ang salitang ginamit para sa "gaano" ay nagpapahiwatig ng isang bagay na dayuhan, kakaiba, hindi kabilang sa mundong ito. Hindi tayo tinawag ng Diyos na kanyang mga kaibigan lamang o mga lingkod; tinawag niya tayong mga anak, at idinagdag ni Juan ang maliit na pariralang madalas nating nalalampasan: iyon nga ang totoo. Hindi ito titulong pakitang-tao. Ito ang legal at puso-sa-pusong katotohanan tungkol sa iyo kung ikaw ay kay Cristo, kahit hindi ito nakikita ng sanlibutan at kahit hindi ito maramdaman ng sarili mong puso.
Ikatlo, ang 1 Juan 5:13. Ihambing mo ito sa Juan 20:31, kung saan sinabi ng apostol na isinulat niya ang kanyang ebanghelyo upang sumampalataya ang mga tao at magkaroon ng buhay. Ngayon, sa liham, ibang hakbang na: isinulat niya ito sa mga sumasampalataya na, upang malaman nilang mayroon na sila. Ang buhay na walang hanggan sa 1 Juan ay hindi isang gantimpalang naghihintay sa dulo ng mahabang pila. Isa itong pag-aaring hawak mo na ngayon, dahil ang nagtataglay nito ay si Cristo, at si Cristo ang nasa iyo.
Ang tema na dumadaloy sa buong Bibliya
Hindi nag-imbento ng bagong relihiyon si Juan nang isulat niyang ang Diyos ay pag-ibig. Binubuod niya ang isang kuwentong nagsimula pa sa Genesis.
Sa Lumang Tipan, hindi inilalarawan ang pag-ibig ng Diyos bilang damdamin kundi bilang pangako. Ang salitang Hebreo na hesed, ang matapat na pag-ibig sa tipan, ang nagdadala ng kuwento: hinanap niya si Adan sa halamanan, tinawag niya si Abraham mula sa Ur, narinig niya ang daing ng Israel sa Ehipto, at dinala niya silang parang ama na pasan ang kanyang anak sa ilang. Sa Deuteronomio 7, ipinaliwanag niya kung bakit niya pinili ang Israel: hindi dahil marami sila o malakas, kundi dahil minahal niya sila. Walang ibang dahilan kundi ang pag-ibig mismo. Ganito rin ang lohika ng 1 Juan 3:1.
Pero may problema sa gitna ng kuwento. Ang bayang minahal ay paulit-ulit na lumalayo. Kaya ipinangako ng Diyos sa pamamagitan nina Jeremias at Ezekiel ang isang bagong tipan: hindi na lamang mga utos na nakaukit sa bato kundi puso na papalitan, at ang kanyang sariling Espiritu na ilalagay sa loob. Dalawang bagay ang kasama sa pangakong iyon: kapatawaran at panloob na pagbabago. Ang 1 Juan ay ang sulat ng isang taong nabuhay sa katuparan ng pangakong iyon. Kaya naman sa kanya, hindi magkahiwalay ang pagiging pinatawad at ang pagiging binago. Ang umiibig ay umiibig dahil siya ay isinilang muli.
Sa gitna ng lahat ng ito ay si Jesus. Sa Lumang Tipan, ang pag-ibig ng Diyos ay nakikita sa kanyang mga gawa; sa Bagong Tipan, ito ay nakikita sa isang katawan. "Ito ang pag-ibig: hindi sa tayo ang umibig sa Diyos kundi tayo ang inibig niya at sinugo niya ang kanyang Anak upang maging handog na pantubos sa ating mga kasalanan" (1 Juan 4:10). Pansinin ang direksyon. Hindi tayo ang umakyat; siya ang bumaba. Hindi natin binuksan ang pinto; siya ang pumasok.
At dito pumapasok ang anggulo ng gabay na ito. Ang mga umalis sa iglesya ni Juan ay naghahanap ng Diyos na malinis, malayo, at walang bahid ng dugo at pawis. Ang Diyos ng Bibliya ay hindi ganoon. Ang kanyang pag-ibig ay nagpakita bilang isang sanggol sa sabsaban at bilang isang hubad na katawan sa krus. Ang parehong mga kamay na humawak kay Cristo ang siyang sumulat ng liham na ito. Kaya hindi mo kailangang umakyat sa isang mas mataas na antas ng espirituwalidad para makilala ang Diyos. Kailangan mo lamang tingnan kung saan siya nagpakita.
Umaabot ang hibla hanggang Pahayag, kung saan ang Kordero na pinatay ang siyang nasa gitna ng trono, at ang pag-ibig na ipinakita sa kalbaryo ang siya ring puno ng buhay sa bagong Jerusalem. Ang buhay na walang hanggan na sinasabi ng 1 Juan 5:13 na hawak mo na ngayon ay ang parehong buhay na mamamalas mo roon nang mukhaan.
Ang Salamin
Hayaan mo akong magtanong nang tuwiran. Alin ba sa dalawa ang mas madali para sa iyo: ang maniwalang pinatawad ka ng Diyos, o ang maniwalang minamahal ka niya?
Marami sa atin ang nakakayang tanggapin ang unang bahagi. Pinatawad, oo, teknikal, legal, nasa papel. Pero ang pangalawa ay ibang usapan. Tahimik tayong naniniwalang tiniis lamang tayo ng Diyos, na parang isang empleyadong hindi matanggal dahil sa kontrata. At dahil doon, ganoon din tayo mabuhay: puno ng takot. Takot na baka hindi ka sapat sa trabaho, kaya hindi ka makapagpahinga kahit Linggo. Takot sa salapi, kaya kinakapitan mo ito nang mahigpit at tinatawag mong katalinuhan ang pagiging makasarili. Takot sa katawan mo na tumatanda at nabibigo. Takot na kung makikilala ka ng iyong pamilya sa totoo mong anyo, mawawala ang kanilang paggalang. Takot sa katahimikan ng gabi kapag wala nang distraksyon.
Dito pumapasok ang 1 Juan 4:18 na parang kutsilyo. Sinasabing ang takot ay may kinalaman sa kaparusahan, at kung ang pag-ibig ng Diyos ay ganap na pumasok sa iyong buhay, ang takot ay unti-unting pinapawi. Hindi sinasabi ni Juan na hindi ka na kailanman kakabahan. Sinasabi niyang hindi na kailangang mabuhay ang anak sa ilalim ng pangamba na palayasin siya sa bahay.
At ang 1 Juan 2:15 ay hindi tungkol sa pag-iwas sa sinehan o sa magandang damit. Ang "sanlibutan" kay Juan ay ang buong sistema ng pagpapahalaga na nabubuhay na parang walang Diyos: ang pagnanasa, ang pagmamataas, ang hindi mapigil na pagnanais na mapansin. Ang tanong ay hindi kung gaano karami ang pag-aari mo. Ang tanong ay kung ano ang nagsasabi sa iyo kung sino ka.
Kung ngayong gabi ay nag-aalinlangan ka kung tunay kang anak ng Diyos, pansinin mo ito: ang mismong pag-aalala mong iyan ay hindi palatandaan ng isang pusong malayo sa Diyos. Ang mga umalis sa iglesya ni Juan ay hindi nag-aalala. Sila ang mga sigurado. Ang mga naiwan, ang mga nanginginig, ang mga nagtatanong, ang mga iyon ang sinulatan ng liham na ito.
Ang nag-aalala kung minamahal siya ay bihirang hindi.
Ipinaliwanag para sa mga bata
Malapit sa puso ng mga bata ang 1 Juan, dahil ang pinakapuso nito ay isang bagay na nauunawaan nila bago pa sila matutong bumasa: ang pagiging kabilang sa isang pamilya.
Ganito mo maaaring simulan. Sabihin mong may isang matandang lolo sa Bibliya na nagngangalang Juan. Noong bata pa siya, siya ang isa sa mga kaibigan ni Jesus. Nakita niya si Jesus, narinig, nahawakan, nakasama sa pagkain. At nang matanda na siya at puti na ang buhok, sumulat siya ng isang liham sa mga tao sa iglesya na nalulungkot at natatakot, dahil may mga umalis na nagsabing hindi sila mahal ng Diyos. Isinulat ni Juan ang liham para sabihing hindi iyon totoo. Sinabi niyang tinatawag tayo ng Diyos na kanyang mga anak, at iyon ang totoo. Sinabi rin niyang kapag nagkamali tayo at sinabi natin ito sa Diyos, lagi niya tayong pinapatawad dahil siya ay tapat.
Para sa mga nakababata, makakatulong ang isang simpleng larawan: kapag nabasag mo ang baso sa bahay, hindi ka nawawalang anak. Pinupuntahan mo ang tatay mo at sinasabi mo ang totoo, at niyayakap ka pa rin niya. Iyan ang 1 Juan 1:9 sa wika ng bata. At ang pag-ibig ay hindi lamang pakiramdam; ito ay ginagawa. Kaya laging may konkretong hakbang: may kapatid ka bang masasamahan ngayong araw, may matutulungan ka bang hindi mo kaibigan?
May mga hiwalay na paliwanag para sa iba't ibang edad na magagamit mo: para sa mga preschooler na tatlo hanggang anim na taong gulang, para sa mga batang pitong taong gulang pataas na kayang sundan na ang kuwento ng iglesyang nahati, at para sa mga kabataang labindalawang taong gulang pataas na kailangan ng mas malalim na sagot tungkol sa katiyakan, pagdududa, at kung bakit may mga tao talagang umaalis sa pananampalataya.
Mga madalas itanong
Sino ang sumulat ng aklat ng 1 Juan?
Hindi nagpapakilala ang liham mismo, pero mula pa noong ikalawang siglo ay nagkakaisa ang unang iglesya na ang sumulat ay si Juan, ang apostol at alagad ni Jesus. Malakas ang panloob na ebidensya: ang nagsasalita sa unang mga talata ay isang nakakita at nakahawak kay Cristo, at ang bokabularyo at istilo ay halos katulad na katulad ng Ebanghelyo ni Juan. Parehong binabanggit ang ilaw at dilim, katotohanan at kasinungalingan, buhay at kamatayan, at ang pag-ibig bilang utos. Ilang iskolar ang nagmumungkahi ng isang alagad ni Juan bilang manunulat, ngunit nananatiling ang tradisyonal na pagkilala ang may pinakamatibay na saligan.
Kailan isinulat ang 1 Juan?
Karaniwang inilalagay ito ng mga iskolar sa pagitan ng taong 85 at 95, malamang mula sa Efeso sa Asia Minor. Dalawang bagay ang nagtuturo sa panahong ito: ang maturo at pastoral na tono ng isang matandang lider na tinatawag ang mga mambabasa niyang "mga anak," at ang uri ng maling aral na nilalabanan nito, na mga maagang anyo ng gnostisismo na lumitaw sa huling bahagi ng unang siglo. Sa panahong ito, karamihan sa mga unang apostol ay patay na, kaya ang patotoo ng isang saksing nakakita mismo kay Jesus ay lalong naging mahalaga.
Bakit walang pagbati o pangalan sa simula ng 1 Juan?
Dahil malamang ay hindi ito isang ordinaryong liham kundi isang pangkalahatang sulat o homiliya na ipinadala sa isang kumpol ng mga iglesya na kilalang-kilala ng may-akda. Hindi na niya kailangang ipakilala ang sarili; alam na nila kung sino siya. Sa halip na pormal na pagbati, nagsimula siya sa patotoo tungkol sa Salita ng buhay, at iyon na mismo ang kanyang kredensyal. Ang pagkawala ng pangalan at tirahan ay nagpapakita rin kung gaano kalapit ang ugnayan: ganito sumulat ang isang ama, hindi ang isang taong nagpapakilala pa lamang.
Ano ang ibig sabihin ng "ang Diyos ay pag-ibig"?
Sa 1 Juan 4:8 ay hindi sinasabing ang Diyos ay isa lamang mabait na presensya o na ang bawat damdamin ng pag-ibig ay galing sa kanya. Ang ibig sabihin ay ang pag-ibig ang kanyang pinakakalikasan, hindi lamang isa sa kanyang mga katangian. Bago pa may sanlibutan, may pag-ibig na dumadaloy sa pagitan ng Ama, ng Anak, at ng Espiritu Santo. At ipinapaliwanag ni Juan sa mismong konteksto kung ano ang hitsura nito: isinugo ng Diyos ang kanyang Anak bilang handog na pantubos. Kaya hindi natin binibigyang-kahulugan ang pag-ibig ayon sa ating gusto; ang krus ang diksyunaryo nito.
Totoo bang sinasabi ng 1 Juan na hindi na nagkakasala ang isang Cristiano?
Mukhang magkasalungat ang 1 Juan 1:8, na nagsasabing nagsisinungaling ang nag-aangking walang kasalanan, at ang 1 Juan 3:9, na nagsasabing ang isinilang sa Diyos ay hindi nagpapatuloy sa pagkakasala. Ang susi ay nasa anyo ng pandiwa sa Griyego: tinutukoy ng ikalawa ang nakaugaliang paraan ng pamumuhay, hindi ang bawat pagkakataon ng pagkakasala. Ang mananampalataya ay nadadapa, pero hindi na siya naninirahan sa kasalanan bilang tahanan. Hindi perpeksyon ang punto kundi direksyon: isang buhay na hindi na pinapanatili ang kadiliman kundi laging bumabalik sa liwanag.
Ano ang ibig sabihin ng kasalanang ikinamamatay sa 1 Juan 5:16-17?
Isa ito sa pinakamahihirap na talata sa liham, at hindi dapat basahin nang hiwalay sa sitwasyon ng paghahati. Malamang ay tinutukoy nito ang mapanghamong pagtanggi sa katotohanan tungkol kay Cristo na ginawa ng mga umalis sa iglesya, isang tiyak at mapagmatigas na pagtalikod sa tanging pinagmumulan ng buhay. Hindi ito listahan ng mga krimeng hindi na mapapatawad. Mapapansin mong hindi ipinagbabawal ni Juan ang panalangin; hindi lamang niya ito iniuutos. Kung nag-aalala kang nagawa mo na ito, iyon mismo ang palatandaang hindi.
Sino ang mga anticristo sa 1 Juan?
Nakakagulat para sa marami na ang salitang "anticristo" ay matatagpuan lamang sa 1 Juan at 2 Juan sa buong Bibliya, at hindi sa Pahayag. Binabanggit ni Juan na narinig na nila ang tungkol sa dumarating na anticristo, pero idinadagdag niyang marami nang anticristo ang lumitaw, at tinutukoy niya ang mga guro na umalis sa iglesya at itinatanggi na si Jesus ang Cristo na naging tao. Para kay Juan, kaya hindi lamang ito tungkol sa isang pigura sa hinaharap kundi sa bawat aral na tumatanggi sa tunay na pagkatao at pagka-Diyos ni Jesus.
Ano ang pagkakaiba ng 1 Juan, 2 Juan, at 3 Juan?
Ang 1 Juan ang pinakamahaba at pinaka-pangkalahatan, isang sulat sa mga iglesya tungkol sa katotohanan, pag-ibig, at katiyakan. Ang 2 Juan ay isang maikling liham sa isang "hirang na ginang," na malamang ay isang lokal na iglesya, na nagbabala laban sa pagtanggap ng mga gurong may maling aral. Ang 3 Juan ay sinulat kay Gaius, isang indibidwal, tungkol sa pagtanggap ng mga naglalakbay na misyonero at tungkol sa isang lider na nagngangalang Diotrefes na ayaw tumanggap sa kanila. Magkakaugnay ang tatlo at tumutugon sa iisang krisis mula sa magkakaibang anggulo.
Paano ko malalaman na may buhay na walang hanggan ako?
Diretsong sinasagot ito ng 1 Juan 5:13: isinulat ni Juan ang liham upang malaman ng mga sumasampalataya sa Anak ng Diyos na mayroon na sila nito. Ang katiyakan ay nakasalalay sa pangako ng Diyos, hindi sa lakas ng iyong damdamin. Pero binibigyan ka rin ng liham ng mga palatandaan na makikita sa buhay: kinikilala mo si Jesus bilang Panginoong naging tao, may tunay na pagmamahal ka sa iyong mga kapatid kahit hindi perpekto, at sa kabila ng pagkadapa ay bumabalik ka sa liwanag. Hindi iyan mga pasusulit; mga bunga iyan.
Ano ang ibig sabihin ng huwag ibigin ang sanlibutan?
Sa 1 Juan 2:15, ang "sanlibutan" ay hindi ang mundong nilikha ng Diyos at hindi ang mga taong nabubuhay dito, sapagkat sinabi ng Juan 3:16 na gayon na lamang ang pag-ibig ng Diyos sa sanlibutan. Ang tinutukoy ay ang sistema ng pagnanasa, pagmamataas, at kasakiman na nabubuhay na parang walang Diyos. Kaya hindi ito panawagan upang itakwil ang pagkain, trabaho, ganda, o pamilya. Panawagan ito upang suriin kung ano ang sinasamba ng iyong puso, dahil ang hinahabol natin ang humuhubog sa atin.
Bakit iba ang 1 Juan 5:7 sa ibang mga salin ng Bibliya?
Ito ang tinatawag na Comma Johanneum, isang karagdagang pangungusap tungkol sa Ama, Salita, at Espiritu Santo na lumilitaw sa ilang mas lumang salin gaya ng King James. Wala ito sa mga pinakaunang manuskritong Griyego at hindi ito binanggit ng mga unang guro ng iglesya kahit sa mga pinakamainit na talakayan tungkol sa Trinidad, kaya halos lahat ng modernong salin ay inilalagay na lamang ito sa talababa. Hindi nito naaapektuhan ang doktrina ng Trinidad, na matatag na nakasalig sa maraming ibang bahagi ng Kasulatan.
Ano ang gagawin ko kung palagi akong nag-aalinlangan sa aking kaligtasan?
Huwag mong hanapin ang katiyakan sa loob ng iyong sariling damdamin, dahil pabagu-bago iyon. Bumalik ka sa labas ng iyong sarili: sa mga pangako gaya ng 1 Juan 1:9 at 1 Juan 5:13, at sa gawang natapos na ni Cristo. Ipagpatuloy mo ang mga ordinaryong paraan ng biyaya: pagbabasa, panalangin, Banal na Hapunan, at tunay na pakikisama sa isang iglesya, dahil halos palaging sa pamamagitan ng mga kapatid pinapagaling ng Diyos ang pagdududa. At kung ang iyong pag-aalinlangan ay may kasamang matinding kalungkutan o pagkabalisa, huwag kang mahiyang humingi ng tulong sa isang pastor o propesyonal.
Paano basahin ang 1 Juan: isang praktikal na gabay
Maikli lamang ang 1 Juan; mababasa mo ang buong liham sa mas mababa pa sa dalawampung minuto. Kaya ang unang mungkahi ko ay simple: basahin mo muna ang kabuuan sa isang upuan, nang walang hinto, nang malakas kung maaari. Isinulat ito upang pakinggan, at may tiyak na ritmo at paulit-ulit na mga pariralang mararamdaman mo lamang kapag dumaloy ang buong tubig.
Sa ikalawang pagbabasa, dalhin mo ang isang kuwaderno at gumawa ka ng dalawang hanay. Sa isang panig, isulat mo ang bawat pagkakataong lumilitaw ang mga salitang "alam natin," "nakikilala natin," o "tiyak natin." Sa kabilang panig, isulat mo ang bawat pagkakataong may sinasabi si Juan tungkol sa mga umalis sa iglesya. Makikita mo agad ang hugis ng liham: habang mas matindi ang banta, mas lumalakas ang katiyakan.
Sa ikatlong linggo, hatiin mo ito sa mas maliliit na bahagi, isa kada araw: 1 Juan 1:1-4, 1:5 hanggang 2:2, 2:3-17, 2:18-29, 3:1-10, 3:11-24, 4:1-6, 4:7-21, 5:1-12, at 5:13-21. Sa bawat bahagi, magtanong ka ng tatlong bagay: ano ang sinasabi nito tungkol sa Diyos, ano ang sinasabi nito tungkol sa akin, at ano ang isang konkretong hakbang na hinihingi nito ngayong araw. Huwag kang magmadali patungo sa aplikasyon; manatili ka muna sa unang tanong.
Kung may oras ka, basahin mo ang 1 Juan kasabay ng Ebanghelyo ni Juan, lalo na ang Juan 13 hanggang 17. Doon mo maririnig ang mga salitang narinig mismo ni Juan sa huling hapunan, at mauunawaan mo kung bakit pagkaraan ng animnapung taon ay iyon pa rin ang laman ng kanyang puso.
Huli, basahin mo ito kasama ng iba. Isinulat ang liham na ito sa isang nasugatang komunidad, at ang mga sugat ng komunidad ay hindi gumagaling nang mag-isa.
Bilang pagtatapos
Hindi isinulat ang 1 Juan para sa mga taong sigurado sa kanilang sarili. Isinulat ito para sa mga naiwan: ang mga nakitang umalis ang iba na may mas magandang salita at mas mataas na kumpiyansa, at tahimik na nagtanong kung sila ang nagkamali. Sa kanila, hindi nagbigay ng bagong teknik si Juan ni ng mas mataas na antas ng karanasan. Ibinalik niya sila sa pinakasimula: sa isang Jesus na nakita at nahawakan, sa isang Diyos na ilaw at hindi nagsisinungaling, sa isang Ama na tinatawag silang mga anak, at sa isang pag-ibig na nagtatanggal ng takot.
Iyan din ang kailangan mong marinig. Ang mga palatandaan sa liham na ito ay hindi mga bakod na humaharang sa iyo palayo sa Diyos. Mga bintana sila na nagpapakita ng buhay na ibinigay na sa iyo.
Kaya huwag mong isara ang pahinang ito at magpatuloy sa susunod na bagay. Buksan mo ang 1 Juan. Basahin mo ito nang buo ngayong linggo, at hayaan mong ang matandang saksi ay magsalita sa iyo gaya ng pagsasalita niya sa mga unang nag-aalinlangan. Pagkatapos ay magtanong ka: hindi, "Sapat na ba ako?" kundi, "Gaano ba kalaki ang pag-ibig na ito?"
