Ano ang mga Himala ni Jesus at Bakit Niya Ginawa ang mga Ito?

Panimula

Alas-dos ng madaling araw sa isang pasilyo ng ospital. May nanay na nakaupo sa labas ng ICU, hawak ang laylayan ng kanyang panyo, at paulit-ulit na bumubulong: "Panginoon, isang himala lang po." Alam mo ang eksenang iyan. Marahil ikaw mismo ang nakaupo roon noon. At sa mga sandaling iyon, ang mga kuwento tungkol kay Jesus na nagpapagaling ng bulag, nagpapakalma ng bagyo, at tumatawag sa patay palabas ng libingan ay tumitigil sa pagiging kuwento lamang. Nagiging tanong sila: Gagawin pa ba niya iyon ngayon? At kung hindi, ano ang ibig sabihin noon?

Sa pahinang ito, titingnan natin nang malalim kung ano talaga ang mga himala ni Jesus, bakit niya ginawa ang mga ito, at bakit ang mga Ebanghelyo mismo ay mas gustong tawagin itong "mga tanda" kaysa "mga himala." Mauunawaan mo kung bakit mahalaga ang pagkakaibang iyon, lalo na sa gabi ng paghihintay.

Ang tuon ng gabay na ito

Hindi ito listahan ng tatlumpu't pitong kamangha-manghang pangyayari. Ang anggulo ng gabay na ito ay simple ngunit mapagpalaya: ang bawat himala ni Jesus ay isang maagang bitak ng bagong mundo. Hindi siya nagpapasikat ng kapangyarihan; nagpapakita siya ng direksiyon. Ang tubig na naging alak, ang tinapay na dumami, ang mga matang nadilat, ang bangkay na bumangon, lahat ng iyon ay parang unang bunga na pinitas bago pa man ang anihan. Kaya ang tamang tanong ay hindi lang "Nangyari ba talaga ito?" kundi "Saan ito tumuturo?" Dahil ang bawat tanda ay may kamay na nakaturo sa isang Persona at sa isang mundong papalapit na, kung saan hindi na kailangan pa ng himala.

Ano ang sinasabi ng Bibliya tungkol sa mga himala ni Jesus?

Kapag binuksan mo ang Ebanghelyo ni Juan, mapapansin mo agad na iniiwasan niya ang salitang karaniwan nating ginagamit. Hindi niya tinatawag na "kababalaghan" ang ginawa ni Jesus sa Cana. Tinatawag niya itong tanda: "Ang pasimulang ito ng kanyang mga tanda ay ginawa ni Jesus sa Cana ng Galilea, at inihayag ang kanyang kaluwalhatian; at nagsisampalataya sa kanya ang kanyang mga alagad" (Juan 2:11). Pansinin ang tatlong bagay sa isang talata. Una, "pasimula" ito, ibig sabihin may susunod pa, may paparating, may paglalakbay na sinisimulan. Pangalawa, "inihayag ang kanyang kaluwalhatian," kaya ang punto ay hindi ang alak kundi ang nagbigay ng alak. Pangatlo, "nagsisampalataya," kaya may inaasahang tugon. Ang isang tanda ay hindi para pagtulalaan; ito ay para sundan.

May apat na malalawak na uri ng tanda sa mga Ebanghelyo. May kapangyarihan siya sa kalikasan, tulad nang pinatahimik niya ang bagyo sa Lawa ng Galilea: "Nagbangon siya at sinaway ang hangin, at sinabi niya sa dagat, 'Tumahimik ka!' Tumigil ang hangin at tumahimik na lubusan ang paligid" (Marcos 4:39). Ang pandiwang ginamit doon ay kapareho ng pagsaway niya sa mga demonyo. Hindi lamang panahon ang kaharap niya; ang gulo mismo ng sanlibutan ang sinaway niya, at sumunod ito na parang asong tinawag ng amo.

May kapangyarihan siya sa gutom at kakulangan. Sa pagpapakain sa limang libo, "iniutos niya sa mga tao na maupo sa damuhan. Kinuha niya ang limang tinapay at ang dalawang isda, tumingala sa langit at nagpasalamat sa Diyos. Pinagpira-piraso niya ang mga tinapay at ibinigay sa mga alagad, at ipinamahagi naman nila ito sa mga tao" (Mateo 14:19). Dito makikita mo ang paraan ni Jesus: tumitingala siya sa Ama, nagpapasalamat sa kakaunti, at dumadaan ang kanyang kasaganaan sa mga kamay ng mga alagad. Hindi niya binigyan ang bawat isa nang tuwiran; pinadaan niya sa komunidad.

May kapangyarihan siya sa sakit at kapansanan. Sa bulag mula pagkasilang, sinabi niya, "Pumunta ka sa Siloam at maghilamos ka roon." Pagkatapos ay ganito ang naganap: "Kaya't pumunta roon ang lalaki, naghilamos, at nakakitang bumalik" (Juan 9:7). Walang paliwanag, may utos lamang na sundin. At sa babaeng labindalawang taóng dinudugo at itinuring na marumi ng lipunan, sinabi niya, "Anak, pinagaling ka ng iyong pananampalataya. Humayo kang payapa at gumaling ka na sa iyong karamdaman" (Marcos 5:34). Tinawag niya siyang "Anak" bago pa niya banggitin ang paggaling. Ibinalik niya hindi lamang ang katawan kundi ang pagkakakilanlan.

At may kapangyarihan siya sa kamatayan. Sa labas ng libingan ni Lazaro, "sumigaw siya nang malakas, 'Lazaro, lumabas ka!'" (Juan 11:43). Isang pangalan at isang utos. Walang seremonya, walang mahabang panalangin, dahil ang nagsasalita ay ang Isa na nagsabi noon, "Magkaroon ng liwanag."

At para hindi tayo mag-isip na kumpleto na ang listahan, ganito ang pag-amin ni Juan: "Marami pang himalang ginawa si Jesus sa harapan ng kanyang mga alagad na hindi natatala sa aklat na ito" (Juan 20:30). Ang mga Ebanghelyo ay hindi kumpletong katalogo. Sila ay piniling patotoo, isinulat upang ikaw ay sumampalataya at magkaroon ng buhay sa kanyang pangalan.

Ang tema na dumadaloy sa buong Bibliya

Hindi nagsimula ang kuwento ng mga tanda sa Cana. Nagsimula ito sa isang mundong walang anyo at walang laman, at sa Diyos na nagsalita hanggang sa lumabas ang buhay. Kaya tuwing nagsasalita si Jesus at sumusunod ang kalikasan, may alingawngaw ng Genesis 1. Ang pagpapatahimik sa dagat ay hindi lamang pagpapakita ng lakas; ito ay paalala kung sino ang nagtakda ng hangganan ng tubig noong simula.

Sa Exodo, ipinakilala ng Diyos ang kanyang sarili sa pamamagitan ng mga tanda at kababalaghan, hindi para mangbilib kundi para magpalaya. Ang pagkain sa ilang ay ibinigay araw-araw mula sa langit, at ang tubig ay bumukal mula sa bato. Kapag pinakain ni Jesus ang libu-libo sa isang ilang na lugar at naiwan pa ang labindalawang bakol, hindi iyon aksidenteng pagkakatulad. Sinasabi niya: ang Diyos na nagpakain sa Israel ay narito, nakatayo sa damuhan, at humahawak ng tinapay.

Nariyan din ang mga propeta. Nadagdagan ang langis ng biyuda sa panahon ni Elias, binuhay ang anak ng biyuda ng Sarepta, at nakapagpakain si Eliseo ng isandaang lalaki sa dalawampung tinapay na may natira pa. Pero may malaking pagkakaiba. Nananalangin ang mga propeta upang gumalaw ang Diyos. Si Jesus ay nag-uutos. Sa Marcos 4:39, walang panalanging binanggit; may saway lang at may katahimikan.

Ipinangako naman ng mga propeta ang isang panahon ng pagpapanumbalik. Sinabi ni Isaias na madidilat ang mga mata ng bulag, mabubuksan ang mga tainga ng bingi, lulundag na parang usa ang pilay, at aawit ang dila ng pipi. Kaya nang magtanong si Juan Bautista kung si Jesus nga ba ang paparating, hindi siya binigyan ni Jesus ng teolohikal na argumento. Binigyan siya ng listahan ng nangyayari: nakakakita ang bulag, nakakalakad ang pilay, naririnig ng bingi, at ipinapangaral sa mga dukha ang Mabuting Balita. Sa madaling salita: tingnan mo ang mga tanda, at makikilala mo ang panahon.

Sa Mga Gawa, nagpatuloy ang mga tanda sa pamamagitan ng mga apostol, hindi dahil pinalitan nila si Jesus kundi dahil buhay siya at kumikilos sa pamamagitan ng kanyang Espiritu. Pinatunayan ng Diyos ang mensahe ng kaligtasan "sa pamamagitan ng mga tanda, mga kababalaghan at ng iba't ibang himala" (Hebreo 2:4). Ngunit ang bawat himala sa Mga Gawa ay pansamantala pa rin. Namatay din si Dorcas sa bandang huli. Nakulong at pinatay pa rin ang mga apostol.

Kaya dito tumuturo ang buong daloy: sa Pahayag 21:4, kung saan papahirin ng Diyos ang bawat luha, at wala nang kamatayan, pagdadalamhati, pagtangis o sakit. Iyon ang buong anihan. Ang mga himala ni Jesus ay ang unang mga butil na pinitas nang maaga upang matikman natin ngayon ang lasa ng dulo ng kuwento.

Mga karaniwang maling akala

Ang unang maling akala ay na ang mga himala ay pangunahing patunay lamang ng pagka-Diyos ni Jesus, na parang ID card na ipinapakita sa pintuan. May katotohanan iyan, ngunit kulang. Si Jesus mismo ay nabigatan sa mga taong humahanap lamang ng palabas. "Malibang kayo'y makakita ng mga tanda at kababalaghan ay hindi kayo maniniwala," sabi niya sa Juan 4:48. At nang humingi ng tanda ang mga Pariseo, tinawag niya silang masama at mapangalunyang salinlahi na walang ibibigay na tanda maliban sa tanda ni Jonas, ibig sabihin, ang kanyang kamatayan at muling pagkabuhay. Ang mga himala ay hindi panghalili sa pananampalataya kay Kristo; sila ay mga daliring nakaturo sa krus at sa libingang walang laman.

Ang pangalawa ay ang pinakamasakit: na kung sapat lamang ang iyong pananampalataya, tiyak kang gagaling. Totoong sinabi ni Jesus sa babae, "Anak, pinagaling ka ng iyong pananampalataya" (Marcos 5:34), ngunit ang pananampalataya niya ay hindi lakas na nagpagaling sa kanya kundi kamay na dumampi sa damit ni Jesus. Ang kapangyarihan ay nasa Panginoon, hindi sa tindi ng iyong damdamin. At tandaan: ang bulag sa Juan 9 ay walang anumang pananampalataya bago siya pinagaling; hindi nga niya alam kung sino ang nagpagaling sa kanya. Hindi rin ipinanalangin ni Lazaro ang sariling pagkabuhay. Kaya kung may namatay sa iyong pamilya, hindi iyon dahil kulang ang iyong panalangin. Si Pablo mismo ay tatlong beses na nakiusap para sa kanyang tinik, at ang sagot ay hindi paggaling kundi biyaya (2 Corinto 12:9).

Ang pangatlo ay ang akalang imposible ang himala dahil may mga batas ang kalikasan. Pero kahit noong unang siglo, alam ng mga tao na hindi nagiging alak ang tubig at hindi bumabangon ang apat na araw nang patay. Iyon mismo ang dahilan kung bakit sila natakot. Ang pananampalatayang Kristiyano ay hindi nagsasabing walang batas ang kalikasan; sinasabi nitong may Awtor ang kalikasan, at kapag pumasok ang Awtor sa kanyang sariling kuwento, may mga pahinang nagbabago. Hindi binabasag ni Jesus ang mundo kapag nagpapagaling siya. Inaayos niya ang nasira na.

Ang pang-apat ay dalawang magkasalungat na pagkakamali. May nagsasabing tumigil na ang lahat ng himala at mekanikal na ang mundo ngayon; may nagsasabi namang dapat araw-araw tayong nakakakita ng kababalaghan, at kapag wala, may mali sa iyo. Pareho silang nakakalimot na ang mga himala sa Bibliya ay hindi pangkaraniwan kahit noon pa man. May mahigit apat na raang taon ng katahimikan bago dumating si Juan Bautista. Kahit sa sariling bayan ni Jesus, "hindi siya nakagawa roon ng anumang himala" maliban sa iilang maysakit na kanyang pinagaling, dahil sa kawalan nila ng pananampalataya (Marcos 6:5). Malaya ang Diyos na gumawa ng himala kahit kailan niya gusto, at hindi siya nahihiya na minsan ay karaniwang kabaitan at matiyagang pagtitiis ang kanyang paraan.

Isabuhay ito ngayon

Kung ang bawat himala ay isang bitak ng bagong mundo, ibig sabihin may trabaho tayo ngayon: tumingin sa butas na iyon at mamuhay nang naaayon sa nakikita roon.

Simulan mo sa panalangin. Huwag kang mahiyang humingi ng himala. Hindi tinutuligsa ni Jesus ang mga lumapit na may hinihiling; sila nga ang pinuri niya. Ang babaeng dinudugo, ang ama ni Jairo, ang sampung ketongin, ang bulag na sumigaw kahit pinatatahimik siya, lahat sila ay lumapit nang hayagan. Hilingin mo ang paggaling ng iyong asawa, ang trabaho, ang pagbabalik ng anak mo. Pero idagdag mo ang panalangin ni Jesus sa Getsemani: hindi ang kalooban ko kundi ang sa iyo. Hindi iyon pag-urong. Iyon ay tiwala na ang Diyos na nagtitiming ng tag-ulan ay may alam din sa panahon ng sagot.

Ikalawa, gawin mo ang kaya mong gawin habang naghihintay. Sa Mateo 14:19, dumaan ang tinapay sa kamay ng mga alagad. Doon pa rin dumadaan ang maraming himala ngayon: sa doktor na gumigising ng alas-tres, sa kapitbahay na nagdala ng lugaw, sa titser na nagbayad ng baon ng batang walang pera, sa simbahang nag-abot ng tulong sa biyudang kakalibing lang ng asawa. Kapag nagdala ka ng pagkain sa taong gutom, hindi ka gumagawa ng pangalawang klaseng himala. Nagiging kamay ka ng Panginoon na nagpapakain.

Ikatlo, sundin mo ang utos kahit hindi mo pa nauunawaan. "Pumunta ka sa Siloam at maghilamos ka roon" (Juan 9:7). Walang paliwanag ang binigay kay Jesus kung bakit putik at bakit doon. Minsan ganoon din ang hinihingi sa iyo: humingi ka ng tawad sa kapatid mo, bumalik ka sa pagsamba, buksan mo ang Bibliya kahit tuyo ang puso. Sa daan patungong Siloam madalas dumarating ang paningin.

At panghuli, matutong manatili sa libingan ng apat na araw. Sinadya ni Jesus na huminto bago pumunta kay Lazaro, at umiyak pa rin siya pagdating niya. Ang pagkaantala ng Diyos ay hindi pagwawalang-bahala. Minsan hinihintay niyang maubos ang ating pag-asa sa sarili upang ang sumunod na salita ay malinaw na malinaw: "Lazaro, lumabas ka!"

Ang Salamin

Tapatin mo ang sarili mo: anong himala ang hinihingi mo sa Diyos ngayon? At ano ang sinasabi mo sa kanya sa puso mo kapag hindi ito dumarating?

Marami sa atin ang may tahimik na kasunduan sa Diyos na hindi naman natin inaamin. Kapag gumaling ang nanay ko, maniniwala ako. Kapag naibenta ang lupa bago mag-Disyembre, malalaman kong mabuti siya. Kapag bumalik ang asawa ko, sasamba ako nang buo. Kaya nga ang mga tanda sa Juan ay parehong nagpapalaya at nakakasakit. Nagpapalaya dahil ipinapakita nilang hindi malamig ang Panginoon sa katawan mo, sa gutom mo, sa libing na dinaluhan mo. Humipo siya ng ketongin. Umiyak siya sa labas ng libingan. Pinakain niya ang mga tao bago sila pinangaralan. Hindi siya Diyos na inaantok sa hirap ng tao.

Pero nakakasakit din dahil hindi siya pumayag na maging kagamitan lamang. Nang gustuhin siyang gawing hari ng mga tao matapos ang tinapay, umalis siya at umakyat sa bundok mag-isa. Ayaw niyang mahalin dahil sa tinapay. Gusto niyang mahalin dahil sa kanya.

Kaya narito ang tanong sa salamin. Kung ngayong gabi ay sabihin niya sa iyo, "Hindi ko aalisin ang sakit na ito, pero ako'y mananatili sa iyo hanggang dulo," sapat pa ba siya? Kung ang sagot ay hindi, huwag kang magkunwaring oo. Sabihin mo sa kanya ang totoo. Ang mga unang alagad ay natakot at nagtanong pa nga sa gitna ng bangka kung bakit siya natutulog. Hindi sila itinakwil. Ang pananampalataya ay hindi kawalan ng takot; ito ay pagpunta sa tamang Persona dala ang takot mo.

At kung naranasan mo na ang kanyang kabutihan sa mga karaniwang araw, mas marami kang nakitang tanda kaysa sa inaakala mo.

Ipinaliwanag para sa mga bata

Kapag may batang nagtanong kung bakit nagpapagaling si Jesus, huwag mong simulan sa salitang "himala." Simulan mo sa pag-ibig. Puwede mong sabihin nang ganito: "Noong una, lahat sa mundo ay maganda at walang sakit, walang gutom, at walang namamatay. Pero nasira ang mundo. Nang dumating si Jesus, parang nagdala siya ng kaunting bahagi ng langit kahit saan siya magpunta. Kaya kapag may bulag, nakakita ito. Kapag may gutom, nabusog. Kapag may takot sa bagyo, tumahimik ang hangin. At isang araw, aayusin niya ang lahat nang buo."

Mas naiintindihan ng mga bata ang kuwento kaysa paliwanag, kaya ikuwento mo ang limang tinapay at dalawang isda at ipakita sa kanila na galing iyon sa baon ng isang batang lalaki. Malaki ang nagagawa ng maliit na bagay kapag inilagay sa kamay ni Jesus. Puwede mo ring ipabasa sa kanila nang malakas ang "Lazaro, lumabas ka!" Natutuwa ang mga bata sa bahaging iyon, at iyon na mismo ang simula ng pag-unawa nila sa muling pagkabuhay.

Iwasan mong ipangako sa kanila na laging gagaling ang lahat ng ipinapanalangin nila, dahil malalaman din nilang hindi iyon totoo at masisira ang tiwala nila. Mas mabuting sabihin: "Palagi tayong makakahingi, at palaging naririnig ni Jesus, at palagi niyang gagawin ang pinakamabuti."

Para sa mas malalim na pagtalakay, may hiwalay na paliwanag na inihanda ayon sa edad: para sa mga preschool (3 hanggang 6 na taon) na puno ng larawan at maikling kuwento, para sa mga nasa elementarya (7 hanggang 12) na handa nang magtanong kung paano nangyari ang mga ito, at para sa mga kabataan (12 pataas) na nahaharap na sa mga tanong tungkol sa agham, pagdududa, at hindi nasagot na panalangin.

Mga madalas itanong

Bilang pagtatapos

Kung may isang bagay na dalhin mo mula sa pahinang ito, ito nawa iyon: ang mga himala ni Jesus ay hindi mga panandaliang pagkislap ng kapangyarihan kundi mga maagang bitak ng mundong darating. Kaya nga sila tinawag na mga tanda. Ang alak sa Cana ay larawan ng piging na walang katapusan. Ang tinapay sa damuhan ay larawan ng hapag na hindi na mauubusan. Ang mga matang nadilat sa Siloam ay larawan ng araw na makikita natin siya nang mukhaan. Ang tinig sa labas ng libingan ay ang tinig na maririnig ng lahat ng nasa puntod sa huling araw.

Kaya huwag kang titigil sa paghingi, pero huwag ka ring titigil sa pagtingin. Basahin mo ang Juan 2 hanggang Juan 11 nang magkakasunod at tanungin mo sa bawat tanda, "Ano ang ipinapakita nito tungkol sa kanya?" Pagkatapos ay magdasal nang simple: "Panginoon, kung himala ang ibibigay mo, salamat. Kung hindi, ikaw pa rin ang sapat sa akin." Ang taong nakakapagdasal nito ay nakatanggap na ng isa sa pinakamalaking himala ng lahat.