Ano ang mga Kaloob ng Espiritu Santo?

Panimula

May isang babae sa isang maliit na kongregasyon na tatlumpung taon nang nagluluto tuwing may lamay sa kanilang baryo. Walang pangalan sa bulletin, walang anunsyo sa harapan. Pero kapag may namatayan, siya ang unang dumarating na may dalang kawali at kanin. Isang araw, pagkatapos ng isang seminar tungkol sa mga kaloob ng Espiritu, umuwi siyang malungkot. "Mukhang wala akong kaloob," sabi niya sa pastor. "Hindi ako nagsasalita sa ibang wika, hindi ako nagtuturo, hindi ako nagpapagaling."

Ganito karaming mananampalataya ang nakakaramdam: parang may listahan ng mga espesyal na kakayahan, at hindi sila kasama roon.

Dito tayo magsisimula, dahil ang itinuturo ng Bibliya tungkol sa mga kaloob ng Espiritu Santo ay mas malawak, mas mapagpalaya, at mas nakakagulat kaysa sa karaniwang nating naririnig. Sa pahinang ito, makikita mo kung ano talaga ang mga kaloob na ito, saan sila nagsimula sa kasaysayan ng Diyos, bakit sila ibinigay, at paano mo malalaman ang sa iyo.

Ang tuon ng gabay na ito

Karaniwang itinatanong ang paksang ito sa ganitong anyo: "Ano ang kaloob ko?" Parang pagsusulit sa pagkatao, parang paghahanap ng sariling identidad. Pero kapag binuksan mo ang 1 Corinto 12, iba ang tanong na sinasagot ng Espiritu. Hindi "Sino ako?" kundi "Sino ang pinaglilingkuran ko?"

Kaya ito ang tuon ng gabay na ito: ang mga kaloob ng Espiritu ay hindi tropeo, kundi kasangkapan. Hindi sila ibinibigay upang malaman mo kung gaano ka kaespirituwal, kundi upang may matanggap ang kapatid mong nanghihina. Sa bawat seksiyon, babalikan natin ang isang linya ni Pablo: ibinibigay ang kaloob "para sa kapakinabangan ng lahat." Ang mga kaloob ay hindi pag-aari; sila ay pinagkatiwala.

Ano ang sinasabi ng Bibliya tungkol sa mga kaloob ng Espiritu Santo?

Ang pinakamalinaw na turo ay nasa 1 Corinto 12:4-7, at mabuting basahin itong buo bago tayo magsalita ng kahit ano: "May iba't ibang kaloob, ngunit iisa lamang ang Espiritung nagkakaloob ng mga ito. May iba't ibang paraan ng paglilingkod, ngunit iisa lamang ang Panginoong pinaglilingkuran. Iba't iba ang mga gawain ngunit iisa lamang ang Diyos na sumasalahat ng tao at siyang gumagawa ng lahat ng ito. Ang bawat isa'y binigyan ng kaloob na naghahayag ng presensya ng Espiritu para sa kapakinabangan ng lahat."

Pansinin ang tatlong salitang ginamit ni Pablo. Ang una ay kaloob, mula sa salitang Griyego na "charisma," na kaugnay ng "charis" o biyaya. Ang kaloob ay regalo ng biyaya, hindi gantimpala sa sipag. Ang pangalawa ay paglilingkod, mula sa "diakonia," ang salitang ginagamit para sa paghahain ng pagkain sa mesa. Ang pangatlo ay gawain, mula sa "energema," ang pagkilos ng lakas ng Diyos. Tatlong anggulo ng iisang bagay: biyayang tinanggap, paglilingkod na isinasagawa, kapangyarihang gumagawa. At lahat ng ito ay nagtatapos sa isang layunin: para sa kapakinabangan ng lahat.

Hindi personal na karangalan ang dahilan ng kaloob. Ito ang unang sagot ng Bibliya sa tanong na "Bakit may mga kaloob?"

Sa 1 Corinto 12:28 ay ipinakita ni Pablo kung paano ito nakaayos sa loob ng iglesya: "At sa iglesya'y itinalaga ng Diyos, una, ang mga apostol; ikalawa, ang mga propeta; ikatlo, ang mga guro; sumunod ang mga gumagawa ng mga himala, ang mga may kakayahang magpagaling ng maysakit, ang mga tumutulong sa iba, ang mga tagapamahala, at ang mga nagsasalita ng iba't ibang wika." Kapansin-pansin na kasama sa listahan ang "mga tumutulong sa iba" at "mga tagapamahala." Ang kakayahang mag-ayos ng iskedyul, magbilang ng abuloy, magtala ng pangalan, magbuhat ng upuan: kaloob din iyan ng Espiritu. Hindi lamang ang mga mapagpakitang kaloob ang nasa talaan ng Diyos.

Sa Roma 12:6-8 ay ibang-iba ang tono, mas pang-araw-araw: "May iba't ibang kaloob tayo ayon sa kagandahang-loob ng Diyos sa atin. Kaya't kung ang kaloob sa atin ay pagpapahayag ng salita ng Diyos, gawin natin ito ayon sa sukat ng ating pananampalataya. Kung ang kaloob sa atin ay paglilingkod, maglingkod tayo; kung pagtuturo, magturo tayo; kung pagpapalakas ng loob ng iba, gawin natin ito." Dito lumilitaw ang pagbibigay, ang pamumuno, at ang pagkahabag na gawin nang masaya. Walang isa man dito ang kapansin-pansin sa entablado. Lahat sila ay nakikita sa kusina, sa bakuran, sa gabi ng pagbisita sa may sakit.

Ang 1 Pedro 4:10 naman ang nagbibigay ng pinakamalinaw na larawan ng pananagutan: "Bilang mabuting katiwala ng iba't ibang kaloob ng Diyos, gamitin ninyo sa paglilingkod sa isa't isa ang kaloob na tinanggap ng bawat isa sa inyo." Katiwala, hindi may-ari. Ang katiwala ay may hawak na hindi kaniya, at may aarawin siyang pagsusulit sa kung paano niya ito ginamit. Pansinin din ang "bawat isa." Hindi sinasabi ni Pedro na "ang ilan sa inyo ay may kaloob." Sinasabi niyang lahat kayo ay may tinanggap.

Kaya ang maikling kasagutan ng Bibliya: ang mga kaloob ng Espiritu Santo ay mga kakayahang ipinagkaloob ng biyaya ng Diyos sa bawat mananampalataya, hindi para sa sariling kadakilaan, kundi upang maitayo ang katawan ni Cristo at maipahayag ang kaniyang kabutihan sa sanlibutan.

Ang tema na dumadaloy sa buong Bibliya

Matagal na bago ang Pentecostes, gumagawa na ang Espiritu sa pamamagitan ng mga tao, at halos palaging para sa ikabubuti ng iba.

Sa Exodo 31, nang itayo ang tabernakulo, ang unang tao sa Kasulatan na tahasang sinabing pinuspos ng Espiritu ng Diyos ay hindi propeta kundi isang panday at manlililok na nagngangalang Bezalel. Binigyan siya ng Espiritu ng talino at kakayahan upang gumawa ng ginto, pilak, tanso, bato, at kahoy. Isang artisano. At para kanino ang kaniyang kaloob? Hindi para sa sarili niyang pangalan, kundi upang magkaroon ng dakong masasambahan ng buong bayan. Mula pa sa simula, ang kaloob ay may direksiyon palabas.

Sa Bilang 11, nang mabigatan si Moises sa pamumuno, kumuha ang Diyos mula sa Espiritung nasa kaniya at ipinatong ito sa pitumpung matatanda upang mapasan nilang kasama ang bigat ng bayan. Nang magreklamo si Josue dahil may dalawang lalaking nagpahayag sa labas ng toldang tipanan, ito ang sagot ni Moises: nawa'y ang buong bayan ng Panginoon ay maging propeta at ipagkaloob sa kanilang lahat ang kaniyang Espiritu. Isang pangarap na nauna sa panahon nito.

Sa aklat ng mga Hukom, dumarating ang Espiritu kay Gideon, kay Jepte, kay Samson, at palaging may misyon: upang iligtas ang isang bayang nasa panganib. Kay Saul at kay David ay dumating ang Espiritu kaugnay ng pamumuno. Kay Isaias, inihula ang isang Sanga na sasaanihan ng Espiritu ng karunungan at pang-unawa, ng payo at kapangyarihan. Iyon ang Mesiyas, at sa kaniya nagtatagpo ang lahat ng kaloob nang walang sukat.

Pagkatapos ay dumating ang pangako sa Joel 2: ibubuhos ng Diyos ang kaniyang Espiritu sa lahat ng tao, sa mga anak na lalaki at babae, sa matanda at bata, maging sa mga alipin. Hindi na iilan. Lahat.

At sa Mga Gawa 2:4 ay naganap ang hinihintay: "At silang lahat ay napuspos ng Espiritu Santo at nagsalita ng iba't ibang wika, ayon sa ipinagkaloob sa kanila ng Espiritu." Tingnan kung ano ang unang kaloob na ibinigay nang araw na iyon. Hindi kakayahang magbasa ng isip, hindi kapangyarihang magpahanga. Mga wika, upang ang mga Partiano, Medo, Elamita, at lahat ng dayuhang nasa Jerusalem ay makarinig ng dakilang gawa ng Diyos sa sarili nilang salita. Ang unang himala ng Espiritu sa iglesya ay isang himala ng pakikinig. Nabaligtad ang Babel: doon ay ginulo ang wika upang maghiwalay ang tao, dito ay binuksan ang wika upang magsama-sama sila kay Cristo.

Doon nagtatapos ang linya. Ipinanganak si Jesus sa pamamagitan ng Espiritu, pinahiran sa Jordan ng Espiritu, nagturo at nagpagaling sa kapangyarihan ng Espiritu, at matapos siyang maluklok sa trono ay ibinuhos niya ang Espiritung iyon sa kaniyang bayan. Kaya ang bawat kaloob ay sanga ng iisang puno. At sa huling pahina ng Bibliya, sa Pahayag 22, ang Espiritu at ang nobya ay sabay na nagsasabi, "Halika." Hanggang sa katapusan, ang Espiritu ay nagsasalita sa pamamagitan ng iglesya para sa kapakanan ng mga nasa labas.

Mga karaniwang maling akala

Ang unang maling akala ay na ang mga kaloob ay para lamang sa ilang piling Kristiyano. Maraming nakaupo sa likod ng simbahan na kumbinsidong wala silang maiaambag. Pero malinaw ang 1 Corinto 12:7: "Ang bawat isa'y binigyan ng kaloob na naghahayag ng presensya ng Espiritu para sa kapakinabangan ng lahat." Hindi "ang ilan," kundi "ang bawat isa." Sinasabi rin ni Pablo sa 1 Corinto 12:11 na ang Espiritu ang namamahagi ayon sa kaniyang kalooban, at hindi siya nagkukulang sa kahit sinong anak ng Diyos. Kung ikaw ay kay Cristo, mayroon kang hawak na hindi para sa iyo lamang. Ang tanong ay hindi kung mayroon ka, kundi kung nagamit mo na.

Ang ikalawa ay ang pag-aakalang ang kaloob ay sukatan ng kabanalan. Dito napakahalaga ng konteksto ng sulat ni Pablo. Ang Corinto ang pinakamaraming kaloob sa lahat ng iglesya sa Bagong Tipan, at sila rin ang pinakagulo: may hidwaan, may sekswal na imoralidad, may paglalasing sa Hapunan ng Panginoon, may pang-aapi sa mahihirap. Tinawag pa sila ni Pablo na sanggol sa pananampalataya. Posible palang maraming kaloob pero kakaunti ang pagkahinog. Kaya nga sa pagitan ng dalawang kabanata tungkol sa mga kaloob ay inilagay niya ang 1 Corinto 13: kahit magsalita ka sa wika ng mga anghel at magkaroon ng pananampalatayang makapaglilipat ng bundok, kung wala kang pag-ibig ay wala kang kabuluhan. Ang kaloob ay kasangkapan; ang pag-ibig ang kamay na humahawak dito.

Ang ikatlo ay ang paghahalo sa kaloob at sa bunga ng Espiritu. Magkaiba sila. Ang bunga sa Galacia 5 ay pag-ibig, kagalakan, kapayapaan, at iba pa, at inaasahan sa lahat ng Kristiyano nang walang pagpipilian. Ang mga kaloob ay ipinamamahagi nang iba-iba. Walang sinumang may dahilan upang sabihing "hindi ko kaloob ang pagtitiis" o "hindi ko kaloob ang kabaitan." Hindi mo sinusukat ang iyong lakad sa Diyos sa dami ng iyong kakayahan kundi sa paglago ng iyong pagkakahawig kay Cristo. Isang mahusay na mang-aawit na malupit sa asawa ay hindi espirituwal na tao; isang tahimik na kapatid na tapat sa limampung taon ay mayaman sa Espiritu.

Ang ikaapat ay ang alinman sa dalawang labis: ang paniniwalang tumigil na ang lahat ng kaloob pagkatapos ng panahon ng mga apostol, o ang paniniwalang kulang ang pananampalataya ng sinumang hindi nagsasalita sa ibang wika. Hindi hinihiling ni Pablo ang pareho. Itinanong niya sa 1 Corinto 12:30, "Lahat ba'y nagsasalita ng iba't ibang wika?" at ang inaasahang sagot ay hindi. Ngunit sinasabi rin niya sa 1 Corinto 14:1, "Tunguhin ninyo ang pag-ibig, at pakanasain ninyo ang mga kaloob ng Espiritu, lalo na ang kakayahang magpahayag ng salita ng Diyos." Hindi iniutos ni Pablo na patayin ang pagnanasa sa mga kaloob; iniutos niyang maayos itong isailalim sa pag-ibig at sa pagpapatibay ng iba. Sa halip na mag-away tungkol sa listahan, mas mabuting tanungin kung ano ang nakakatulong sa taong nakaupo sa tabi mo.

Isabuhay ito ngayon

Paano mo malalaman kung ano ang kaloob sa iyo? Hindi sa pamamagitan ng pagsusuri sa sarili mo sa loob ng kuwarto. Sa Bibliya, laging lumilitaw ang kaloob sa gitna ng mga tao. Kaya ang unang hakbang ay simple at hindi mapagtatakpan: maglingkod ka muna, at tingnan kung saan gumagana ang Diyos.

Magsimula ka sa pangangailangan na nakikita mo, hindi sa posisyon na gusto mo. Kung may mag-aaral sa simbahan ninyong hirap sa pagbabasa, turuan mo. Kung ang nanay na solo ay walang kasama sa ospital, samahan mo. Kung palaging kulang ang kakanta, mag-ensayo ka. Mapapansin mong may ilang gawain na parang nagbibigay sa iyo ng lakas sa halip na mag-ubos, at mapapansin ng iba kung saan ka pinakikinabangan ng Diyos. Tapat na pakikinig sa kapatiran ay kadalasang mas tumpak kaysa sa anumang personality test. Kung limang tao ang nagsabing lumalakas ang loob nila kapag nakakausap ka, huwag mong tawaging coincidence iyon. Baka iyan na ang kaloob na tinutukoy ng Roma 12:8.

Pagkatapos, pagyamanin mo ito. Ang kaloob ay hindi tapos na produkto. Sinabi ni Pablo kay Timoteo na pag-alabin niyang muli ang kaloob ng Diyos na nasa kaniya, na parang bagang kailangang hipan. Kaya nag-aaral ang guro. Nagbabasa ang pastor. Nagsasanay ang musikero. Nagdarasal ang nananalangin. Ang biyayang tinanggap nang walang bayad ay nangangailangan pa rin ng pagsisikap upang maging kapaki-pakinabang.

At huwag mong ikumpara ang kaloob mo. Ito ang pinakamabilis na paraan upang sirain ang isang kongregasyon. Sa 1 Corinto 12 ay gumamit si Pablo ng larawang halos nakakatawa: ang paa na nagsasabing hindi ako kamay kaya hindi ako bahagi ng katawan, at ang mata na nagsasabi sa kamay na hindi kita kailangan. Dalawang sakit ito. Ang isa ay inggit, ang isa ay pagmamataas, at parehong nagmumula sa paglimot na ang kaloob ay hindi atin.

Sa praktika, ganito ang hitsura ng linggo ng isang taong naniniwala rito. Pagbubukas ng bahay kahit magulo ang sala. Pagbibigay ng abuloy nang hindi inaanunsiyo. Pagtawag sa kapatid na dalawang buwan nang hindi nakikita sa pagsamba. Pag-aayos ng tunog bago magsimula ang pagsamba. Pagtuturo ng isang bata na iguhit ang Mabuting Pastol. Walang isa man dito ang magiging viral, at lahat ng ito ay gawa ng Espiritu Santo.

Ang Salamin

Tanungin kita nang diretso: ano ang hinihintay mo bago ka maglingkod?

Marami sa atin ang naghihintay ng kalinawan. "Kapag alam ko na ang kaloob ko, saka ako kikilos." Pero sa Kasulatan, halos palaging kabaligtaran ang nangyayari. Nauuna ang pangangailangan, sumusunod ang pagsunod, at saka nahahayag ang kaloob. Kung hihintayin mong tumiyak ang lahat, posibleng maubos ang buhay mo sa pag-aaral ng iyong sarili habang may mga taong nagugutom sa tabi mo.

May iba namang nagtatago sa likod ng pagkaabala. Napakaraming oras para sa trabahong magpapataas ng sahod, wala nang natitira para sa kapatid na nag-iisa. Hindi kakulangan ng kaloob ang problema roon, kundi kung ano ang iyong tunay na sinasamba sa iyong kalendaryo. Tiningnan ko na rin ang sarili kong linggo, at alam kong masakit ang tanong.

At may isa pang uri: ang taong matagal nang naglilingkod pero nabubuhay na sa papuri. Nakasanayan mo nang papurihan, at ngayon ay nagagalit ka kapag may ibang pinili. Kung ang paglilingkod mo ay hindi na kayang gawin nang walang nakatingin, hindi na iyon kaloob sa iyong kamay kundi salamin sa iyong harap. Mabuting balita: hindi binabawi ng Diyos ang kaloob sa bawat pagkakamali, pero tinatawag ka niya pabalik sa dahilan kung bakit niya ito ibinigay.

Alalahanin mo ang babae sa kusina na nagsimula sa pahinang ito. Tatlumpung taon, walang pangalan sa bulletin. Nang dumating ang araw ng kaniyang libing, puno ang simbahan ng mga taong ipinaalala sa kanila ng Espiritu Santo kung ano ang pag-ibig ni Cristo sa pamamagitan ng isang mangkok ng mainit na sopas. Hindi tinitimbang ng Diyos ang kaloob ayon sa laki ng entablado. Ang tanong sa iyo ngayong linggo ay hindi "Ano ang kaloob ko?" kundi "Sino ang pinaglilingkuran ko?"

Ipinaliwanag para sa mga bata

Madaling maging malabo ang paksang ito sa mga bata, lalo na kung ang unang naririnig nila ay mga salitang gaya ng "kaloob na pagpapahayag" o "pagkilala sa mga espiritu." Pero may simpleng larawan na kayang unawain ng kahit limang taong gulang: ang pamilya.

Sa isang bahay, iba-iba ang gawain ng bawat isa. May nagluluto, may naghuhugas, may nagwawalis, may nagpapatawa kapag may umiiyak. Walang isa sa kanila ang mas mahalaga, at kapag may hindi gumagawa ng parte niya, pagod ang lahat. Ganoon ang iglesya. Ang Espiritu Santo ay parang mapagmahal na Ama na nagbibigay sa bawat anak ng kaniyang sariling gawain at kakayahan, hindi upang pagyabangan kundi upang may matulungan. Puwede mong idagdag na ang Espiritu Santo ay hindi kapangyarihang gaya sa pelikula kundi Diyos na kasama natin, na tumutulong sa atin na mahalin si Jesus at ang isa't isa.

Kung may bata kang itinuturuan, bigyan mo siya ng maliit na gawaing totoo. Ang pagbubukas ng pinto para sa matanda, ang pagbabahagi ng baon, ang pagdarasal para sa kaklaseng may sakit. Mas natututuhan ng mga bata ang mga kaloob sa pamamagitan ng paggamit kaysa sa pakikinig.

Sa Faith.network ay may hiwalay na mga paliwanag na inihanda ayon sa edad: para sa maliliit na bata na tatlo hanggang anim na taong gulang na may mga simpleng larawan at kuwento, para sa mga batang pito hanggang labindalawa na handa nang magbasa mismo ng 1 Corinto 12, at para sa mga kabataang labindalawang taon pataas na nagtatanong na ng mas matatapang na tanong tungkol sa mga himala, sa wika, at sa kanilang sariling lugar sa iglesya. Piliin mo ang angkop sa edad ng anak mo at basahin ninyo itong magkasama.

Mga madalas itanong

Bilang pagtatapos

Kung may isang bagay na dapat mong dalhin mula sa pahinang ito, ito nawa iyon: ang mga kaloob ng Espiritu Santo ay hindi mga medalya para sa dibdib mo kundi mga kasangkapan para sa kamay mo. Ibinibigay sila sa bawat mananampalataya, hindi sa iilang espesyal. Pinagkakatiwala sila, hindi ipinagmamay-ari. At ang pinakatiyak na palatandaan na tunay mong naiintindihan ang mga ito ay hindi ang kakayahan mong pangalanan ang iyong kaloob, kundi ang pagkakaroon ng mga taong mas malapit kay Cristo dahil sa paglilingkod mo.

Kung nais mong ipagpatuloy ang pag-aaral, basahin mong buo ang 1 Corinto 12 hanggang 14 sa isang upuan, at pansinin kung paano hinati ni Pablo ang usapan tungkol sa kaloob gamit ang kabanata tungkol sa pag-ibig. Pagkatapos ay basahin ang Roma 12:1-8 at tanungin kung aling paglilingkod doon ang pinakanatural sa iyo. Pagkatapos ay huwag ka nang maghintay ng kaliwanagan. Tumayo ka at maglingkod.

Ang Espiritung nagbigay ng kakayahan kay Bezalel na humubog ng ginto at nagbigay sa mga alagad ng mga wika sa Pentecostes ay nananahan sa iyo ngayon. Hindi ka niya binigyan para sa iyong sarili. Mayroong isang taong nangangailangan ngayong linggo ng eksaktong iyong tinanggap.