Ano ang Sabi ng Bibliya Tungkol sa Pag-ayuno?

Panimula

Alas-onse ng umaga. Kumakalam na ang sikmura mo, at kanina pa nakaabang sa mesa ang tanghalian ng iba. Pero nangako ka: ngayong araw, hindi ka kakain. Sa halip, tuwing dadaan ka sa kusina at kakalam ang tiyan mo, tatawag ka sa Diyos. At doon mo lang mapapansin ang isang bagay na matagal mo nang hindi napapansin: gaano kadalas kang bumabaling sa pagkain, sa telepono, sa abala, tuwing hindi mo alam kung paano makipag-usap sa Diyos.

May kakaibang ginagawa ang gutom sa tao. Hinuhubad nito ang mga nagtatakip sa atin. Kaya hindi nakapagtatakang mula Genesis hanggang Pahayag, ang pag-ayuno ay laging kasama sa mga sandali kung saan seryoso ang mga tao sa Diyos.

Sa pahinang ito, tutuklasin mo kung ano talaga ang pag-ayuno ayon sa Bibliya, bakit ito mas malalim kaysa pagtanggi sa pagkain, at paano ito isasabuhay nang hindi nagiging pagpapanggap.

Ang tuon ng gabay na ito

Karaniwang itinuturo ang pag-ayuno bilang isang paraan para makuha ang gusto natin sa Diyos: kapag sapat ang sakripisyo, sasagot siya. Iba ang landas ng gabay na ito. Ang pag-ayuno sa Bibliya ay hindi welga sa pagkain para pilitin ang Diyos na sumunod sa atin; ito ay panalanging may katawan, isang pananabik na natututong sabihin, "Ikaw ang aking tunay na pagkain."

Susundan natin ang isang linya na madalas hindi napapansin: nagsimula ang kasaysayan ng tao sa isang bunga na kinain nang hindi dapat, at magtatapos ito sa isang hapunan ng kasal na hindi na matatapos. Sa pagitan ng dalawang hapag na iyon, nag-aayuno ang bayan ng Diyos.

Ano ang sinasabi ng Bibliya tungkol sa pag-ayuno?

Hindi kailanman ipinaliwanag ng Bibliya ang pag-ayuno na parang may talahulugan. Ipinapakita lang nito ang mga tao na gumagawa nito, at sa paglipas ng panahon, lumilitaw ang hugis nito. Ang pag-ayuno ay boluntaryong pagtanggi sa pagkain, at minsan sa iba pang mabuting bagay, para sa isang panahong itinalaga sa Diyos. Isa itong paraan ng pagsasabi sa katawan ng katotohanang alam na ng puso: may isang bagay na mas mahalaga kaysa sa tinapay.

Nakikita natin ito nang malinaw kay Daniel. Nang mabasa niya sa aklat ni Jeremias na malapit nang matapos ang pitumpung taon ng pagkabihag, hindi siya basta nanalangin nang pormal. Ganito ang sabi ng Daniel 9:3: "At aking itiningin ang aking mukha sa Panginoong Dios, upang humanap sa pamamagitan ng panalangin at ng mga samo, ng pagaayuno, at kayong magaspang, at mga abo." Hinahanap niya ang Diyos, at kasama ng kanyang katawan ang paghahanap na iyon. Ang panalangin niya sa kabanatang iyon ay puno ng pagtatapat ng kasalanan, hindi ng listahan ng hinihingi.

Ganoon din kay Ester. Nasa bingit ng kamatayan ang buong bayan, at kailangan niyang lumapit sa hari nang walang pahintulot. Ang sabi niya sa Ester 4:16: "Ikaw ay yumaon, pisanin mo ang lahat na Judio na nangasa Susan, at ipagayuno ninyo ako, at huwag kayong magsikain o magsiinom man na tatlong araw, gabi o araw: ako naman at ang aking mga dalaga ay mangagaayunong gayon; at sa gayo'y papasok ako sa hari, na hindi ayon sa kautusan: at kung ako'y mamatay, ay mamatay." Pansinin ang huling parirala. Hindi ito garantiya ng tagumpay. Ito ay pagsuko. Ang pag-ayuno niya ay hindi paraan para kontrolin ang kinalabasan kundi paraan para bitawan ang sarili sa kamay ng Diyos.

At kapag tinawag ng Diyos ang kanyang bayan pabalik sa kanya, pag-ayuno ang isa sa mga hugis ng pagbabalik na iyon. Sabi sa Joel 2:12: "Gayon ma'y ngayon pa, sabi ng Panginoon, magsipanumbalik kayo sa akin ng inyong buong puso, at may pagaayuno, at may pananangis, at may pananaghoy." Sinundan agad ito ng babala na huwag ang damit ang punitin kundi ang puso. Kahit noon pa man, alam ng Diyos na kayang gawing palabas ng tao ang pinakamalalim na gawain.

Doon pumapasok ang sinabi ni Jesus sa Mateo 6:16: "Bukod dito, pagka kayo'y nangagaayuno, ay huwag kayong gaya ng mga mapagpaimbabaw, na may mapanglaw na mukha: sapagka't kanilang pinasasama ang mga mukha nila, upang makita ng mga tao na sila'y nangagaayuno. Katotohanang sinasabi ko sa inyo, Tinanggap na nila ang sa kanila'y ganti." Napakahalaga ng unang salita: "pagka," hindi "kung sakali." Inaasahan ni Jesus na mag-aayuno ang kanyang mga tagasunod. Ang tanong niya ay hindi kung gagawin mo ito kundi kung para kanino mo ito gagawin. Idinugtong niya na langisan mo ang iyong ulo at hugasan mo ang iyong mukha, para ang Ama lamang na nakakikita sa lihim ang makaalam.

At may isa pang uri ng pagkukunwari na mas mapanganib kaysa sa mukhang malungkot. Ipinakita ito ng Diyos sa pamamagitan ni Isaias sa mga taong nagrereklamo na hindi sila pinapansin sa kabila ng kanilang pag-ayuno. Ang Isaias 58:6 ang sagot: "Hindi baga ito ang ayuno na aking pinili: ang kalagin ang mga tali ng kasamaan, ang pagaanin ang mga pasan at papaging layain ang naaapi, at upang inyong alisin ang lahat na atang?" Walang halaga ang gutom mo kung patuloy mong ginugutom ang iba.

Ang tema na dumadaloy sa buong Bibliya

Magsimula tayo sa hardin. Ang kauna-unahang utos na ibinigay sa tao ay tungkol sa pagkain: kumain ka mula sa lahat ng puno, huwag lang sa isa. At ang unang pagsuway ay isang kagat. Mula noon, may sira sa relasyon natin sa pagkain at sa pagnanasa. Natutunan nating punan ng bagay ang kawalang-laman na para lamang sa Diyos.

Kaya makahulugan na nang ilabas ng Diyos ang Israel sa Ehipto, pinagdaan niya sila sa ilang at pinagutom bago binigyan ng manna. Ang aral na ibinigay sa kanila noon ay siya ring sinipi ni Jesus laban kay Satanas: hindi sa tinapay lamang nabubuhay ang tao, kundi sa bawat salitang lumalabas sa bibig ng Diyos.

Ang gutom ay guro kapag ang Diyos ang nagtuturo.

Sa buong Lumang Tipan, pag-ayuno ang tinatakbuhan ng bayan sa mga sandali ng panganib at pagsisisi. Nag-ayuno ang Israel sa Mizpa nang magsisi sila sa mga diyos-diyosan. Nag-ayuno si David nang magkasakit ang kanyang anak, at tumigil siya nang mamatay ito, dahil alam niyang hindi kasunduan sa Diyos ang pag-ayuno kundi pakikipaglaban sa panalangin. Nag-ayuno si Nehemias nang marinig niyang wasak ang pader ng Jerusalem. Nag-ayuno si Ezra bago ang mapanganib na paglalakbay. Nag-ayuno pati ang mga taga-Nineve, mula sa hari hanggang sa mga hayop, at nakita ng Diyos ang kanilang pagtalikod sa kasamaan. Isang beses lang sa isang taon iniutos ng Kautusan ang pag-ayuno, sa Araw ng Pagtubos; halos lahat ng iba pa ay kusang-loob.

Pagkatapos ay dumating si Jesus, at dito nagbabago ang lahat. Sabi sa Lucas 4:2 tungkol sa kanyang panahon sa ilang: "Sa loob ng apat na pung araw na tinutukso ng diablo. At hindi siya kumain ng anoman nang mga araw na yaon; at nang maganap ang mga yaon ay nagutom siya." Pumasok siya sa ilang kung saan bumagsak ang Israel, at nanindigan siya. Ang unang tukso ay tungkol sa tinapay, tulad sa hardin. Sa pagkakataong ito, hindi kumagat ang Tao.

Pero hindi nanatiling nag-aayuno si Jesus. Kilala siya bilang taong kumakain at umiinom kasama ng mga makasalanan. Nang tanungin siya kung bakit hindi nag-aayuno ang kanyang mga alagad, sumagot siya na hindi maaaring magluksa ang mga panauhin sa kasal habang kasama nila ang lalaking ikakasal, pero darating ang mga araw na kukunin siya sa kanila, at doon sila mag-aayuno. Narito ang buong teolohiya ng pag-ayunong Kristiyano sa isang pangungusap. Nag-aayuno tayo dahil dumating na si Cristo at hindi pa siya nakabalik.

Kaya nag-ayuno ang unang iglesia. Sabi sa Mga Gawa 13:2: "At nang sila'y nagsisipaglingkod sa Panginoon, at nangagaayuno, ay sinabi ng Espiritu Santo, Ibukod ninyo sa akin si Bernabe at si Saulo sa gawaing itinawag ko sa kanila." Nag-ayuno rin sila nang maglagay ng mga matanda sa bawat iglesia. Hindi ito nawala nang dumating ang biyaya; nabago lang ang tono nito, mula sa pagmamakaawa tungo sa pakikinig.

At saan tayo dinadala ng lahat ng ito? Sa isang hapag. Ang huling malaking larawan sa Pahayag ay ang hapunan sa kasalan ng Kordero, kung saan pinapahiran ng Diyos ang bawat luha at wala nang gutom ni uhaw. Nagsimula ang kuwento sa maling kinain; nagtatapos ito sa tamang piging. Ang pag-ayuno ay ang kalam ng sikmura sa pagitan ng dalawang iyon.

Mga karaniwang maling akala

Una, ang akalang ang pag-ayuno ay paraan para pilitin ang Diyos. Ito marahil ang pinakalaganap na pagkakamali. Nagbibilang tayo ng araw na parang nagbabayad ng utang, at inaasahang bibigay ang langit kapag sapat na ang sakit. Pero tingnan mo ulit si Ester: "kung ako'y mamatay, ay mamatay." Tingnan mo si David, na tumigil sa pag-ayuno nang mamatay ang bata at pagkatapos ay sumamba. Ang pag-ayuno ay hindi barya na ipinapasok sa makina ng langit. Ito ay pagbubukas ng kamay, hindi paghigpit ng hawak. Kapag ang pag-ayuno mo ay naging paraan para kontrolin ang Diyos, hindi na iyon pananampalataya kundi pakikipagpalitan.

Ikalawa, ang akalang ang pag-ayuno ay tungkol lang sa pagkain. Napakalinaw ng Isaias 58 tungkol dito. Ang tanong ng Diyos sa mga nagrereklamong hindi sila napapansin ay hindi "Gaano ka katagal nagutom?" kundi "Sino ang pinalaya mo?" Ang pag-ayunong tinanggap niya ay may kasamang tinapay na ibinabahagi sa gutom, bahay na binubuksan sa walang tirahan, at pamilyang hindi tinatalikuran. Kung mainit ang ulo mo sa asawa mo habang nag-aayuno ka, mas mabuti pang kumain ka at humingi ng tawad.

Ikatlo, ang akalang para lamang ito sa mga sobrang espirituwal. Marami ang nag-iisip na ang pag-ayuno ay para sa mga pastor, misyonero, o sa mga may malalim na panalangin. Pero hindi sinabi ni Jesus, "Kapag nag-ayuno ang mga natatanging alagad." Sinabi niya sa Mateo 6:16 ang "pagka kayo'y nangagaayuno," sa parehong paraan ng pagsasabi niya ng "pagka kayo'y nananalangin" at "pagka naglilimos ka." Tatlong pangkaraniwang gawain ng isang taong kabilang sa kaharian. Hindi ito para sa mga bihasa; ito ay para sa mga gutom.

Ikaapat, ang akalang mas banal ang katawang pinapahirapan. May mga taong nagtutrato sa katawan bilang kalaban at sa pag-ayuno bilang parusa. Babala ni Pablo sa mga taga-Colosas: ang mga panuntunang tulad ng huwag hawakan at huwag tikman ay mukhang may karunungan at may anyo ng pagpapakumbaba at pagpapahirap sa katawan, pero walang bisa laban sa pagnanasa ng laman. Hindi paghamak sa katawan ang pag-ayunong Kristiyano. Ito ay pagsasama sa katawan sa panalangin. Kaya nga ganito ang utos ni Jesus: hugasan mo ang mukha, ayusin mo ang buhok, at huwag mong ipaalam sa kahit kanino. Ang gutom mo ay usapan ninyong dalawa ng Ama.

At may ikalimang hindi gaanong napag-uusapan: ang akalang lipas na ang pag-ayuno dahil nasa ilalim tayo ng biyaya. Pero hindi tayo nag-aayuno para makamit ang pagtanggap; nag-aayuno tayo dahil tinanggap na tayo at gusto natin siyang makasama. Hindi kayang bilhin ng gutom ang kaligtasan. Nasasabi lang nito nang malinaw ang pananabik.

Isabuhay ito ngayon

Magsimula sa maliit at totoo. Ang unang pag-ayuno mo ay hindi dapat apatnapung araw. Isang kainan, o mula umaga hanggang hapon, sapat na. Ang mahalaga ay may plano ka kung ano ang gagawin mo sa nabakanteng oras at sa nabakanteng gana. Kung hindi mo ipapalit ang pagkain ng panalangin at Salita, diyeta lang ang natapos mo, hindi pag-ayuno. Buksan mo ang Bibliya sa oras ng tanghalian. Ilista mo ang mga taong ipinapanalangin mo. Umupo ka sa katahimikan kahit nakakailang.

Piliin mo ang okasyon. Sa Bibliya, may dahilan ang pag-ayuno. Nag-ayuno si Daniel nang naghahanap ng liwanag mula sa Kasulatan at nagsisisi para sa kanyang bayan. Nag-ayuno si Ester bago ang isang desisyong maaaring ikamatay niya. Nag-ayuno ang iglesia sa Antioquia habang naglilingkod sila sa Panginoon at naghihintay ng direksiyon. Nag-ayuno ang mga apostol bago magtalaga ng mga lider. Malaking desisyon, matinding kalungkutan, malalim na pagsisisi, nakakubling kasalanan, mahabang paghihintay, pagpapadala ng mga manggagawa: ito ang mga sandaling hinahanap ng pag-ayuno.

Isipin mo ang totoong buhay. Isang mag-asawang matagal nang naghihintay ng anak na nagpapasyang mag-ayuno at manalangin isang beses sa isang linggo, hindi para bilhin ang sagot kundi para hindi manigas ang puso nila sa paghihintay. Isang amang nag-aalala sa anak na lumayo sa Diyos, na tuwing Biyernes ay hindi kumakain ng tanghalian at ipinapanalangin ang pangalan ng kanyang anak. Isang taong natuklasang inaalipin na siya ng mabilis na kita at kayamanan, at nag-ayuno para malaman kung sino ang panginoon niya. Isang buong kongregasyon na sabay-sabay nag-ayuno bago pumili ng bagong pastor.

May mga praktikal na bagay na hindi dapat kalimutan. Uminom ka ng tubig maliban kung may malinaw kang dahilan at maikling panahon, gaya ng ginawa ni Ester sa tatlong araw. Huwag magpakabayani kung buntis ka, nagpapasuso, may diabetes, umiinom ng gamot, o may kasaysayan ng karamdaman sa pagkain; may ibang paraan ng pag-ayuno, tulad ng pagtanggi sa mga aliwan, sa telepono, sa pamimili, o sa mga bagay na pinagkakalibangan mo. Pinili ni Daniel ang simpleng pagkain at tubig sa halip na pagkain ng hari, at tinanggap iyon ng Diyos.

At huwag mong ipagsigawan. Kung sinasabi mo sa lahat na nag-aayuno ka, natanggap mo na ang gantimpala mo, ayon mismo kay Jesus. Kung kailangang malaman ng pamilya mo, sabihin mo nang simple at huwag nang dagdagan.

Ang Salamin

Tanungin kita nang diretso. Kapag nabalisa ka, saan ka unang pumupunta? Sa refrigerator? Sa telepono? Sa trabaho? Sa palabas na ilang oras mong pinagpapalipasan? Hindi masamang bagay ang mga iyon. Ang nakakabahala ay kung gaano kabilis. Bago ka pa makaisip, may hinahanap ka nang panlunas, at halos hindi mo na naalala ang Diyos.

Ito ang gagawin ng pag-ayuno sa iyo: tatanggalin nito ang panlunas at ipapakita kung ano ang nasa ilalim. At karaniwang hindi maganda ang nakikita. Napakaikli ng pasensiya mo sa mga anak mo kapag gutom ka. Nagiging magaspang ka. Doon mo malalaman kung gaano kalaki ang parte ng kabaitan mo na produkto lang ng ginhawa. Masakit, pero ito ay awa. Mas mabuting makita mo ngayon kaysa manatiling nagtatago.

Alam kong may mga taong nagbabasa nito na hindi dapat mag-ayuno sa pagkain, at gusto kong marinig mo ito nang malinaw: ang Diyos ay hindi nagpapalayaw ng gutom para sa gutom. Kung pinaglalabanan mo ang sarili mong katawan, kung may kasaysayan ka ng pang-aabuso sa sarili, hindi ka niya tinatawag sa isang bagay na sisira sa iyo. Baka ang pag-ayuno mo ay ang pagtanggi sa pag-uusap sa isip na nagsasabing hindi ka sapat.

At sa mga taong tila walang kakulangan, iba ang kalabit. Puno ang lamesa mo, puno ang kalendaryo mo, puno ang panahon mo, at tahimik ang Diyos. Hindi dahil malayo siya. Dahil hindi na natin naririnig ang boses na ang tanging paraan para marinig ay kapag naubos ang ingay.

May mga bagay na kapag napuno, hindi na maririnig.

Kaya ganito ang tanong: may isa bang araw ngayong buwan na kaya mong isuko sa kanya? Hindi para mapansin. Hindi para makakuha. Kundi para masabi ng buong katawan mo ang bagay na matagal nang alam ng bibig mo: ikaw ang aking pagkain, Panginoon, at hindi ako mabubuhay sa iba.

Ipinaliwanag para sa mga bata

Mahirap ipaliwanag sa bata ang pag-ayuno kung sasabihin mo lang na hindi ka kumakain. Para sa kanila, malamang na parusa iyon. Kaya magsimula sa pag-ibig at hindi sa pagkain.

Puwede mong sabihin nang ganito: alam mo ba na kapag sobrang mahal mo ang isang tao at malayo siya, minsan hindi ka na makakain dahil sa sobrang sabik mo? Ganoon ang pag-ayuno. Sinasabi natin sa Diyos, "Mas gusto kitang makasama kaysa kumain." Hindi ito paraan para mapansin tayo ng Diyos, dahil mahal niya tayo bago pa tayo gumawa ng anuman. Paraan ito para sabihin natin sa puso natin kung sino talaga ang pinakamahalaga.

Makakatulong din ang kuwento ni Ester, ang reyna na natakot pero nagpatawag ng tatlong araw na pag-ayuno bago siya humarap sa hari. O ang kuwento ni Jesus sa ilang, kung saan gutom siya pero pinili pa rin ang Salita ng Diyos kaysa tinapay. Para sa maliliit na bata, mas mabuti ang isang simpleng bersiyon: minsan iniuuna natin ang Diyos kaysa sa mga bagay na gusto natin, kahit kendi, kahit laruan, kahit palabas, para makapag-usap kami nang mabuti.

Hindi dapat pinipilit ang bata na mag-ayuno sa pagkain. Pero maganda kung kasama sila sa isang bagay na naiintindihan nila: isang hapon na walang panonood at may panalangin sa halip, o isang meryenda na ibinigay sa ibang batang walang baon.

May mga hiwalay na paliwanag na inihanda para sa iba't ibang edad, para sa preschool na tatlo hanggang anim na taon, para sa elementarya na pito hanggang labindalawa, at para sa mga kabataang labindalawang taon pataas. Piliin mo ang angkop sa edad ng anak mo, at huwag kang matakot sa mga tanong nila. Madalas mas malalim ang iniisip nila kaysa sa inaakala natin.

Mga madalas itanong

Bilang pagtatapos

Kung isang bagay lang ang matatandaan mo sa lahat ng ito, sana ito na lang: ang pag-ayuno ay hindi paraan para makuha ang atensiyon ng Diyos, kundi paraan para maibalik ang atensiyon mo sa kanya. Nagsimula ang lahat sa isang bungang kinain nang walang tiwala, at dinala ito ni Jesus sa ilang kung saan siya nagutom ng apatnapung araw at hindi bumitaw sa Salita ng kanyang Ama. Dahil doon, hindi mo na kailangang patunayan ang sarili mo sa pamamagitan ng gutom. Malaya kang mag-ayuno bilang anak, hindi bilang alipin.

At may hantungan itong lahat. Darating ang araw na wala nang gutom, wala nang kalam ng sikmura, wala nang paghihintay, dahil kasama na natin ang Kordero sa kanyang hapag. Hanggang sa araw na iyon, ang mga pagkakataong isinusuko natin ang tinapay ay maliliit na paalala na may inaabangan tayo.

Kung bago ito sa iyo, huwag kang magsimula sa isang mahabang panata. Magsimula ka sa isang kainan. Buksan mo ang Mateo 6, o ang Isaias 58, o ang panalangin ni Daniel sa Daniel 9, at hayaan mong ang Kasulatan mismo ang magturo sa iyo kung ano ang hinahanap ng Diyos. Pagkatapos, sabihin mo sa kanya nang tapat kung ano ang gutom mo.