Si Isaac: Ang Anak ng Pangako
Panimula
May isang eksena sa Genesis na hindi mo malilimutan kapag naisip mo: isang matandang lalaki, isang bundok, isang batang may pasang kahoy sa likod, at isang tanong na parang kutsilyo sa dibdib: "Narito, ang apoy at ang kahoy, nguni't saan naroon ang korderong pinakahandog na susunugin?" Ang nagtanong ay si Isaac. Hindi siya ang pinakamadaldal sa mga patriyarka. Hindi siya naglakbay ng malayo tulad ni Abraham, at walang gabing pakikipagbuno sa Diyos tulad ni Jacob. Sa pagitan ng dalawang higante ng pananampalataya, madalas siyang nalalampasan ng ating mga mata.
Pero huwag nating dalian. Ang kuwento ni Isaac ang pinakamalinaw na larawan sa Lumang Tipan ng isang buhay na buong-buong pinanghahawakan ng Diyos. Sa gabay na ito, makikilala mo siya mula sa pangako bago siya ipinaglihi hanggang sa kanyang libingan sa Macpela, kasama ang kanyang mga kahinaan, at kung paano niya itinuturo si Cristo.
Ang tuon ng gabay na ito
Karamihan sa mga artikulo tungkol kay Isaac ay listahan ng mga pangyayari. Ang tuon natin dito ay iba: tinitingnan natin si Isaac bilang ang patriyarkang higit na tumatanggap kaysa gumagawa. Pansinin mo sa kanyang kuwento kung gaano kadalas siyang paksa ng pandiwa ng iba. Pinangalanan siya bago pa siya ipinaglihi. Iginapos siya at inilagay sa dambana. Dinalhan siya ng asawa ng isang alipin mula sa malayo. Ipinagpatuloy niya ang mga balong hinukay ng kanyang ama. Binigyan siya ng tipang hindi niya pinaghirapan. Ang buong buhay ni Isaac ay nakasulat sa tinig ng pagtanggap. At doon mismo nakasalalay ang biyaya: ang pangako ay hindi nabubuhay sa lakas ng tagapagmana kundi sa katapatan ng nangako.
Ano ang sinasabi ng Bibliya tungkol kay Isaac?
Nagsisimula ang kuwento ni Isaac hindi sa kanyang kapanganakan kundi sa isang pangalan na ibinigay ng Diyos habang wala pa siya. Sa Genesis 17, nangako ang Diyos kay Abraham ng anak mula kay Sara, at tumawa si Abraham sa loob niya dahil siya ay siyamnapu't siyam at ang asawa niya ay siyamnapu na. Ang sagot ng Diyos ay hindi galit kundi katiyakan: "At sinabi ng Dios, Hindi, kundi ang iyong asawang si Sara ay magkakaanak sa iyo ng isang lalake; at tatawagin mo ang kaniyang pangalan na Isaac; at aking pagtitibayin ang aking tipan sa kaniya ng pinakatipang walang hanggan, sa kaniyang lahi pagkamatay niya" (Genesis 17:19, Ang Dating Biblia).
Tingnan mo kung ano ang nangyayari dito. Bago pa may sinapupunang nagbubuntis, may pangalan nang nakatakda. Ang Isaac ay nangangahulugang "siya ay tumatawa." Kinuha ng Diyos ang tawa ng pagdududa at ginawa itong pangalan ng pangako. At higit pa riyan, sinabi niya kung saan ipagpapatuloy ang tipan: hindi kay Ismael, na anak ng pagmamadali at ng laman, kundi kay Isaac, na anak ng himala.
Pagkaraan ng mga taon ng paghihintay, dumating ang tupad. "At tinawag na Isaac ni Abraham ang ngalan ng kaniyang anak na ipinanganak sa kaniya, na ipinanganak sa kaniya ni Sara" (Genesis 21:3). Simpleng pangungusap, pero puno ito ng himala. Ang sinapupunang patay na ay nagkabuhay. Si Abraham ay isang daang taon na nang maisilang ang bata, at sinabi ni Sara na pinatawa siya ng Diyos. Ang unang karanasan ng sambahayan sa biyaya ay hindi pagsisikap kundi pagkagulat.
Pagkatapos ay dumating ang pinakamadilim at pinakamaliwanag na kabanata. Dinala ni Abraham si Isaac sa lupain ng Moria sa utos ng Diyos. "At sila'y dumating sa dakong sa kaniya'y sinabi ng Dios; at nagtayo doon si Abraham ng isang dambana, at inayos ang kahoy, at tinalian si Isaac na kaniyang anak at inilagay sa ibabaw ng dambana, sa ibabaw ng kahoy" (Genesis 22:9). Hindi ito kuwento ng isang batang pilit na dinakip. Si Isaac noon ay binatilyo na, sapat ang lakas upang magpasan ng kahoy pampaningas at sapat ang lakas upang tumakbo kung gusto niya. Pumayag siyang magapos. Ang mga kamay na tumanggap ng buhay ay siya ring kamay na nagpaubaya ng buhay.
Pagkatapos ng Moria, mas tahimik ang kanyang kuwento ngunit hindi ito nangangahulugang walang laman. Nang mamatay si Sara, lumuluha pa rin si Isaac hanggang sa dumating si Rebeca: "At dinala siya ni Isaac sa tolda ni Sara na kaniyang ina, at ipinagsama si Rebeca, at naging kaniyang asawa, at kaniyang inibig: at naaliw si Isaac, pagkamatay ng kaniyang ina" (Genesis 24:67). Ito ang pinakamalambot na talata sa buhay niya. Nagmahal siya, nagluksa siya, at inaliw siya ng Diyos sa pamamagitan ng isang asawa.
Ngunit hindi awtomatiko ang pangako kahit sa anak ng pangako. Dalawampung taon silang walang anak. "At nanalangin si Isaac sa Panginoon dahil sa kaniyang asawa, sapagka't baog; at nadalanginan niya ang Panginoon, at si Rebeca na kaniyang asawa ay naglihi" (Genesis 25:21). Ang anak ng himala ay kinailangang manalangin para sa isa pang himala.
At nang dumating ang taggutom at tinukso siyang bumaba sa Egipto, nagpakita ang Diyos sa kanya sa Gerar at inulit ang tipan: "At aking pararamihin ang iyong binhi, na gaya ng mga bituin sa langit, at ibibigay ko sa iyong binhi ang lahat ng lupaing ito: at pagpapalain sa iyong binhi ang lahat ng bansa sa lupa" (Genesis 26:4). Ang pangakong ibinigay kay Abraham ay inilipat sa pangalawang henerasyon nang walang binabawas.
Ang tema na dumadaloy sa buong Bibliya
Kapag sinundan mo ang hibla ni Isaac sa buong Kasulatan, makikita mo na siya ay hindi lamang isang tauhan kundi isang padron. Siya ang unang halimbawa ng isang taong umiiral dahil lang sa salita ng Diyos. Walang kakayahang biyolohikal sina Abraham at Sara. Ang buhay ni Isaac ay literal na bunga ng isang pangako.
Kaya naman tuwing binabanggit ng mga propeta at mang-aawit ang pundasyon ng Israel, laging nasa gitna ang pangalan niya. "Ang Diyos ni Abraham, ni Isaac, at ni Jacob" ang pagpapakilala ng Panginoon kay Moises sa nagniningas na palumpong. Hindi siya nagpakilala bilang Diyos ng mga tagumpay ng tao kundi bilang Diyos ng tatlong henerasyon ng mga taong tinawag niya sa kawalan. Ginamit mismo ni Jesus ang pariralang iyon upang patunayan ang muling pagkabuhay: ang Diyos ay hindi Diyos ng mga patay kundi ng mga buhay (Mateo 22:32).
Sa Bagong Tipan, dalawang linya ang lumilitaw. Una, si Isaac bilang larawan ng mga mananampalataya. Isinulat ni Pablo sa Galacia 4:28, "At tayo, mga kapatid, tulad ni Isaac, ay mga anak sa pangako." Hindi tayo pumasok sa pamilya ng Diyos sa pamamagitan ng dugo, pagsisikap, o relihiyosong karanasan. Pumasok tayo dahil may nangako at tumupad. Sa Roma 9, ginamit ni Pablo ang pagkakaiba nina Isaac at Ismael upang ipakita na ang tunay na anak ay ang anak ng pangako, hindi ang anak ng laman.
Pangalawa, si Isaac bilang anino ni Cristo. Ang paglalarawan sa Genesis 22 ay maingat: ang bugtong na anak, ang minamahal, ang pasan-pasang kahoy, ang tatlong araw na paglalakbay na parang libing, ang bundok na pagkaraan ng mga siglo ay magiging lugar ng templo at ng krus. At sa Hebreo 11:17 sinabi, "Sa pananampalataya, nang subukin si Abraham, ay inihandog si Isaac: oo, siyang tumanggap na may galak ng mga pangako ay siyang naghandog sa kaniyang bugtong na anak." Dagdag pa ng manunulat na pinaniwalaan ni Abraham na kayang bumuhay ng Diyos sa mga patay, at sa isang paraan, natanggap niyang muli si Isaac na parang mula sa kamatayan.
Pero may isang pagkakaiba na hindi dapat lampasan. Si Isaac ay kinalagan; si Jesus ay hindi. May naghihintay na lalaking tupa sa mga sukal para kay Isaac; para kay Jesus, siya mismo ang Kordero. Ang tinig na humadlang sa kutsilyo sa Moria ay siya ring tinig na tumahimik sa Kalbaryo, upang ang mga anak ng pangako ay tuluyang maligtas. May Kordero ang Diyos, at iyon ang buong ebanghelyo.
Ang puso ng kanyang buhay
Tatlong tagpo ang bumubuo sa gitna ng kanyang kuwento, at sa tatlo, siya ang tumatanggap.
Ang una ay ang dambana sa Moria. Ito ang sandaling nahubog ang kaluluwa niya habang buhay. Isipin mo ang katahimikan pagkatapos ng Genesis 22:9. Nakagapos siya, nakatingala, at ang huling bagay na nakikita niya ay ang mukha ng kanyang ama at ang langit sa itaas. Walang sinabi ang Kasulatan tungkol sa kanyang naramdaman, pero may sinabi ito tungkol sa kanyang pinili: hindi siya tumutol. Sa sandaling iyon natutunan niya ang aral na magiging bukal ng kanyang kahinaan at kalakasan: na may Diyos na naglalaan kahit sa huling segundo, at na ang buhay ay regalo, hindi ari-arian. Pinangalanan ni Abraham ang lugar na Jehova-jireh, sapagkat sa bundok ng Panginoon ay makikita.
Ang pangalawa ay ang tolda ni Sara. Noong panahong iyon, apatnapung taon na si Isaac, ulila na sa ina, at malamang na tahimik pa rin sa bahay matapos ang libing. Hindi siya ang naghanap ng asawa. Nagpadala ng alipin ang kanyang ama, at ang Diyos ang nag-ayos ng lahat sa tabi ng isang balon. Ang Genesis 24:67 ay nagsasabi na dinala niya si Rebeca sa tolda ng kanyang ina, minahal niya ito, at naaliw siya. Ito ang pinakakaunting naipagmamalaki at pinakamalalim na uri ng pag-ibig: isang asawang ibinigay ng Diyos sa isang taong nagdadalamhati. Dito rin nagsisimula ang pagtatagpo ng dalawang linya ng pamilyang ito, at ang kanilang pagsasama ang magiging daluyan ng tipan.
Ang pangatlo ay ang mga balon at ang pagbabasbas sa Gerar. Nang dumating ang taggutom, nakipag-usap ang Diyos kay Isaac at sinabing huwag siyang bumaba sa Egipto. Doon niya narinig ang Genesis 26:4, ang pangakong aabot sa lahat ng bansa. At ano ang unang ginawa niya pagkatapos ng ganitong kaluwalhatian? Nagsinungaling siya. Sinabi niyang kapatid niya si Rebeca dahil natakot siyang patayin siya ng mga taga-Gerar. Ang eksaktong kasalanan ng kanyang ama, inulit ng anak. Pagkatapos, sa halip na lumaban para sa mga balon na inagaw sa kanya, umuurong siya at humuhukay ulit. Esec, Sitna, at sa wakas, Rehobot: ginawan tayo ng Panginoon ng maluwang na dako.
Doon mismo lumilitaw ang kakaibang klase ng kanyang pananampalataya. Hindi siya magiting. Takot siya, umiiwas siya, at kung minsan ay maling-mali ang kanyang desisyon, lalo na nang kanyang paboran si Esau dahil sa pagkaing dala nito habang kinampihan ni Rebeca si Jacob. Ang bahay nila ay nahati, at ang kahihinatnan ay ang panlilinlang sa Genesis 27 na magtutulak kay Jacob na tumakas sa loob ng dalawampung taon. Ngunit kahit sa gitna ng gulong iyon, nanatili ang tipan. Hindi dahil mabuting ama si Isaac kundi dahil tapat ang Diyos na nangako.
Ano ang matututuhan natin kay Isaac
Una, ang pananampalataya ay madalas na mukhang pagtanggap, hindi palaging pagkilos. Sa kulturang sinusukat ang halaga ng tao sa kung gaano siya kalaki ang nagawa, nakakagulat ang buhay ni Isaac. Siya ang patriyarkang humukay ulit sa mga balon ng kanyang ama. Hindi siya nag-imbento ng bago; pinanatili niya ang luma. Kung ikaw ay nasa panahon ng buhay kung saan pakiramdam mo ay wala kang naiaambag, tandaan mo na ang pinakamalaking ginawa ni Isaac ay ang hindi pakawalan ang ipinagkatiwala sa kanya.
Pangalawa, ang panalangin ay hindi palatandaan ng kakulangan ng pananampalataya kundi ng pagkilala sa totoong pinagmumulan ng lahat. Ang Genesis 25:21 ay isa sa pinakatahimik na dakilang talata sa Genesis. Alam ni Isaac ang pangako ng Diyos na magiging kasindami ng bituin ang kanyang lahi. Alam niyang hindi mabibigo ang Diyos. At nanalangin pa rin siya, sa loob ng dalawampung taon. Ang pangako ng Diyos ay hindi pamalit sa panalangin; ito ang mismong dahilan upang manalangin.
Pangatlo, ang kahinaan ng isang tao ay hindi nakakapigil sa plano ng Diyos, pero may pinsala pa rin ito sa pamilya. Hindi pinatatakpan ng Kasulatan ang pagsisinungaling ni Isaac sa Gerar o ang pagtatangi niya kay Esau. Ang dalawang kasalanang ito ay nagdulot ng totoong sakit: nalagay sa panganib si Rebeca, at nahati ang magkapatid sa loob ng dalawang dekada. Hindi binubura ng biyaya ang mga bunga ng ating mga mali, ngunit hindi rin ito binibitiwan ang nagkamali. Nang tuluyang matanda at bulag si Isaac, nagawa pa rin niyang basbasan nang may pananampalataya sina Jacob at Esau tungkol sa mga bagay na darating, ayon sa Hebreo 11:20. Isang buhay na puno ng pagkakamali, at tinapos pa rin ng Diyos nang may dangal.
Ang Salamin
Marahil ikaw ang tipo ng taong palaging nasa anino ng iba. May kapatid kang mas matagumpay, o magulang na lubhang makulay ang kuwento ng pananampalataya kaya para kang pangalawang edisyon na laging kulang. Dalawang beses binanggit ang Diyos kay Isaac bilang "ang Diyos ni Abraham na iyong ama," pero sa Gerar, sa kalagitnaan ng gabi, ikinabit niya ang sarili niyang pangalan sa binata: ako ay sumasaiyo, ikaw ay aking pagpapalain. Hindi ka pangalawang edisyon ng sinuman. Ikaw ay kinikilala ng Diyos sa iyong sariling pangalan.
Marahil nasa dalawampung taon ka ngayon ng isang panalanging hindi pa sinasagot. Ang sinapupunang hindi nagbubuntis. Ang trabahong hindi dumarating. Ang asawang hindi pa rin nananampalataya. Ang katawang sumusuko. Nakasulat sa Bibliya na ang anak ng pangako ay naghintay ng mahabang panahon bago niya nakita ang kanyang sariling mga anak. Hindi palatandaan ng kawalan ng pabor ang paghihintay. Minsan iyon ang mismong paaralan kung saan natututuhan natin na ang Diyos ang nagbibigay, hindi tayo.
At marahil kailangan mong harapin ang isang bagay na hindi komportable. Ang mga kasalanan ng iyong magulang ay madaling maulit nang hindi mo namamalayan. Nagsinungaling si Abraham tungkol sa kanyang asawa dahil sa takot; ganoon din si Isaac. Hindi ito kapalaran. Ito ay padrong puwedeng putulin sa harap ng Diyos. Tingnan mo ang pera, ang galit, ang pag-iwas sa salungatan, ang pagtatangi sa isang anak. Ipangalan mo ito sa Panginoon ngayon bago ito manahin ng susunod na henerasyon.
Isa pang bagay. Nang agawin ang mga balon ni Isaac, umalis siya at humukay ulit. May mga labanang hindi kailangang ipaglaban dahil mas malawak ang lupaing ibibigay ng Diyos kaysa sa inaagaw sa iyo ngayon.
Ipinaliwanag para sa mga bata
May magandang tulay dito para sa mga bata: ang pangalan mismo ni Isaac ay nangangahulugang "tawa." Maaari mong simulan ang pagkukuwento sa tanong na, "Alam mo bang may batang ang pangalan ay Tawa?" Pagkatapos ay ikuwento mo kung paanong napakatanda na nina Abraham at Sara, napakatagal nilang naghintay, at nang ipinangako ng Diyos ang isang sanggol, tumawa sila dahil imposible na iyon. Nang isinilang si Isaac, tumawa silang muli, pero sa pagkakataong ito ay sa sobrang galak. Ang gustong matutuhan ng bata ay simple: hindi kailanman masyadong huli para sa Diyos, at tinutupad niya ang kanyang mga pangako kahit mukhang imposible.
Sa mas malaking bata, maaari nang ipakilala ang Bundok Moria, ngunit mahalagang hindi dito nagtatapos ang kuwento. Ang punto ay hindi takot kundi paglalaan: naghanda ang Diyos ng kapalit, at makalipas ang mahabang panahon, nagbigay siya ng sarili niyang Anak na walang kapalit na naghintay sa mga sukal. Para sa mga kabataan, dito na maaaring talakayin ang mga tunay na tanong: bakit susubukin ng Diyos ang isang ama nang ganoon, at ano ang kahulugan ng tiwala kapag hindi malinaw ang lahat.
Sa Faith.network, may inihandang mas tiyak na paliwanag para sa iba't ibang edad: para sa mga preschooler na tatlo hanggang anim na taong gulang, para sa mga batang pitong taon hanggang labindalawa, at para sa mga kabataang labindalawang taong gulang pataas. Piliin mo ang angkop sa iyong anak at basahin ninyong magkasama, dahil ang mga kuwentong ganito ay pinakamabisa kapag may kasamang usapan at panalangin.
Mga madalas itanong
Sino si Isaac sa Bibliya?
Si Isaac ang anak nina Abraham at Sara, ang pangalawa sa tatlong dakilang patriyarka ng Israel, at ang tagapagmana ng tipang ipinangako ng Diyos kay Abraham. Isinilang siya nang si Abraham ay isang daang taong gulang na at si Sara ay siyamnapu, kaya tinawag siyang anak ng himala at anak ng pangako. Siya ang ama nina Esau at Jacob, at sa pamamagitan ni Jacob ay nagmula ang labindalawang lipi ng Israel. Nabuhay siya ng isang daan at walumpung taon, ang pinakamahaba sa tatlong patriyarka.
Ano ang ibig sabihin ng pangalang Isaac?
Ang Isaac ay mula sa salitang Hebreo na nangangahulugang "siya ay tumatawa" o "tumawa siya." Ang pangalan ay ibinigay mismo ng Diyos bago pa ipinaglihi ang bata, ayon sa Genesis 17:19. May masakit na ugat ito, dahil tumawa si Abraham sa pagkagulat at tumawa si Sara sa pag-aalinlangan nang marinig ang pangako. Ngunit nang maisilang ang bata, nagbago ang kahulugan ng tawa: sinabi ni Sara na pinatawa siya ng Diyos at makikipagtawanan sa kanya ang lahat ng makakarinig. Ang pangalan niya ay paalala na kayang baligtarin ng Diyos ang pagdududa at gawing kagalakan.
Talaga bang papatayin ni Abraham si Isaac sa Bundok Moria?
Oo, totoong handa si Abraham na sumunod hanggang dulo, at itinaas na nga niya ang kutsilyo bago siya pinigilan ng anghel ng Panginoon. Pero hindi ito hinihingi ng Diyos bilang tunay na handog ng tao, na mahigpit niyang ipinagbawal sa buong Kasulatan. Isa itong pagsubok ng pananampalataya, at ayon sa Hebreo 11:17 at sa sumunod na mga talata, naniwala si Abraham na kahit mamatay si Isaac ay kaya siyang buhayin ng Diyos. Sa huli, isang lalaking tupa ang inilaan ng Diyos bilang kapalit, at tinawag ni Abraham ang lugar na Jehova-jireh.
Ilang taon si Isaac nang dalhin siya sa dambana?
Hindi tiyak ang sinasabi ng Bibliya, ngunit malinaw na hindi na siya maliit na sanggol. Siya ang nagpasan ng kahoy pampaningas pataas ng bundok, at kaya niyang magtanong nang may pang-unawa kung nasaan ang kordero. Karamihan sa mga iskolar ay nagsasabing binatilyo o binata na siya noon, mula labintatlo hanggang labinlimang taong gulang o mas matanda pa, lalo na kung isasaalang-alang na si Abraham ay napakatanda na. Mahalaga ito dahil ibig sabihin, kusang nagpaubaya si Isaac. Hindi siya biktimang nadaig ng lakas kundi anak na nagtiwala sa kanyang ama.
Bakit tinawag na anak ng pangako si Isaac?
Dahil siya ay umiiral dahil lamang sa salita ng Diyos. Lampas na sa edad ng panganganak si Sara, at tinawag pa nga siyang baog sa Genesis. Ang pangakong tumupad sa kanya ay mula pa sa Genesis 17:19, kung saan pinangalanan ng Diyos ang bata bago pa siya ipinaglihi. Ginamit ni Pablo ang katotohanang ito sa Galacia 4:28 upang ipaliwanag ang kalagayan ng mga mananampalataya: tulad ni Isaac, tayo ay mga anak sa pangako. Hindi natin nakamit ang ating pagiging anak ng Diyos sa pamamagitan ng angkan o pagsisikap, kundi tinanggap natin ito bilang handog.
Ano ang pagkakaiba nina Isaac at Ismael?
Si Ismael ang anak ni Abraham kay Agar, ang aliping taga-Egipto, at ipinanganak siya bunga ng pagmamadali ng mag-asawa na tulungan ang Diyos sa sarili nilang paraan. Si Isaac naman ang anak ng pangako kay Sara, isinilang labintatlong taon pagkaraan. Pinagpala ng Diyos si Ismael at ginawa siyang dakilang bansa, pero malinaw na sinabi sa Genesis 17:19 na kay Isaac ipagpapatuloy ang tipan. Sa Roma 9 at Galacia 4, ginamit ni Pablo ang dalawang anak na ito bilang larawan ng pagkakaiba ng laman at pangako, ng pagsisikap at biyaya.
Paano nagkakilala sina Isaac at Rebeca?
Nagpadala si Abraham ng pinagkakatiwalaang alipin pabalik sa kanyang lahi sa Mesopotamia upang humanap ng asawa para kay Isaac. Nanalangin ang alipin sa tabi ng isang balon na sana ang babaeng magpainom sa kanya at sa kanyang mga kamelyo ang siyang pinili ng Diyos, at dumating si Rebeca. Pumayag ang pamilya nito at sumama siya. Ayon sa Genesis 24:67, dinala siya ni Isaac sa tolda ni Sara, naging asawa niya ito, inibig niya ito, at naaliw siya pagkamatay ng kanyang ina. Hindi si Isaac ang naghanap; ang Diyos ang naglaan.
Bakit baog si Rebeca at ano ang ginawa ni Isaac?
Dalawampung taon silang walang anak, mula sa pag-aasawa ni Isaac sa edad na apatnapu hanggang sa kapanganakan ng kambal sa edad na animnapu. Sinasabi ng Genesis 25:21 na nanalangin si Isaac sa Panginoon para sa kanyang asawa, at dininig siya. Kapansin-pansin na ang anak mismo ng himala ay kinailangang humingi ng bagong himala. Ipinapakita nito na ang pangako ng Diyos ay hindi awtomatikong makinarya kundi isang relasyon. Hindi binago ni Isaac ang plano ng Diyos sa pamamagitan ng panalangin; pumasok siya sa plano ng Diyos sa pamamagitan ng panalangin.
Anong mga kasalanan at kahinaan ang nakatala kay Isaac?
Dalawa ang pinakamalinaw. Una, sa Gerar ay sinabi niyang kapatid niya si Rebeca dahil natakot siyang patayin siya ng mga lalaki roon, ang eksaktong kasalanang ginawa ng kanyang ama nang dalawang ulit. Pangalawa, nagtangi siya sa pagitan ng kanyang mga anak dahil mahilig siya sa pagkaing dala ni Esau, habang kinampihan naman ni Rebeca si Jacob. Ang pagkakahating ito ay nauwi sa panlilinlang sa Genesis 27 at sa dalawampung taong paghihiwalay ng magkapatid. Hindi itinatago ng Kasulatan ang mga ito, at ipinapakita nitong ang tipan ay nakasalalay sa Diyos, hindi sa kasakdalan ng tao.
Paano itinuturo ni Isaac si Jesus?
Maraming malinaw na pagkakatulad sa Genesis 22. Si Isaac ang bugtong at minamahal na anak, nagpasan ng kahoy pataas ng bundok, kusang nagpaubaya sa kalooban ng kanyang ama, at sa isang paraan ay natanggap na parang mula sa kamatayan. Ang Moria ay siya ring rehiyon kung saan itinayo ang templo at kung saan naganap ang pagpapako kay Cristo. Pero may mahalagang pagkakaiba: si Isaac ay kinalagan at may kapalit na inilaan, samantalang walang kapalit na dumating para kay Jesus dahil siya mismo ang Kordero ng Diyos na nag-aalis ng kasalanan ng sanlibutan.
Ilang taon nabuhay si Isaac at saan siya inilibing?
Nabuhay si Isaac ng isang daan at walumpung taon, ang pinakamahaba sa tatlong patriyarka. Sa kanyang katandaan ay nabulag siya, at doon naganap ang pagnanakaw ni Jacob sa basbas na nakalaan kay Esau. Namatay siya sa Mamre malapit sa Hebron, at ayon sa Genesis 35:29 ay magkasamang inilibing siya ng kanyang dalawang anak na sina Esau at Jacob. Inilagay siya sa yungib ng Macpela, ang parehong libingan nina Abraham at Sara, at kalaunan ay kina Rebeca at Lea. Ang muling pagsasama ng magkapatid sa libing ay isang tahimik na tanda ng pagkakasundo.
Bakit tinatawag ang Diyos na "Diyos ni Abraham, ni Isaac, at ni Jacob"?
Dahil ipinakikilala ng Diyos ang kanyang sarili sa pamamagitan ng mga taong kanyang tinawag at pinanatili sa tipan, hindi sa pamamagitan ng abstraktong kahulugan. Ang pariralang ito ay unang narinig ni Moises sa nagniningas na palumpong at inulit sa buong Kasulatan. Ginamit ito ni Jesus sa Mateo 22:32 upang ipakitang buhay pa ang mga patriyarka sa harap ng Diyos, kaya tunay ang muling pagkabuhay. Ang pagkakabanggit kay Isaac sa gitna ay paalala na ang tipan ay ipinasa sa mga henerasyon, at ang Diyos ay tapat sa buong linya.
Bilang pagtatapos
Kung hahanapin mo ang pinakamagiting na patriyarka, hindi si Isaac ang makikita mo. Walang pakikipagtalo sa Diyos para sa Sodoma, walang pakikipagbuno sa ilog Jaboc. Ang mayroon siya ay isang pangalang ibinigay bago siya isilang, isang buhay na ibinalik sa kanya mula sa dambana, isang asawang inihatid sa kanyang tolda, isang pangakong inulit sa kanya sa gabi ng kanyang takot, at mga balong hinukay niya ulit nang walang away. Iyon ang kanyang kadakilaan: hindi siya ang bida ng kanyang sariling kuwento, at iyon mismo ang magandang balita.
Dahil iyon din ang ating kalagayan. Mga anak tayo sa pangako, tulad ni Isaac, mga taong hindi nagawa ang sarili nilang kaligtasan. Ang tipan na pinanghawakan niya ay humantong sa Bundok Kalbaryo, kung saan hindi na humadlang ang tinig mula sa langit, at doon nagtapos ang paghahanap ng Kordero.
Kung gusto mong ipagpatuloy ito, basahin mong buo ang Genesis 21 hanggang 28 sa isang upuan, at pansinin mo kung gaano karaming beses ang Diyos ang kumikilos at si Isaac ang tumatanggap. Pagkatapos ay basahin mo ang Hebreo 11:17 hanggang 20 at tanungin ang sarili: anong pangako ang kailangan kong panghawakan ngayon nang hindi ko nakikita ang katuparan?
