Sino ang mga Anghel Ayon sa Bibliya?

Panimula

Muntik nang mabangga ang tricycle na sinasakyan ng pamangkin mo. Pagdating niya sa bahay, may magsasabi agad: "Buti na lang, may anghel kang nag-iingat." Sa libing naman ng isang bata, may bubulong: "Isa na siyang munting anghel sa langit ngayon." At sa likod ng maraming dyipni, nakadikit pa rin ang larawan ng isang batang may pakpak na nakaantabay sa tabi ng tulay.

Malalim na sa ating dugo ang mga anghel. Pero kakaunti sa atin ang talagang nakaupo sa harap ng Bibliya at nagtanong: sino nga ba sila ayon sa Diyos mismo? Hindi ayon sa pelikula, hindi ayon sa kuwento ng lola, kundi ayon sa Kasulatan.

Sa gabay na ito, titingnan natin kung paano ipinakikilala ng Bibliya ang mga anghel mula Genesis hanggang Pahayag: ang kanilang likas, ang kanilang gawain, ang kanilang hangganan, at kung bakit ang bawat pagpapakita nila ay laging may daliring nakaturo palayo sa kanilang sarili.

Ang tuon ng gabay na ito

Karaniwang itinuturo ang mga anghel bilang listahan ng mga uri, pangalan, at ranggo. Iba ang lalakarin natin dito. Babasahin natin ang mga anghel mula sa trono, hindi mula sa ating pagkamausisa. Sa bawat pagkakataong may anghel na lumitaw sa Kasulatan, hindi sila ang nagiging sentro ng eksena; sila ang nagtuturo ng sentro. Sila ang tagapaghatid ng liham, hindi ang liham. Sila ang mga tinig na nagsasabing "huwag kang matakot" at pagkatapos ay umaalis, upang ang matira sa paningin mo ay ang Diyos. Kapag ganito natin sila binasa, mawawala ang pagkahumaling at mananatili ang pagsamba, at doon tayo dadalhin ng Bibliya.

Ano ang sinasabi ng Bibliya tungkol sa mga anghel?

Ang salitang "anghel" ay galing sa salitang Griyego na angelos at sa Hebreong malak, na parehong nangangahulugang "sugo" o "tagapaghatid ng mensahe." Hindi ito paglalarawan ng kanilang hugis kundi ng kanilang trabaho. Bago pa man natin itanong kung may pakpak ba sila, sinasagot na ng kanilang pangalan ang mas mahalagang tanong: sila ay ipinadadala. At kung may nagpapadala, mayroon silang Panginoon.

Ganito sila tinutukoy ng sulat sa mga Hebreo, sa isang talatang dapat sanang nakatatak sa isipan ng bawat Kristiyano: "Ano nga ba ang mga anghel? Silang lahat ay espiritung naglilingkod sa Diyos, at isinusugo upang tumulong sa mga magmamana ng kaligtasan" (Hebreo 1:14). Pansinin ang balangkas ng sagot. Una, sila ay espiritu, hindi tao, hindi diyos. Ikalawa, sila ay naglilingkod, hindi pinaglilingkuran. Ikatlo, sila ay isinusugo para sa iba, hindi para sa sarili nilang kaluwalhatian. Buong kabanata ang ginamit ng manunulat ng Hebreo upang ipakitang mas mataas si Cristo kaysa sa anumang anghel, at ang talatang ito ang panapos na suntok: hindi naman talaga sila kalaban ni Cristo sa karangalan, sila ay mga utusan sa kanyang bahay.

Nilikha sila, hindi walang pasimula. Malinaw ang sabi ni Pablo tungkol kay Cristo: "Sapagkat sa pamamagitan niya nilikha ang lahat ng nasa langit at nasa lupa, ang nakikita at hindi nakikita, pati ang mga naghahari at may kapangyarihan, ang mga pinuno at ang mga tagapamahala. Nilikha ang lahat ng ito sa pamamagitan niya at para sa kanya" (Colosas 1:16). Hindi aksidenteng binanggit ni Pablo ang mga trono at kapangyarihan sa sulat na ito. Mayroong mga taga-Colosas noon na nahuhumaling sa mga espiritung nilalang, na parang kailangang suyuin ang mga ito upang makarating sa Diyos. Sagot ni Pablo: ang mga nilalang na iyan ay gawa ng mga kamay ni Cristo at umiiral para sa kanya. Hindi mo kailangang dumaan sa kanila; sila ang dumaraan sa kanyang utos.

Totoong may ginagawa silang pag-iingat. "Ipagbibilin ka niya sa kanyang mga anghel, upang ingatan ka saan ka man magpunta" (Mga Awit 91:11). Pero tingnan kung kanino nakadikit ang talata. Ang bumibilin ay ang Diyos; ang ipinagbibilin ay ikaw; ang mga anghel ay ang tumatanggap ng bilin. Sila ang kamay, hindi ang puso na nagmamalasakit. Kaya naman nang sipiin ni Satanas ang talatang ito upang tuksuhin si Jesus na magpatihulog mula sa templo, tinanggihan ito ng Panginoon. Ang pangako ng pag-iingat ay para sa mga lumalakad sa daan ng Diyos, hindi lisensya para subukin ang Diyos sa ating sariling palabas.

May isang gabi sa Babilonia na buhay na buhay na larawan ng talatang ito. Pagkaumaga, mula sa ilalim ng yungib ng mga leon, ganito ang tinig na narinig ni Haring Dario: "Nagsugo ang aking Diyos ng kanyang anghel upang itikom ang bibig ng mga leon, kaya hindi nila ako sinaktan" (Daniel 6:22). Hindi sinabi ni Daniel, "may anghel akong kaibigan." Ang sabi niya, "nagsugo ang aking Diyos." Doon nakapako ang kanyang pasasalamat. Ang anghel sa yungib na iyon ay hindi kailanman nagpakilala, hindi humingi ng parangal, hindi nag-iwan ng pangalan. Ginawa niya ang bilin at nawala sa kuwento, at ang natira sa buong kaharian ay isang kautusan na dapat katakutan at igalang ang Diyos ni Daniel.

Hindi sila makapangyarihan sa lahat, hindi nasa lahat ng dako, hindi nakaaalam ng lahat. Inaasam pa nga nilang masilip ang ebanghelyo na ipinangaral sa atin, ayon kay Pedro. Mas marami silang nalalaman kaysa sa atin tungkol sa kaluwalhatian, ngunit mas marami tayong nalalaman kaysa sa kanila tungkol sa pagkatubos, sapagkat hindi sila ang tinubos.

Ang tema na dumadaloy sa buong Bibliya

Sa ikatlong kabanata pa lamang ng Bibliya ay may anghel nang nakatayo, at hindi ito maaliwalas na larawan. Pagkatapos palayasin sina Adan at Eva, naglagay ang Diyos ng mga kerubin at ng umiikot na nagniningas na tabak upang bantayan ang daan patungo sa punongkahoy ng buhay (Genesis 3:24). Mula sa simula, ang mga anghel ay nasa hangganan ng kabanalan ng Diyos. Tagapagbantay sila ng isang pintuang sarado dahil sa kasalanan.

Pagkatapos noon, sunod-sunod silang lumilitaw sa mga pinakamahahalagang sandali ng kasaysayan ng pagliligtas. Sila ang dumating kay Hagar sa ilang nang akala niya'y wala nang makakakita sa kanya. Sila ang pumigil sa kamay ni Abraham sa bundok. Nakita sila ni Jacob na umaakyat at bumababa sa isang hagdang nakasandal sa langit, isang larawang kinuha mismo ni Jesus at itinukoy sa kanyang sarili. Sila ang naghatid kay Lot palabas ng Sodoma, ang nagsalita kay Moises mula sa nagliliyab na palumpong, ang tumayong may hawak na tabak sa harap ni Josue, ang nagbigay ng tinapay kay Elias sa ilalim ng puno nang gusto na niyang mamatay, at ang pumatay ng buong hukbo ng Asiria sa isang gabi. Nang ipanalangin ni Eliseo na mabuksan ang mga mata ng kanyang takot na takot na katulong, nakita nito ang bundok na puno ng mga kabayo at karwaheng apoy. Hindi lumaki ang hukbo nang gabing iyon; lumawak lamang ang paningin ng isang lingkod.

Sa aklat ni Daniel, sa panahon ng pagkakatapon, lumalalim ang pagkakabunyag. Dito unang narinig ang pangalang Gabriel at Miguel, at dito unang nasilip ang digmaang espirituwal sa likod ng mga kaharian ng tao. Ngunit kahit doon, laging ang mensahe ang pangunahin, hindi ang mensahero. Dumating si Gabriel kay Daniel hindi para pag-usapan ang langit kundi para ipahayag ang panahon ng pagdating ng Pinahiran.

At doon nagsasalubong ang lahat. Ang parehong Gabriel na iyon ang isinugo makalipas ang mga siglo sa isang dalagang taga-Nazaret: "Nang ikaanim na buwan ng pagdadalang-tao ni Elisabet, sinugo ng Diyos ang anghel Gabriel sa Nazaret, Galilea, sa isang dalagang nagngangalang Maria... Huwag kang matakot, Maria, sapagkat kinalulugdan ka ng Diyos. Makinig ka! Ikaw ay maglilihi at manganganak ng isang lalaki, at siya'y papangalanan mong Jesus. Siya'y magiging dakila at tatawaging Anak ng Kataas-taasan" (Lucas 1:26-33). Narito ang pinakamataas na sandali ng ministeryo ng mga anghel sa buong Kasulatan, at ang nilalaman nito ay hindi tungkol sa anghel. Si Gabriel ay naging bibig lamang ng isang pangalan: Jesus. Pagkasabi niya nito, lumisan siya, at ang natira sa silid ay isang dalagang nagsabing, "ako'y alipin ng Panginoon."

Mula noon, si Cristo na ang sentro ng bawat eksenang may anghel. Umaawit sila sa Betlehem at itinuturo ang sanggol sa sabsaban. Naglilingkod sila sa kanya pagkatapos ng tukso sa ilang. May isang nagpalakas sa kanya sa Getsemani nang pawisan siya ng parang dugo. Sinabi niyang maaari siyang humingi ng labindalawang batalyon ng anghel, pero hindi niya ginawa, dahil may tasang kailangang inumin. Nang muli siyang mabuhay, isang anghel ang nag-igkas ng bato, hindi upang palabasin siya kundi upang ipakita sa atin na wala na siya roon. At ang unang sermon tungkol sa muling pagkabuhay ay tatlong salita mula sa isang anghel: Wala siya rito, muli siyang nabuhay.

Sa Pahayag, hindi humihinto ang mga anghel sa paghahatid; sila ang mga trumpeta, ang mga mangingitlog ng hatol, ang mga tinig sa paligid ng trono. Ngunit kapag lumuhod si Juan sa paanan ng isa sa kanila, agad siyang pinatayo: huwag mong gawin iyan, kapwa mo lamang ako lingkod, ang Diyos ang sambahin mo. Mula Genesis hanggang Pahayag, iisa ang kanilang tindig: nakayuko sa harap ng Kordero.

Mga karaniwang maling akala

Ang unang maling akala ay ito: nagiging anghel ang mga namatay nating mahal sa buhay. Malumanay itong paraan ng pagdadalamhati, pero hindi ito ang itinuturo ng Bibliya. Magkaibang uri ng nilikha ang tao at ang mga anghel. Ang mga anghel ay espiritung nilikha bago pa man ang sangkatauhan; sumisigaw na sila sa tuwa noong itinatag ang pundasyon ng mundo, ayon sa Job 38:7. Ang tao naman ay nilikha ayon sa larawan ng Diyos, may katawan, at may pangakong pagkabuhay-muli ng katawan. Hindi "nag-a-upgrade" ang namatay sa Panginoon tungo sa pagiging anghel; mas mabuti pa ang kanyang pag-asa. Hinihintay niya ang bagong katawan at ang bagong langit at bagong lupa. Nang sabihin ni Jesus na sa muling pagkabuhay ay hindi na mag-aasawa ang mga tao kundi magiging tulad ng mga anghel sa langit, hindi niya sinasabing magiging anghel sila; inihahambing niya ang isang bahagi lamang ng kanilang kalagayan.

Ang ikalawa ay ang pagsamba o pananalangin sa mga anghel. Dito tayo tinutuwid ng Kasulatan nang dalawang beses sa iisang aklat. Dalawang ulit lumuhod si Juan sa paanan ng isang anghel, at dalawang ulit siyang sinaway. Ganoon din ang babala ni Pablo sa mga taga-Colosas laban sa mga taong nagpapanggap na mapagkumbaba habang sumasamba sa mga anghel at nagmamalaki sa kanilang mga pangitain. Isa lamang ang Tagapamagitan sa pagitan ng Diyos at ng mga tao, at hindi siya nilikhang espiritu; siya ang nagkatawang-taong Anak. Ang mga anghel ay hindi tulay, sila ay mga sugo. Kapag ang isang nilalang ay tumatanggap ng dalangin, hindi na siya sugo; siya na ang naging diyos-diyosan.

Ang ikatlo ay ang larawan ng mga anghel bilang malalambot, walang kalaban-labang nilalang na parang nakalarawan sa postkard. Halos lagi silang nagsisimula sa pagsasabing "huwag kang matakot," at may dahilan iyon: nahihintakutan ang mga tao sa kanilang presensya. Ang mga serapin sa Isaias 6 ay tumatakip ng mukha dahil sa kabanalan ng Diyos. Ang kerubin sa Ezekiel ay larawang halos hindi mailarawan. At sa Pahayag ay may digmaan: "At nagkaroon ng digmaan sa langit. Nakipaglaban si Miguel at ang kanyang mga anghel sa dragon. Lumaban naman ang dragon at ang kanyang mga anghel, ngunit sila'y natalo at pinalayas sa langit. Kaya't itinapon ang dakilang dragon, ang matandang ahas na tinatawag na Diyablo at Satanas, na dumadaya sa buong sanlibutan. Itinapon siya sa lupa, kasama ang kanyang mga anghel" (Pahayag 12:7-9). Pansinin kung paano ito nanalo sa talatang kasunod: hindi sa pamamagitan ng mga sandata ni Miguel kundi sa dugo ng Kordero. Kahit sa digmaan, ang mga anghel ay nasa panig ng isang tagumpay na hindi nila pag-aari.

Ang ikaapat ay ang maling paniwalang walang pakialam ang Diyos sa maliliit at wala nang nakakaalala sa kanila. Dito pumapasok ang isang talatang madalas nating binabasa nang mali. Sabi ni Jesus: "Pag-ingatan ninyo na huwag hamakin ang isa sa maliliit na ito. Sinasabi ko sa inyo, ang kanilang mga anghel sa langit ay laging nasa harapan ng aking Ama" (Mateo 18:10). Hindi ito pangunahing turo tungkol sa personal na bantay ng bawat bata. Ito ay babala sa mga nakatatanda: mag-ingat ka sa pagmamaliit ng isang maliit, sapagkat ang kanilang mga kinatawan sa langit ay may laging bukas na pinto sa harap ng Ama. Ang punto ay ang halaga ng maliliit sa paningin ng Diyos, hindi ang katalogo ng mga anghel.

Isabuhay ito ngayon

Ano ang ipinagbabago nito sa Martes ng umaga? Marami.

Kapag natatakot ka sa biyahe, sa resulta ng biopsy, sa sulat mula sa bangko, hindi ka inuutusan ng Bibliya na magdasal sa isang anghel. Inaanyayahan kang lumapit sa trono kung saan nagmumula ang mga bilin. Ganito maaaring magmukha ang panalangin mo: "Panginoon, ikaw ang nag-uutos kahit sa mga leon at sa mga bagyo. Ipagbilin mo ako, sa anumang paraan na nais mo." Nananatiling tunay ang Mga Awit 91:11, pero hindi ito agimat; ito ay pangako sa isang taong nananahan sa kanlungan ng Kataas-taasan. Ang tiwala mo ay nasa Nag-uutos, hindi sa inuutusan.

Kapag inaalagaan mo ang isang taong hindi makaganti, may bagong bigat ang Mateo 18:10. Ang batang may autism sa Sunday school, ang matandang nakalimutan na ng pamilya, ang katulong na laging pinupuna, ang estudyanteng tahimik sa dulo ng klase: lahat sila ay may halaga sa langit na hindi kayang timbangin ng ating lipunan. Ang pagmamaliit ay hindi lamang kabastusan; ito ay pakikipagtalo sa kung sino ang pinahahalagahan ng Ama. Kaya kapag nakikita mong may nabibiro nang masakit sa opisina o sa paaralan, hindi ka tumatahimik.

Kapag ikaw naman ang pagod na lingkod, ang nanay na gising mula alas-kuwatro, ang nagtatrabaho sa ibang bansa, ang pastor na walang kapalit tuwing Linggo, hayaan mong palakasin ka ng Hebreo 1:14. May buong ikalawang hanay ng mga tagapaglingkod na isinusugo para sa mga magmamana ng kaligtasan, at kabilang ka roon. Hindi mo nakikita ang kanilang gawa at hindi mo kailangang makita. Hindi mo kailangang bantayan ang buong mundo; may mga ibang inuutusan ang Diyos para sa mga bahaging hindi mo kayang abutin.

At kapag ikaw ay nasa gitna ng matinding paglaban sa tukso, sa pagkagumon, sa galit na parang may sariling buhay, ipinaaalala ng Pahayag 12:7-9 na may totoong digmaan ngunit may natapos nang hatol. Nahulog na ang maninirang-puri. Nagngangalit pa siya, pero hindi siya nasa trono. Ang armas mo ay hindi pormula at hindi pangalan ng anghel, kundi ang dugo ng Kordero at ang salita ng iyong patotoo. Praktikal iyan: pagtatapat ng kasalanan sa isang kapatid, pagbabasa ng Kasulatan nang malakas, pagdalo sa pagtitipon kahit ayaw ng puso mo, pamumuhay sa liwanag.

Isang huling bagay, maliit pero magandang isabuhay. Sabi ng Hebreo 13:2, may mga nakapagpatuloy ng mga anghel nang hindi nila nalalaman. Ang punto ay hindi ang maghanap ng anghel sa bawat estranghero; ang punto ay buksan mo ang pinto. Ang pagkamapagpatuloy ay hindi kailanman nasayang sa kaharian ng Diyos.

Ang Salamin

Tanungin kita nang tapat: ano ang mas madalas mong binabanggit sa oras ng takot, ang pangalan ng Diyos o ang ideya ng isang bantay?

May paraan tayong mga Pilipino ng pagpapalit sa Diyos ng isang bagay na mas madaling hawakan. Medalya, panyo, dasal na kinabisa, larawan ng anghel sa tabi ng manibela. Hindi ko sasabihing kasalanan ang bawat simbolo. Pero tanungin mo ang puso mo kung ang hinahanap mo ay proteksyon na walang relasyon. Iyan ang kaibahan: gusto nating ligtas tayo sa daan, pero hindi naman natin gustong sabihin sa Panginoon kung saan tayo pupunta.

Sa Daniel 6:22, ang nagligtas ay anghel, pero ang pinuri ay ang Diyos, at ang nagpapahanga ay ang gabi bago ang yungib. Hindi nagbago ng ugali si Daniel nang ipagbawal ang pananalangin. Tatlong beses pa rin siyang lumuhod sa tapat ng bukas na bintana. Ang pag-iingat ay dumating sa isang taong matagal nang nakasanayang maging tapat. Hindi mo mapipilit ang Diyos na magsugo ng anghel sa gabi, pero maaari kang magsimulang maging tapat sa umaga.

At kung ikaw ang isa sa "maliliit na ito," kung sa trabaho ay ikaw ang unang tinatawag kapag may mali at huling nababanggit kapag may tagumpay, kung sa pamilya ay nasanay ka nang pumapangalawa, pakinggan mo ito nang mabuti. Mayroong laging bukas na pinto sa harap ng Ama para sa mga tulad mo. Hindi ka hindi nakikita. Ang lipunang hindi ka pinapansin ay hindi ang huling boses sa buhay mo.

May isa pang katanungan na baka iniiwasan mo. Kung ang mga anghel, na hindi tinubos, ay nananabik na masilip ang ebanghelyo, bakit ganito kadalas ang pagkabagot mo rito? Baka hindi naman kulang ang himala sa buhay mo. Baka manhid lamang tayo sa dakilang himala na ipinagkatiwala na sa atin.

Ipinaliwanag para sa mga bata

Madalas tanungin ng mga bata ang tungkol sa anghel, at madalas natin silang sagutin sa paraang nagmumula sa cartoon, hindi sa Bibliya. Maaari naman nating gawin itong simple at totoo.

Puwede mong sabihin: ang mga anghel ay ginawa ng Diyos. Hindi sila tao at hindi sila diyos. Para silang mga messenger o taga-hatid ng Diyos. Kapag may gustong sabihin o gawin ang Diyos, minsan may sinusugo siyang anghel. Isinugo niya si Gabriel kay Maria para sabihing ipanganganak niya si Jesus. Nagsugo siya ng anghel sa yungib ng mga leon para ingatan si Daniel. At pagkatapos nilang gawin ang utos, umaalis sila, dahil ang gusto nilang makita natin ay ang Diyos, hindi sila.

Mahalaga ring sabihin sa kanila, nang buong lambing, na ang mga anghel ay hindi natin dinadasalan. Ang Diyos lamang ang dinadasalan natin. At kung may namatay na mahal sa buhay, huwag nating sabihing "anghel na siya"; mas maganda ang totoo: kung siya ay kay Jesus, kasama siya ni Jesus, at darating ang araw na muli siyang mabubuhay.

Sa ganitong paraan natututunan ng bata na ang mundo ay mas malaki kaysa sa nakikita niya, ngunit ang kanyang kalinga ay nasa isang Ama, hindi sa isang pakpak.

May mga partikular na paliwanag kami para sa iba't ibang edad: para sa mga preschooler na tatlo hanggang anim, para sa mga batang pito hanggang labindalawa, at para sa mga tinedyer na labindalawang taong gulang pataas, kung saan mas malalim ang pag-uusap tungkol sa espirituwal na digmaan at kung bakit hindi sapat na maniwala lamang sa isang bantay. Piliin ang angkop sa inyong tahanan o Sunday school, at basahin ito nang magkasama kasama ang bukas na Bibliya.

Mga madalas itanong

Bilang pagtatapos

Kung may isang bagay na dapat sumama sa iyo pagkatapos ng mahabang paglalakbay na ito sa Kasulatan, ito sana iyon: walang anghel sa Bibliya ang humingi ng pagpapansin. Dumarating sila, nagsasabing huwag kang matakot, binubuksan ang pinto o tinitikom ang bibig ng leon o binibitawan ang pangalang Jesus, at pagkatapos ay umaalis. Ang laging naiiwan sa dulo ng eksena ay ang Diyos. Iyan ang kanilang turo sa atin, at iyan din ang kanilang hamon sa paraan ng ating pananampalataya.

Kaya kung nagsimula kang magbasa dahil sa pagkamausisa tungkol sa mga nilalang na hindi natin nakikita, sana'y natapos ka nang mas nakatingin sa Panginoong nag-uutos sa kanila. Siya ang nagbibilin sa Mga Awit 91:11. Siya ang nagsugo sa yungib sa Daniel 6:22. Siya ang nagpapahalaga sa maliliit sa Mateo 18:10. Siya ang nagpadala ng mensahe sa Nazaret sa Lucas 1:26-33.

Magandang susunod na hakbang ang basahin nang buo ang unang dalawang kabanata ng Hebreo, kung saan sadyang inihahambing ang mga anghel at ang Anak, at pagkatapos ay ang Pahayag 4 at 5, upang makita kung saan nakaharap ang lahat ng mukha sa langit. Doon mo mauunawaan kung bakit tama lamang na manabik tayo hindi sa anghel kundi sa Kordero.