Aklat ng 1 Corinto: Pagkakaisa at Pag-ibig sa Iglesia

Panimula

Isipin mo ang isang kongregasyon na may lahat ng gusto mong makita: masigla ang pagsamba, hindi nauubusan ng mga kaloob ng Espiritu, matatas ang mga nagsasalita, puno ng kabataan, nasa gitna ng isang abalang lungsod na daanan ng kalakalan at kultura. Tapos pumasok ka sa kanilang pagtitipon at maririnig mo ang bulungan: may nag-aaway tungkol sa kung sinong pastor ang mas magaling, may nagdedemandahan sa korte, may iskandalo sa pamilya na walang pumipigil, at sa Hapag ng Panginoon ay may mga busog na at lasing habang ang iba ay nakatingin lang, gutom.

Iyan ang iglesia sa Corinto. At doon ipinadala ng Diyos ang isa sa pinakamagandang sulat sa buong Bibliya.

Sa pahinang ito, makikilala mo ang Aklat ng 1 Corinto: kung sino ang sumulat, kailan, bakit, paano ito binuo, at ano ang mga pangunahing tema nito. Pero higit pa roon, matutuklasan mo kung bakit hindi listahan ng mga patakaran ang sagot ni Pablo sa gulo, kundi isang krus at isang katawan.

Ang tuon ng gabay na ito

Madaling basahin ang 1 Corinto bilang manwal ng mga alituntunin sa simbahan: ganito sa Banal na Hapunan, ganito sa mga kaloob, ganito sa pag-aasawa. Pero hindi iyan ang ginagawa ni Pablo. Sa bawat problema, hindi siya nagsisimula sa patakaran kundi sa dalawang katotohanan: si Cristo ay ipinako sa krus, at kayo ay iisang katawan sa kaniya. Mula roon dumadaloy ang bawat payo. Kaya ang gabay na ito ay babasahin ang buong aklat mula sa anggulong ito: ang krus ang bumabasag sa pagmamataas na nagbubunga ng hidwaan, at ang pagkakaisa ng katawan ni Cristo ang hugis ng pag-ibig sa totoong buhay.

Ano ang sinasabi ng Bibliya tungkol sa Aklat ng 1 Corinto?

Ang 1 Corinto ay isang tunay na liham, hindi isang teolohikal na tesis. May pangalan ang sumulat, may pangalan ang mga tatanggap, at may mga pangyayaring pinagmulan nito. Si Pablo na apostol ang sumulat, kasama ang kapatid na si Sostenes (1 Corinto 1:1), mula sa Efeso noong panahon ng kaniyang ikatlong paglalakbay misyonero, malamang sa pagitan ng taong 53 at 55 A.D. Alam natin ito dahil sinabi niya mismo na mananatili siya sa Efeso hanggang Pentecostes (1 Corinto 16:8).

Ang iglesia sa Corinto ay itinatag ni Pablo mismo. Ayon sa Gawa 18, nanatili siya roon ng isang taon at anim na buwan, nagtrabaho bilang gumagawa ng tolda kasama sina Aquila at Priscila, at nangaral sa sinagoga hanggang sa dumami ang mga sumampalataya. Hindi ito liham ng isang estranghero. Liham ito ng isang espiritwal na ama na nasasaktan.

At ano ang sanhi ng pagsulat? Dalawang bagay. Una, may balitang dumating mula sa sambahayan ni Cloe tungkol sa mga alitan (1 Corinto 1:11). Pangalawa, may sulat na ipinadala ang mga taga-Corinto na puno ng katanungan, at paulit-ulit na sinasagot ni Pablo ang mga iyon sa pariralang "tungkol naman sa" (1 Corinto 7:1). Kaya ang aklat ay hugis ng isang pastoral na usapan: narinig ko ito, itatama ko; itinanong ninyo iyan, sasagutin ko.

Pansinin ang pinakaunang paghimok ni Pablo pagkatapos ng kaniyang pasasalamat: "Mga kapatid, sa pangalan ng ating Panginoong Jesu-Cristo, nakikiusap ako sa inyo na magkaisa kayo sa inyong sinasabi, at huwag na kayong magkampi-kampi. Magkaisa kayo sa isip at layunin" (1 Corinto 1:10). Hindi siya nagsimula sa seksuwal na imoralidad o sa gulo sa Hapag, kundi sa pagkakabaha-bahagi. Para kay Pablo, ang pagkakampi-kampi ay hindi maliit na "personality clash" kundi tanda na may hindi pa nauunawaan tungkol sa krus.

Kaya ang sinasabi niya kaagad: kung si Pablo ang ipinako para sa inyo, bakit niyo ipinagmamalaki ang pangalan ko? Ang krus ang nagpapantay ng lahat. Walang maipagmamalaki ang sinuman sa harap ng isang Tagapagligtas na namatay para sa mga walang kakayahang iligtas ang sarili.

Mula roon, ang bawat kabanata ay nagtuturo pabalik sa parehong dalawang haligi. Nang pag-usapan niya ang mga lider at ang kanilang gawain, binalingan niya ang buong kongregasyon: "Hindi ba ninyo alam na kayo'y templo ng Diyos at naninirahan sa inyo ang Espiritu ng Diyos?" (1 Corinto 3:16). Dito ang "kayo" ay maramihan. Ang kongregasyon mismo ang santuwaryo kung saan tumitira ang Diyos. Sinisira mo ang pagkakaisa, sinisira mo ang templo.

Sa 1 Corinto 6:19 naman, dinala niya ang parehong imahen sa personal na antas: "Hindi ba ninyo alam na ang inyong katawan ay templo ng Espiritu Santo na nasa inyo at ibinigay sa inyo ng Diyos? Hindi na ninyo pag-aari ang inyong katawan." Sa isang lungsod na nagtuturing sa katawan bilang pag-aari ng indibidwal, sinabi ni Pablo na binili na tayo at may Nananahan na sa atin. Ang kabanalan ay hindi panuntunan lamang; ito ay pagkilala kung sino ang nasa loob mo.

At nang dumating siya sa Hapag ng Panginoon, ganito ang kaniyang paalala: "Sapagkat sa tuwing kakain kayo ng tinapay na ito at iinom sa saro, ipinapahayag ninyo ang kamatayan ng Panginoon hanggang sa muli siyang dumating" (1 Corinto 11:26). Hindi mo maipagdiriwang nang tama ang isang kamatayang nagbuklod sa iyo sa iba, habang hinahati mo ang iglesia sa mayaman at mahirap.

Ang krus ang sagot ni Pablo sa bawat gulo.

Ang tema na dumadaloy sa buong Bibliya

Mukhang napakalokal ng 1 Corinto, para bang mga problema lang ito ng isang maliit na grupo sa unang siglo. Pero kapag binuksan mo ang Lumang Tipan sa tabi nito, makikita mong hinihila ni Pablo ang buong kasaysayan ng Diyos sa isang munting iglesia.

Nang sabihin niyang walang maipagmamalaki ang tao sa harap ng Diyos, sumipi siya kay Isaias: wawasakin ng Diyos ang karunungan ng marurunong (Isaias 29:14 sa 1 Corinto 1:19). At tinapos niya ang argumento sa pamamagitan ni Jeremias: ang nagmamalaki ay magmalaki sa Panginoon (Jeremias 9:24 sa 1 Corinto 1:31). Hindi bagong tema ang pagbagsak ng pagmamataas. Mula pa sa Babel hanggang sa Fariseo, ganito nang ganito ang Diyos: pinipili niya ang mahihina upang mapahiya ang malalakas.

Ang imahen ng templo ay galing din sa Lumang Tipan. Sa Exodo 40, bumaba ang kaluwalhatian ng Panginoon sa tabernakulo. Sa 1 Hari 8, napuno ng ulap ang Templo ni Solomon. Ngayon, sabi ni Pablo, ang nananahanan ng Diyos ay isang komunidad ng mga dating pagano sa isang masikip na lungsod. Iyan ang isa sa pinakamalaking himala ng Bagong Tipan.

Sa 1 Corinto 5:7, tinawag niyang "Kordero ng Paskuwa" si Cristo. Ang Exodo 12 ay hindi lamang kuwento; ito ay ang anino ng dugong nagliligtas. At sa 1 Corinto 10, binalikan niya ang paglalakbay sa ilang: tumawid sila sa dagat, kumain ng manna, uminom mula sa bato, at sabi ni Pablo, "ang batong iyon ay si Cristo." Ang babala ay malinaw: hindi sapat ang magsimula nang maganda. Ang pananampalataya ay dapat tumagal.

Sa 1 Corinto 15, ang pinakamalaking pagbalik sa Lumang Tipan. Pinagtabi ni Pablo si Adan at si Cristo. Sa pamamagitan ng isang tao dumating ang kamatayan; sa pamamagitan ng isang Tao dumating ang muling pagkabuhay. Pagkatapos ay kinuha niya ang mga pangakong matagal nang nakabitin sa Israel, ang paglamon sa kamatayan magpakailanman mula sa Isaias 25:8 at ang tanong na "Kamatayan, nasaan ang iyong tagumpay?" mula sa Hosea 13:14, at isinigaw na natupad na ang mga iyon sa walang laman na libingan.

Dito nagtatagpo ang lahat. Ang pangako kay Abraham, ang pagpapalaya sa Exodo, ang kaluwalhatian sa Templo, ang pag-asa ng mga propeta sa muling pagkabuhay, ang lahat ay natutupad sa Mesiyas na ipinako at muling nabuhay. At ang bunga ng lahat ng iyon ay isang bagay na kataka-taka: isang grupo ng mga karaniwang tao sa Corinto na tinawag na "mga banal," at inuutusang mahalin ang isa't isa.

Dahil ang kasaysayan ng kaligtasan ay hindi nagtatapos sa isang doktrina. Nagtatapos ito sa isang pamilya.

Balangkas at pangunahing tema

Magandang tingnan ang 1 Corinto bilang isang liham na may dalawang mahabang hati: ang mga bagay na narinig ni Pablo, at ang mga bagay na itinanong sa kaniya.

Nagbubukas ito sa pagbati at pasasalamat (1 Corinto 1:1-9). Kahit alam na niya ang lahat ng kalokohan sa Corinto, nagpapasalamat pa rin siya sa biyayang ibinigay sa kanila. Isang aral na agad: ang pagwawasto na hindi nagsisimula sa pasasalamat ay madalas nagiging pagmamalupit.

Sumusunod ang unang malaking bahagi, 1 Corinto 1:10 hanggang 4:21, tungkol sa pagkakabaha-bahagi at sa karunungan ng krus. May nagsasabing "kay Pablo ako," may "kay Apolos," may "kay Cefas," may "kay Cristo." Hindi doktrina ang pinag-aawayan kundi katayuan at estilo. Ang sagot ni Pablo ay hindi kompromiso kundi pagbagsak sa ego sa pamamagitan ng isang Mesiyas na nakapako. Ang mga lider ay mga tagapaglingkod lamang, mga magsasaka at manggagawa, at ang Diyos ang nagpapalago.

Mula 1 Corinto 5 hanggang 6, hinarap niya ang mga iskandalong narinig niya: ang imoralidad na pinayagan ng kongregasyon, ang mga nagdedemandahan sa paganong korte, at ang paggamit ng kalayaan bilang dahilan upang abusuhin ang katawan. Dito lumitaw ang 1 Corinto 6:19.

Mula 1 Corinto 7 hanggang 16, karamihan ay sagot sa kanilang mga tanong. Ang kabanata 7 ay tungkol sa pag-aasawa, pagkabinata't dalaga, at pananatili sa kalagayang tinawagan ka. Ang 8 hanggang 10 ay tungkol sa karne na inihandog sa mga diyos-diyosan, kung saan itinuro niya ang isang prinsipyong nagpapabago ng buhay: hindi lahat ng may karapatan kang gawin ay dapat mong gawin, dahil may kapatid kang maaaring matisod. Siya mismo ang halimbawa, isang apostol na isinuko ang mga karapatan niya para sa iba.

Ang 1 Corinto 11 ay tungkol sa pagsamba, kasama ang maselang usapin ng pagtatakip ng ulo at ang pang-aabuso sa Hapag ng Panginoon. Ang 12 hanggang 14 ay tungkol sa mga kaloob ng Espiritu, at sa gitna nito mismo, hindi bilang dekorasyon kundi bilang puso, ang kabanata 13 tungkol sa pag-ibig. Ang 1 Corinto 15 ay ang pinakamahabang pagtuturo sa Bagong Tipan tungkol sa muling pagkabuhay. At ang 16 ay nagtatapos sa mga praktikal na bagay: ang koleksyon para sa mga mahihirap sa Jerusalem, mga plano sa paglalakbay, at mga pagbati.

Pansinin ang hugis. Nagsisimula sa krus, nagtatapos sa muling pagkabuhay, at sa pagitan ay ang buong magulong buhay ng isang iglesia. Iyan ang istruktura ng Kristiyanismo mismo.

Ang nag-uugnay sa lahat ay ang imaheng ito: "Kung paanong ang katawan ay iisa bagaman binubuo ng maraming bahagi, at ang lahat ng bahaging ito, kahit na marami, ay bumubuo ng isang katawan, gayundin naman si Cristo" (1 Corinto 12:12). Hindi sinabi ni Pablo na ang iglesia ay parang isang organisasyon na kailangang magkasundo. Sinabi niyang ang iglesia ay katawan ni Cristo. Ang pagkakaisa ay hindi layunin na pagsisikapan; ito ay katotohanan na dapat ipamuhay.

Mga mahalagang talata mula sa aklat na ito

Tatlong talata ang nagdadala ng bigat ng buong liham.

Ang una ay 1 Corinto 1:18: "Ang mensahe tungkol sa pagkamatay ni Cristo sa krus ay kahangalan para sa mga napapahamak, ngunit para sa ating mga naliligtas, ito ay kapangyarihan ng Diyos." Sa isang kulturang sumasamba sa matatalinong tagapagsalita at sa mga taong may koneksyon, sinabi ni Pablo na ang sentro ng kaniyang mensahe ay isang bilanggong pinatay sa pinakakahiya-hiyang paraan. Ito ang pundasyon ng buong aklat. Kapag naintindihan mong iniligtas ka ng isang bagay na ganap na hindi mo kayang gawin para sa sarili mo, nawawala ang dahilan mo para itaas ang sarili sa kapwa mo. Ang pagkakabaha-bahagi sa Corinto ay sintomas; ang pagkalimot sa krus ang sakit.

Ang pangalawa ay 1 Corinto 13:4: "Ang pag-ibig ay matiyaga at magandang-loob, hindi maiinggitin, hindi mapagmalaki ni mayabang man." Binabasa natin ito sa mga kasal, pero ang orihinal na pinag-uukulan nito ay isang kongregasyong nag-uunahan kung sinong mas espiritwal. Pansinin na pandiwa ang mga salita, hindi damdamin. Ang pag-ibig ay ginagawa, hindi nararamdaman lamang. At ang tatlong una niyang tinanggihan, inggit, pagmamalaki, kayabangan, ay eksaktong mga sakit na inilarawan sa unang labindalawang kabanata. Ang 1 Corinto 13 ay hindi tula tungkol sa romansa. Ito ay larawan ni Cristo, at ang hamon sa atin ay hubugin ang pag-uugali natin sa kaniyang hugis.

Ang pangatlo ay 1 Corinto 15:20: "Ngunit ang totoo, muling binuhay si Cristo bilang katibayan na muling bubuhayin ang mga patay." Ginamit ni Pablo ang imahen ng unang bunga, ang unang ani na inihahandog sa Diyos bilang pangako na may darating pang kasunod. Ang muling pagkabuhay ni Jesus ay hindi isang eksepsiyon sa kalikasan. Ito ang simula ng bagong nilikha. Kaya naman ang konklusyon ng kabanata ay hindi pilosopiya kundi pagsusumikap: dahil hindi walang kabuluhan ang inyong pagpapagal sa Panginoon, magpakatatag kayo. Ang walang laman na libingan ang dahilan kung bakit may saysay ang bawat tapat na paglilingkod na walang nakakakita.

Paano basahin ang 1 Corinto

Kung unang beses mong babasahin ang aklat na ito nang buo, subukan mong gawin ito nang paisa-isang upuan, parang tunay na sulat. Mga isang oras lamang ang kailangan. Habang nagbabasa, tanungin mo sa bawat kabanata: ano ang problema, at ano ang teolohikal na pundasyong ginamit ni Pablo upang sagutin ito? Palagi kang babalik sa krus, sa muling pagkabuhay, o sa Espiritung nananahan sa inyo.

Kung mas gusto mo ang hati-hating pagbabasa sa loob ng isang linggo, ganito ang maaari mong sundin. Sa unang araw, basahin ang 1 Corinto 1 hanggang 4 at pag-isipan kung sino ang mga "bayani" na madaling pagkampihan sa panahon natin. Sa pangalawang araw, 5 hanggang 7, at tanungin kung paano iginagalang ng iglesia mo ang katawan, ang pag-aasawa, at ang kabanalan. Sa pangatlong araw, 8 hanggang 10, at hanapin ang mga karapatang maaari mong isuko alang-alang sa isang mahinang kapatid. Sa ikaapat, kabanata 11 hanggang 12, at tingnan ang Hapag ng Panginoon at ang katawan ni Cristo nang magkasama. Sa ikalima, basahin nang dahan-dahan ang kabanata 13 at ipalit ang pangalan mo sa salitang "pag-ibig," at pagkatapos ipalit ang pangalan ni Jesus. Sa ikaanim, kabanata 14 at 15 tungkol sa kaayusan sa pagsamba at sa pag-asa ng muling pagkabuhay. Sa ikapito, kabanata 16, at magtanong kung ano ang praktikal na hakbang na dapat mong gawin.

Mainam ding basahin ang Gawa 18 bago mo simulan ang liham, upang makita mo ang mga tunay na tao at lugar. At kung may oras ka, basahin agad ang 2 Corinto pagkatapos, upang makita mo kung paano nagpatuloy ang kuwento ng relasyon ni Pablo at ng kongregasyong ito.

Ang Salamin

Marahil iniisip mo habang nagbabasa: buti na lang hindi ganiyan kagulo ang simbahan namin. Pero hayaan mong itanong ko sa iyo nang tapat.

May tao ka bang iniiwasan sa iglesia? May isang pangalan ba na kapag nabanggit ay may kumikirot sa loob mo? Hindi mo kailangang sumigaw o makipagtalo sa harap ng lahat upang makagawa ng pagkakabaha-bahagi. Minsan tahimik ito: ang hindi pagbati, ang pinipiling grupo, ang mapanirang kuwento na sinimulan mo sa pamamagitan ng isang "ipanalangin natin siya."

At tungkol sa iyong katawan. Sinabi ni Pablo na templo ito ng Espiritu Santo at hindi mo na pag-aari. Hindi iyan panakot. Iyan ay dignidad. Kung ikaw ay nagsasawalang-bahala sa katawan mo dahil sa walang katapusang trabaho, o itinatago mo ang isang kasalanang alam mong unti-unti kang sinisira, o kinamumuhian mo ang hitsura mo tuwing tumitingin ka sa salamin, dapat mong marinig ito: may nakatira na riyan, at binili ka sa isang halaga.

Tungkol naman sa pera at estado. Ang gulo sa Hapag ng Panginoon sa Corinto ay tungkol sa mayaman at mahirap na hindi makaupo nang magkasama. Nangyayari pa rin ito, ibang anyo lamang. Sino ang nakakaramdam na hindi siya kabilang sa iglesia mo dahil sa kaniyang damit, trabaho, o salita?

At kung ikaw ngayon ay nag-iisa, nanghihina, nakalimutan ng iba, tandaan mo ang 1 Corinto 12:12. Hindi ka nakadikit sa katawan bilang dekorasyon. Bahagi ka. Kung wala ka, may kulang. Hindi ito papuri sa sarili mo; ito ay katotohanan tungkol kay Cristo na bumubuo sa iyo bilang bahagi niya.

Hindi ka extra sa katawan ni Cristo.

Ipinaliwanag para sa mga bata

Kapag ipinapaliwanag ang 1 Corinto sa mga bata, huwag kang magsimula sa mga problema sa Corinto. Magsimula ka sa katawan.

Maaari mong sabihin: tingnan mo ang kamay mo at ang paa mo. Magkaiba sila, pero pareho silang sa iyo. Hindi puwedeng sabihin ng kamay sa paa, "hindi kita kailangan." Ganiyan ang iglesia. May mga taong kumakanta, may mga taong nagluluto, may mga taong nananalangin nang tahimik sa bahay, pero lahat sila ay bahagi ng iisang pamilya ni Jesus. Nagsulat si Pablo ng sulat sa isang grupo ng mga Kristiyano na nag-aaway, at ang sinabi niya ay simple: mahalin ninyo ang isa't isa, dahil minahal kayo ni Jesus hanggang sa krus.

Mula roon, maaari mong ituro ang kabanata 13, na madali para sa mga bata dahil konkreto ito: ang pag-ibig ay matiyaga, mabait, hindi naiinggit, hindi mayabang. Makakatulong kung magbibigay ka ng totoong halimbawa mula sa kanilang mundo: paghihintay sa kapatid, pagbabahagi ng laruan, pagsasabi ng totoo kahit mahirap.

Para sa mas malalaking bata, maaari nang idagdag ang 1 Corinto 15, na si Jesus ay tunay na muling nabuhay, at dahil doon ay may pag-asa tayo na hindi nagtatapos sa kamatayan ang kuwento.

May hiwalay kaming mga paliwanag na inihanda ayon sa edad: para sa mga preschool na tatlo hanggang anim na taon, para sa mga elementarya na pito hanggang labindalawa, at para sa mga kabataang labindalawang taon pataas. Piliin mo ang angkop sa iyong anak at basahin ninyo itong magkasama, dahil ang pinakamahusay na pagtuturo ay laging kasama ang isang nakikinig na puso.

Mga madalas itanong

Bilang pagtatapos

Hindi perpektong iglesia ang Corinto. Ito ay magulo, mapagmataas, iskandaloso, at puno ng kaloob. At ganoon pa man, tinawag sila ni Pablo na mga banal, mga tinawag ng Diyos, at pinasalamatan niya ang Diyos para sa kanila. Doon natin dapat marinig ang biyaya: hindi iniwan ng Diyos ang kongregasyong ito sa kanilang kalituhan, kundi ipinadala niya ang isa sa pinakamagagandang liham sa kasaysayan.

Kung may isang bagay na dapat mong dalhin pagkatapos ng pahinang ito, ito iyon: ang sagot ni Pablo sa bawat problema ay hindi bagong patakaran kundi ang krus at ang katawan. Ang ipinakong si Cristo ang pumapatay sa ating pagmamataas, at ang pagiging bahagi ng kaniyang katawan ang nagbibigay-hugis sa ating pag-ibig. Mula roon dumadaloy ang kabanalan, ang pagtitiis, ang kaayusan sa pagsamba, at ang pag-asa na hindi nagtatapos ang buhay sa libingan.

Kaya buksan mo ang aklat at basahin mo nang buo, sundin mo ang gabay sa pagbabasa sa itaas, at hayaan mong tanungin ka nito. Pagkatapos ay magpatuloy ka sa 2 Corinto, at makikita mo ang parehong apostol na mas mahina pa, pero mas malinaw ang pagtitiwala sa biyaya. At tandaan mo ang panghuling bilin niya sa huling kabanata: isagawa ninyo ang lahat nang may pag-ibig.