Si Josue: Ang Lider na Nagdala sa Bayan sa Lupang Pangako

Panimula

Natapos na ang libing. Nasa kapatagan ng Moab ang libu-libong tolda, at sa isang bundok na hindi matatagpuan ng sinuman ay inilibing ng Diyos mismo ang pinakadakilang propeta ng Israel. Tapos na ang panahon ni Moises. At ngayon, may isang lalaking may halos walumpung taon na gulang, hawak ang isang pangako na apatnapung taon niyang hinintay, at nakatayo siya sa gilid ng Ilog Jordan kasama ang dalawang milyong taong kilala niyang mareklamo, madaling matakot, at mabilis maglimot.

Walang Moises na makakasagip sa kanya ngayon. Walang tungkod. Walang nagdadaop-palad na propeta sa tuktok ng burol.

Ang unang sinabi ng Diyos sa kanya ay hindi estratehiya ng digmaan kundi isang utos na parang ulit-ulit na bulong: huwag kang matakot, huwag kang panghinaan ng loob. Tatlong beses sa isang kabanata.

Alam ng Diyos kung ano talaga ang nasa loob ng lalaking ito. At iyon ang simula ng mga matutuklasan natin dito: kung paano hinubog ng Diyos ang isang mahiyaing katulong tungo sa pinakamatapang na lider ng Israel, saan nagkulang si Josue, at bakit ang kanyang pangalan ay tumuturo sa isang Josue na higit pa sa kanya.

Ang tuon ng gabay na ito

Madaling gawing inspirational poster si Josue: ang tapang na lalaki, ang walang-takot na heneral, ang modelo ng tagumpay. Pero hindi iyon ang itinatampok ng Kasulatan. Tatlong bagay ang bubuo sa gabay na ito: ang tapang ni Josue ay hiram, ibinigay sa kanya at hindi likas sa kanya; ang lupain ay mana at hindi kabayaran, regalo at hindi gantimpala sa kanyang kahusayan; at ang pangalan niya, na sa Hebreo ay Yeshua, ay ang parehong pangalan na ibibigay sa isang sanggol sa Bethlehem makalipas ang mahabang panahon. Si Josue ay hindi ang tagapagligtas. Siya ang anino ng tagapagligtas. At doon nakasalalay ang buong kagandahan ng kanyang kuwento.

Ano ang sinasabi ng Bibliya tungkol kay Josue?

Si Josue ay anak ni Nun, mula sa lipi ni Efraim, at ipinanganak siya sa pagkaalipin sa Egipto. Ang orihinal na pangalan niya ay Hosea o Oseas, na nangangahulugang "kaligtasan," at ito ay pinalitan ni Moises tungo sa Josue, "ang Panginoon ang nagliligtas" (Bilang 13:16). Mahalaga ang detalyeng ito. Ang pangalan niya ay isang pangungusap tungkol sa Diyos, hindi tungkol sa kanya.

Ang unang pagkakataong lumitaw siya sa Bibliya ay hindi sa isang pulpito kundi sa isang labanan na hindi niya kayang ipanalo mag-isa. Sa Exodo 17:9-13, ilang linggo pa lamang ang mga Israelita mula sa Egipto nang salakayin sila ng mga Amalekita. Sinabi ni Moises kay Josue na pumili ng mga lalaki at humarap sa kaaway, habang siya ay aakyat sa tuktok ng burol na hawak ang tungkod ng Diyos. At nangyari ang kakaibang bagay na ito: "Habang nakataas ang kamay ni Moises, nananaig ang mga Israelita; ngunit kapag ibinababa niya ito, nananaig naman ang mga Amalekita." Nanigas ang kamay ni Moises, kaya pinaupo siya sa isang bato at inalalayan ng dalawang kamay nina Aaron at Hur hanggang lumubog ang araw. At ang tala sa dulo: nagapi ni Josue ang mga Amalekita.

Pansinin kung paano itinuro sa kanya ng Diyos ang unang aralin. Sa lupa, si Josue ang may espada. Pero ang tagumpay ay nakatali sa isang nakataas na kamay sa burol. Nanalo siya, pero hindi dahil sa kanya. Ang tapang niya ay may pinagmumulan sa labas ng kanyang sarili.

Pagkatapos nito ay naging "katulong" o lingkod siya ni Moises. Siya ang kasama sa pag-akyat sa Sinai (Exodo 24:13), at hindi siya umaalis sa Tolda ng Pagtitipan kahit umalis na si Moises (Exodo 33:11). Mga apatnapung taon siyang nasa likuran, nagmamasid, naglilingkod, nag-aaral.

Dumating ang kanyang unang malaking pagsubok sa Bilang 13 at 14. Isinama siya sa labindalawang nagmanman sa Canaan. Sampu sa kanila ang bumalik na nanlulupaypay: may mga higante, may mga pader, parang tipaklong lamang kami. Dalawa ang tumayo laban sa opinyon ng nakararami. Sa Bilang 14:6-9, pinunit ni Josue at ni Caleb ang kanilang kasuotan at sinabi sa buong kapulungan: "Napakainam ng lupaing aming pinasok. Kung kalugdan tayo ng Panginoon, tiyak na ipapasok niya tayo sa lupaing iyon na mayaman at masagana. Huwag lamang kayong manghimagsik sa Panginoon at huwag kayong matakot sa mga tao sa lupaing iyon. Tiyak na malilipol natin sila. Wala silang pag-asa, samantalang kasama naman natin ang Panginoon. Huwag kayong matakot sa kanila."

Hindi niya sinabing maliit ang mga higante. Hindi niya tinanggihan ang datos. Sinabi lamang niya kung sino ang kasama nila. Iyon ang pagkakaiba ng pananampalataya sa pagiging positive thinker.

Ang kabayaran ng pagtayo niyang iyon? Apatnapung taong paggala sa disyerto, kasama ang mismong bayan na gustong batuhin siya, naglilibing ng mga kaibigan hanggang maubos ang buong salinlahi. Tama siya, at naghintay pa rin siya ng apatnapung taon.

Nang malapit nang mamatay si Moises, ipinatawag niya si Josue sa harapan ng buong Israel. Sa Deuteronomio 31:7-8, sinabi niya: "Lakasan mo ang iyong loob at magpakatatag ka, sapagkat pangungunahan mo ang bayang ito sa lupaing ipinangako ng Panginoon sa ating mga ninuno, at ipamamahagi mo ito sa kanila. Mangunguna sa iyo ang Panginoon; siya ang kasama mo, at hindi ka niya iiwan o pababayaan. Huwag kang matakot ni panghinaan ng loob."

Pagkatapos, direkta nang nagsalita ang Diyos sa kanya. Sa Josue 1:8-9 ay ibinigay sa kanya ang tunay na sandata: "Huwag mong ititigil ang pagbasa ng aklat ng Kautusan. Pag-isipan mo ito araw at gabi upang matupad mo ang lahat ng nakasulat dito. Sa gayon, magiging matagumpay ka at uunlad ka. Tandaan mong iniutos ko sa iyo na lakasan mo ang iyong loob at magpakatatag ka. Huwag kang matakot ni panghinaan ng loob, sapagkat ako, ang Panginoon mong Diyos, ay kasama mo saan ka man pumunta."

Hindi espada ang unang ibinigay sa bagong heneral. Isang aklat.

Ang tema na dumadaloy sa buong Bibliya

Ang buhay ni Josue ay nakaupo sa isang mahalagang pagliko sa kuwento ng Bibliya. Nangako ang Diyos kay Abraham ng isang lupain (Genesis 12:7). Apat na raang taon ang nakalipas, at pagkaalipin pa rin ang nakikita. Si Moises ang naglabas sa kanila, ngunit si Josue ang nagpasok. Siya ang tagapagdala ng katuparan ng pangako na una pang sinabi bago siya ipanganak.

At dito mahalaga ang anggulo ng gabay na ito: ang lupain ay mana. Paulit-ulit itong binibigyang-diin ng Deuteronomio: hindi ito dahil marami sila o mabuti sila kundi dahil iniibig sila ng Diyos at tapat siya sa kanyang sinumpaan (Deuteronomio 7:7-8). Sinabi rin ng Diyos kay Josue sa Josue 24:13 na binigyan niya sila ng lupaing hindi nila pinagtrabahuhan, ng mga lunsod na hindi nila itinayo, at ng mga ubasan at puno ng olibo na hindi nila itinanim. Nakikipaglaban sila, oo, ngunit laging pumapasok sa isang bagay na naunang ibinigay. Iyan ang hugis ng biyaya sa buong Kasulatan: may pakikibaka, ngunit ang pundasyon ay regalo.

Sa Bagong Tipan, tatlong beses tinutukoy si Josue nang direkta. Sa sermon ni Esteban sa Gawa 7:45, ipinaalala niyang kasama ni Josue dinala ng mga ninuno ang Tolda sa lupain. Sa Hebreo 11:30, nabilang sa listahan ng pananampalataya ang pagguho ng pader ng Jerico. At sa Hebreo 4:8, may isang pangungusap na nagbabago ng pagtingin natin sa buong aklat ni Josue: kung naibigay na ni Josue sa bayan ang tunay na kapahingahan, hindi na magsasalita pa ang Diyos ng ibang araw.

Ganito ang ibig sabihin niyon. Nakuha ni Josue ang lupain, ngunit hindi niya nakuha ang mga puso. Sinabi niya mismo sa dulo ng kanyang buhay na may mga diyus-diyosan pa rin sa mga tolda. Hindi nagtagal, ang buong Aklat ng mga Hukom ay naging isang mahabang pag-ikot ng pagtalikod, pagkabihag, pagdaing, at pagliligtas. Ang kapahingahan ay nakuha sa heograpiya ngunit hindi sa kaluluwa.

Kaya may lumitaw na ibang Josue. Sa Hebreo, ang pangalan ng ating Panginoon ay Yeshua, ang parehong pangalang isinulat ni Moises para sa anak ni Nun. Ang unang Josue ay nagdala ng bayan sa isang lupain; ang huling Josue ay nagdadala ng bayan sa Diyos. Ang isa ay gumamit ng espada; ang isa ay nagpatagos ng espada sa kanyang sariling tagiliran. Ang isa ay naghati ng mana sa labindalawang lipi; ang isa ay naghahanda ng mana na hindi nasisira, nabahiran, o nalalanta (1 Pedro 1:4).

At nang tawagin si Jesus na "Jesus" ng anghel, ang sinabi ay katulad ng paliwanag sa pangalan ni Josue: ililigtas niya ang kanyang bayan sa kanilang mga kasalanan (Mateo 1:21). Iyon ang nasa likod ng pader ng Jerico na hindi kayang basagin ng trumpeta: ang tigas ng sariling puso.

Ang puso ng kanyang buhay

Tatlong sandali ang pumipinta ng kabuuan ng lalaking ito, at ang tatlo ay naglalantad ng isang bagay na hindi mo mababasa sa mga larawan ng matapang na heneral.

Ang una ay sa kapatagan ng Jerico, bago pa man magsimula ang labanan. Nakita ni Josue ang isang lalaking may hubad na espada at tinanong siya ng isang napakatapang na tanong: "Kakampi ka ba namin o ng aming kaaway?" Ang sagot ay tumanggi sa dalawang pagpipilian: "Hindi, kundi ako ang pinuno ng hukbo ng Panginoon" (Josue 5:14). At ang lider na pinag-utusang magpakatatag ay sumubsob sa lupa at nagtanong kung ano ang ipinag-uutos sa kanya. Nawala ang tanong na "kakampi ka ba namin." Ang tanong na natira ay "kakampi ba kami sa iyo."

Ang pangalawa ay sa Josue 6:20, ang pinakakakaibang istratehiya sa kasaysayan ng pakikidigma. Pitong araw na pagligid, mga pari at trumpeta, at walang espadang ginamit: "Kaya't hinipan ng mga pari ang mga trumpeta, at sumigaw naman ang mga tao. Nang marinig nila ang tunog ng trumpeta, lumakas ang sigaw ng mga tao at gumuho ang pader ng lunsod. Sumalakay ang mga Israelita sa lunsod at nilupig nila ito." Walumpu't ilang taong gulang na ang lalaking nag-utos ng paglibot na ito, at alam niyang magmumukha silang katawa-tawa sa mga nakatanaw mula sa pader. Pumayag pa rin siya. Ang unang lunsod na nakuha nila ay hindi nakuha sa lakas kundi sa pagsunod, upang walang sinumang makapag-angkin ng karangalan.

Ang pangatlo ay ang kabiguan, at hindi dapat itong laktawan. Sa Josue 9, dumating ang mga Gibeonita na nakadamit ng punit at may amag na tinapay, nagkukunwaring taga-malayong lupain. Nakipagkasundo si Josue, at ang mapait na linya ay ito: hindi sila sumangguni sa Panginoon (Josue 9:14). Ang lalaking nanaig laban sa pader ng Jerico ay nabihag ng amag na tinapay. Hindi siya nagtanong, dahil mukhang simple ang desisyon.

May iba pang bitak. Nang matalo sila sa Ai dahil sa kasalanan ni Acan, gumuhit si Josue ng isang panaghoy na halos katulad ng reklamo ng bayan sa disyerto: bakit mo pa kami pinatawid sa Jordan (Josue 7:7)? Hindi rin naging ganap ang pagsakop; paulit-ulit sinasabi ng aklat na may mga lupaing hindi natapos (Josue 13:1). At kakaiba, si Josue na hinubog ng apatnapung taong pagkakatulong kay Moises ay hindi naghubog ng isang Josue para sa susunod na panahon. Pagkamatay niya, wala nang pinunong tumayo, at bumagsak ang Israel sa kaguluhan ng panahon ng mga Hukom.

Hindi kailanman si Josue ang pag-asa ng Israel. Lingkod lamang siya, matapat, pagod, totoo, at may hangganan.

Ano ang matututuhan natin kay Josue

Ang unang aral ay ito: ang katapangan ay hindi personalidad kundi memorya. Hindi sinabi ng Diyos kay Josue na "kaya mo iyan" o "magtiwala ka sa sarili mo." Ang sinabi ay "ako ang kasama mo." Ang utos na magpakatatag ay laging nakakabit sa isang katotohanan tungkol sa Diyos, hindi sa isang pagtatasa ng kakayahan ng tao. Kaya ang unang ibinigay sa kanya ay ang aklat na pag-iisipan araw at gabi, dahil ang tapang ay namamatay kapag nakakalimot ka. Tinatawag tayo ngayon ng Josue 1:8-9 sa parehong bagay: hindi sa mas malakas na kalooban kundi sa mas malalim na pakikinig.

Ang pangalawa: mas mapanganib ang maliliit na desisyon kaysa sa malalaki. Nanalangin si Josue sa harap ng Jerico, ngunit hindi siya nagtanong sa harap ng mga Gibeonita. Ganoon din tayo. Nananalangin tayo para sa kanser, operasyon, at kawalan ng trabaho, ngunit ang pinakamalalaking pinsala sa buhay natin ay madalas galing sa mga desisyong mukhang maliit lamang noong ginawa natin: ang isang pag-uutang, ang isang relasyon na "kaibigan lang," ang isang pagsagot sa mensahe, ang isang kompromiso na "minsan lang." Kailangang masanay tayong magtanong sa Diyos kahit sa mga bagay na parang hindi na kailangang itanong.

Ang pangatlo: ang matapat na paghihintay ay bahagi ng paglilingkod. Apatnapung taon si Josue sa anino ni Moises bago siya nakatayo sa harapan. Apatnapu pang taon siyang gumala sa disyerto dahil sa kasalanan ng ibang tao, kahit tama siya noong una. Hindi iyon nasayang na panahon. Doon hinubog ang lalaking makakayang tumayo sa harap ng dalawang milyong tao nang hindi nag-aalala kung mamahalin siya. May kabanata sa buhay mo ngayon na pakiramdam mo'y pag-aantala. Baka hindi iyon pag-aantala kundi pagbuo.

At ang pang-apat na nagbubuklod sa lahat: ang lupain ay regalo. Nakipaglaban si Josue, ngunit sa isang pangakong matagal nang nakasulat. Nagsisikap tayong sumunod, ngunit hindi upang makuha ang pagmamahal ng Diyos. Pumapasok tayo sa isang bagay na nabayaran na ng isa pang Josue sa isang burol sa labas ng Jerusalem.

Ang Salamin

Tingnan mong mabuti ang isang detalye: tatlong beses sinabi ng Diyos sa Josue 1 na huwag siyang matakot. Walang nagsasabi ng tatlong beses kung hindi kinakabahan ang kaharap. Kaya kung ang unang reaksyon mo sa buhay ay pangamba, hindi ka mas mahina kay Josue. Pareho lang kayo. Ang pagkakaiba ay hindi ang kawalan ng takot kundi ang pinakikinggan sa gitna ng takot.

Kaya hahayaan mo ba akong magtanong ng tapatan?

Ano ang pader sa buhay mo ngayon na napagdesisyunan mo nang hindi na magbabago? Ang asawang labintatlong taon nang matigas ang puso. Ang anak na hindi na nagsisimba. Ang utang na mas malaki pa sa sahod mo. Ang katawan na pinagkanulo ka na. Ang pangungulila na kinakausap mo na lang sa gabi dahil wala nang iba. Ikaw na pinaulit-ulit na inilibot sa paligid ng parehong pader at wala pa ring nangyayari.

Hindi ko sasabihing guguho ang pader bukas, dahil hindi ganoon ang pangako. Pero ito ang totoo: ang unang ibinigay ng Diyos kay Josue ay hindi ang pagbagsak ng Jerico kundi ang kanyang presensya. "Hindi ka niya iiwan o pababayaan." Doon nagsimula ang lahat.

At tandaan ang lugar ng tapang mo. Hindi mo kailangang maging matatag na tao; kailangan mong maging tao na nakikinig sa Salita araw at gabi hanggang ang pangako ay mas malakas pa sa balita. Kaya hindi gumagana ang Josue 1:9 kapag isinusulat lamang sa likod ng cellphone case at hindi binubuksan ang Bibliya. Ang tapang ay sinususo mula sa Kasulatan.

At huling tanong: may mga Gibeonita bang nasa pintuan mo ngayon, may punit na damit at kasinungalingan sa bulsa, at hindi ka pa nagtanong sa Panginoon dahil mukha namang walang masama? Ang mga desisyon mong hindi ipinapanalangin ay ang mga desisyong madalas pumatay.

Ipinaliwanag para sa mga bata

Kapag ikinukuwento si Josue sa mga bata, madali ang tuksong gawin lamang itong kuwento ng matapang na sundalo at bumabagsak na pader. Masayang kuwento nga iyon, pero may mas mahalagang mensahe.

Sabihin mo sa kanila nang simple: si Josue ay isang lalaking inatasan ng Diyos na mamuno sa isang napakaraming tao papunta sa bahay na ipinangako ng Diyos sa kanila. Kinakabahan si Josue, dahil malalaki ang mga lunsod at makakapal ang mga pader. Pero sinabi ng Diyos sa kanya ng isang bagay na paulit-ulit niyang naaalala: "Kasama mo ako saan ka man pumunta." Hindi lumaban si Josue dahil siya ang pinakamalakas. Lumaban siya dahil hindi siya iniwan ng Diyos. At nang gumuho ang pader ng Jerico, walang nakapagsabing "ako ang gumawa niyan," dahil trumpeta at sigaw lamang ang kanilang hawak.

Maganda ring idugtong sa kanila na ang pangalan ni Josue ay katulad ng pangalan ni Jesus, at pareho silang nangunguna sa mga tao patungo sa tahanan. Si Josue papunta sa Canaan; si Jesus papunta sa Ama.

Hindi pare-pareho ang kayang abutin ng bata sa iba't ibang edad, kaya may hiwalay na mga paliwanag na inihanda para sa mga batang tatlo hanggang anim na taon, para sa mga nasa elementarya na pito hanggang labindalawa, at para sa mga kabataang labindalawang taon pataas, kung saan maaari nang pag-usapan ang mga mahihirap na tanong tungkol sa digmaan at katarungan. Piliin ang antas na tugma sa batang kaharap mo, at huwag kang mangambang sabihing may mga tanong na hinahanapan pa natin ng sagot kasama ang Diyos.

Mga madalas itanong

Bilang pagtatapos

Isa daan at sampung taon ang buhay ni Josue, at wala siyang iniwan na trono, dinastiya, o batas na ipinangalan sa kanya. Ang iniwan niya ay dalawang bagay: isang lupaing hinati para sa labindalawang lipi, at isang hamon sa Shekem na kailangang sagutin ng bawat salinlahi. Iyon ang laki ng kanyang buhay, at iyon na ang sapat, sapagkat kahit kailan ay hindi siya ang Tagapagligtas. Lingkod lamang siya ng pangalan na dala niya.

Kaya kung may dadalhin kang isang bagay mula sa gabay na ito, ito na lang: hindi likas sa iyo ang tapang, at hindi iyon kailangan. Hiniram ni Josue ang kanyang tapang mula sa isang pangako, hiniram ang kanyang tagumpay mula sa isang nakataas na kamay sa burol, at tinanggap ang kanyang mana bilang regalong hindi siya ang nagtrabaho. Ganoon din tayo, pero mas mabuti pa, dahil ang Josue na nasa likod ng Josue ay dumating na.

Kung gusto mong ituloy ito, umpisahan mo sa pagbabasa ng buong Aklat ni Josue sa isang linggo, at pagkatapos ay ang Hebreo 3 at 4. Makikita mo ang pader, ang Jordan, at ang mana sa panibagong liwanag. At habang binabasa mo, itanong ang tanong na nagpabago sa lahat para sa kanya sa kapatagan ng Jerico: hindi "kakampi ba ang Diyos sa akin," kundi "nasa panig ba ako ng Diyos."