Si Judas Iscariote: Ang Alagad na Nagkanulo kay Jesus

Panimula

Isipin mo ang isang lalaking tatlong taon na nakasama ni Jesus. Nakita niya ang tubig na naging alak sa Cana. Nakita niyang tumayo si Lazaro mula sa libingan, amoy libingan pa ang telang nakabalot sa kaniya. Nakahawak siya ng tinapay na dumami sa bundok, at malamang may bahagi siya sa paghahakot ng labindalawang basket na tira. Marahil siya rin ay nagpalayas ng demonyo, sapagkat isinugo ni Jesus ang Labindalawa nang may kapangyarihan. Umupo siya sa hapag ng huling Paskuwa, at may kamay pa siyang sumawsaw sa pinggan kasama ng Panginoon.

At pagkatapos ng lahat ng ito, ipinagbili niya si Jesus sa halagang tatlumpung pirasong pilak.

Ang tanong na hindi natin matakasan ay hindi lamang "sino si Judas Iscariote," kundi "paanong nangyari ito?" Sa pahinang ito, tutuntunin natin ang buong buhay ni Judas ayon sa pagkakasunod-sunod nito sa Kasulatan, at makikita natin na ang pagkakanulo ay hindi biglaang pagsabog. Ito ay pagtutuos ng matagal nang tumutulong butas.

Ang tuon ng gabay na ito

Karaniwang itinatrato si Judas na parang isang kalaban na basta lumitaw sa gabi ng pag-aresto, isang tao na "biglang nabaliw sa kasalanan." Hindi iyon ang sinasabi ng Bibliya. Ayon sa Juan 12:6, magnanakaw na siya bago pa siya naging taksil; matagal na siyang dumudukot sa supot ng salapi bago siya dumukot ng tatlumpung pilak. Kaya ang tuon ng gabay na ito ay ito: ang pagkakanulo ay bunga ng mga maliliit na lihim na hindi pinagsisisihan. Titingnan natin ang mabagal na tagas, hindi lamang ang huling halik, at ihahambing natin ang panghihinayang ni Judas sa tunay na pagbabalik-loob ni Pedro. Dahil sa dulo, ang tanong ay hindi kung gaano kalapit ka kay Jesus, kundi kung pinasok mo na siya sa iyong mga lihim.

Ang mga sipi sa pahinang ito ay mula sa Ang Biblia.

Ano ang sinasabi ng Bibliya tungkol kay Judas Iscariote?

Tahimik ang pasimula. Sa apat na listahan ng Labindalawa sa Bagong Tipan, palaging huli ang pangalan ni Judas, at palaging may kasamang tala. Sa Lucas 6:16 sinasabi ng manunulat na siya ay "naging lilo," ibig sabihin, naging traydor. Isa siya sa mga tinawag ni Jesus matapos ang isang gabi ng panalangin sa bundok. Hindi siya nakapasok sa grupo sa pamamagitan ng pagkakamali o panloloko ng tao. Hinirang siya ni Jesus nang buong alam kung sino siya, at iyon ang unang misteryo na kailangan nating pasanin nang may pagpapakumbaba.

Ang pangalang "Iscariote" ay malamang na nangangahulugang "taga-Keriot," isang bayan sa Judea. Kung tama ito, siya lamang ang tanging Judeo sa grupo ng mga Galileo. Laging may bahagyang kakaibang tunog ang kaniyang pananalita, laging may kaunting distansiya. Hindi ito ang sanhi ng kaniyang pagkakasala, ngunit nagpapaalala ito sa atin na ang pagiging kasama sa grupo ay hindi katumbas ng pagiging kaisa nito.

Ang unang malinaw na pahayag tungkol sa kaniyang kalooban ay dumating sa hapag sa Betania, anim na araw bago ang Paskuwa. Binuhusan ni Maria ng mamahaling pabango ang mga paa ni Jesus, at si Judas ang nagreklamo na dapat ay ipinagbili at ibinigay sa mga dukha ang halaga. Tinuklas ni Juan ang tunay na dahilan: "Ito'y sinabi nga niya, hindi sapagka't ipinagmamalasakit niya ang mga dukha; kundi sapagka't siya'y magnanakaw, at yamang siya ang may tangan ng supot ng salapi, ay kinukuha niya ang mga inilalagay doon" (Juan 12:6). Pansinin ang panahunan: hindi "minsan siyang nangupit," kundi ugali na niya. Ang kaniyang banal na pananalita ay pantakip lamang sa kaniyang bulsa. Naririto na ang buong tema ng kaniyang buhay: matagal nang tumutulo ang bangka bago ito lumubog.

Mula roon, mabilis ang mga pangyayari. "Nang magkagayo'y isa sa labingdalawa, na tinatawag na Judas Iscariote, ay naparoon sa mga pangulong saserdote" (Mateo 26:14). Ang salitang "nang magkagayo'y" ay mahalaga. Sa Mateo, sumunod agad ang lakad na ito sa eksena sa Betania. Ang inis sa nasayang na pabango ay naging kasunduan sa mga kaaway ni Jesus. Ganito rin ang ulat ni Marcos: "At si Judas Iscariote, na isa sa labingdalawa, ay naparoon sa mga pangulong saserdote, upang maipagkanulo niya siya sa kanila" (Marcos 14:10). Dalawang beses binanggit ni Marcos na siya ay "isa sa labingdalawa," na parang hindi siya makapaniwala sa kaniyang sinusulat. Hindi taga-labas ang nagbukas ng pinto sa mga kaaway. Isa sa loob.

Idinagdag ni Lucas ang lalim na espirituwal: "At si Satanas ay pumasok kay Judas, na tinatawag na Iscariote, na kabilang sa labingdalawa" (Lucas 22:3). Hindi ito paglilinis sa pangalan ni Judas, kundi paglalantad sa laki ng nakataya. Ang matagal nang bukas na pinto ng kasakiman ay pinasok ng kaaway. Ang mga maliliit na paglabag ay naging tirahan ng isang mas malaking kadiliman.

At pagkatapos ay ang pagsisisi na huli na at walang pag-asa: "Nang magkagayo'y si Judas, na nagkanulo sa kaniya, pagkakitang siya'y nahatulan na, ay nagsisi, at isinauli ang tatlongpung putol na pilak sa mga pangulong saserdote at sa matatanda" (Mateo 27:3). Hindi siya walang damdamin. Nahapdi ang kaniyang budhi. Ngunit ang kaniyang hapdi ay bumalik sa mga pari, hindi sa Panginoon. At ang wakas ay iniulat ni Pedro sa harap ng mga kapatid: "Kumuha nga ang taong ito ng isang parang sa pamamagitan ng ganti sa kaniyang liko; at pagpauwod ng kaniyang ulo ay pumutok siya sa gitna, at sumambulat ang lahat ng mga laman ng kaniyang tiyan" (Mga Gawa 1:18).

Iyon ang buod. Isang lalaking tinawag, pinagkatiwalaan, dahan-dahang nanakaw, tuluyang nagkanulo, tunay na nahapis, at namatay na hindi nagbalik-loob.

Ang tema na dumadaloy sa buong Bibliya

Ang sakit ng pagkakanulo ng isang malapit na kaibigan ay hindi bago sa gabi ng Huling Hapunan. Dumadaing na ang Kasulatan tungkol dito mga isang libong taon bago pa ipanganak si Judas.

Sa Mga Awit 41:9 ay umuungol si David: "Oo, ang aking kaibigan ko na aking pinagkakatiwalaan, na kumain ng aking tinapay, nagtaas ng kaniyang sakong laban sa akin." Tatlong bagay ang nakasalansan sa isang pangungusap: kaibigan, pinagkakatiwalaan, kasalo sa pagkain. Sa kultura ng Israel, ang pagkain kasama ng isang tao ay pangako ng kapayapaan. Ang magtaas ng sakong laban sa kasalo mo ay hindi lamang pananakit; ito ay panlalapastangan sa pinakabanal na tanda ng pagkakaibigan. Ang karaniwang ipinapalagay ay tinutukoy dito si Ahitophel, ang matalinong tagapayo ni David na kumampi kay Absalom, at kalaunan ay nagbigti rin (2 Samuel 17). Ang landas ni Judas ay nalakaran na.

Ipinanumbalik ni Jesus ang talatang ito sa hapag mismo. Nang sabihin niya sa Juan 13:18 na kailangang matupad ang kasulatan tungkol sa kasalo niyang tumalikod sa kaniya, ipinapakita niya na ang nangyayari ay hindi isang aksidente na sumira sa plano ng Diyos. Ito ay kabilang sa nakasulat nang landas ng Mesiyas na tinanggihan. Ganoon din ang sinabi niya sa Mateo 26:24: "Ang Anak ng tao ay papanaw, ayon sa nasusulat tungkol sa kaniya: datapuwa't sa aba niyaong taong magkakanulo sa Anak ng tao!" Dalawang katotohanan na hindi pinaghihiwalay ng Kasulatan: may panukala ng Diyos, at may tunay na pananagutan ng tao.

Kahit ang halaga ay may ugat sa Lumang Tipan. Sa Zacarias 11 ay tinimbang ang pastol nang tatlumpung pilak, isang halaga ng paghamak, at iniutos na itapon sa bahay ng Panginoon. Sa Exodo 21:32 ay tatlumpung pilak ang bayad sa isang aliping nasuwag ng baka. Iyon ang presyo ng Anak ng Diyos sa mata ng mga namumuno sa templo: halaga ng isang patay na alipin. Nang itapon ni Judas ang salapi sa santuario at nagamit iyon sa pagbili ng lupa para sa libingan ng mga taga-ibang bayan, lahat ng detalye ay parang sumunod sa isang lumang panaginip.

Ngunit narito ang dapat magpaiyak sa atin. Kung saan tumalikod si Ahitophel kay David, at kung saan nagtaas ng sakong si Judas, ay doon naman nanatili si Jesus. Pinagpatuloy niya ang paghugas ng paa ni Judas. Inabot pa niya sa kaniya ang subong tinapay, ang tanda ng pagtangkilik sa isang panauhin. At sa halamanan ay tinawag pa nga niya siyang kaibigan: "Kaibigan, gawin mo ang dahil ng pagparito mo" (Mateo 26:50). Ang Isa na ipinagkanulo ng kaniyang kasalo ay hindi nagbalik ng kutsilyo. Namatay siya para sa mga traydor.

Doon nagtatapos ang bawat linya ng Kasulatan: sa krus.

Ang puso ng kaniyang buhay

Tatlong pangyayari ang nagbubukas ng kaluluwa ni Judas, at sinusundan nila ang parehong gulugod: isang lihim, isang kasunduan, at isang hapdi na nahuli sa maling pinto.

Ang unang pangyayari ay ang Betania. Doon nasalubong ng dalawang mundo: ang pag-aaksaya ng pag-ibig at ang pag-iingat ng kasakiman. Nabasag ni Maria ang isang taong halaga ng pabango sa paa ni Jesus, at nakita lamang ni Judas ang natapon na pera. Ang kaniyang argumento ay marangal, banal pa nga: para sa mga dukha. Ngunit ang budhi ay hinuhubdan ng Kasulatan, at sinabi ni Juan na siya ay magnanakaw na may hawak ng supot. Ito ang pinakamahalagang detalye na madalas nating laktawan. Si Judas ay hindi unang nagkasala nang gabing iyon ng pag-aresto. Nagsanay siya nang maraming buwan sa pagkuha ng maliit, sa pagsisinungaling nang maliit, sa pag-aakalang hindi napapansin ng Panginoon. Ang kamay na dumukot sa supot ang mismong kamay na nakipagkamay sa mga pari.

Ang pangalawa ay ang kasunduan. "Ano ang ibibigay ninyo sa akin?" Iyon ang tanong niya sa mga pangulong saserdote pagkatapos ng eksena sa Betania. Nang tumakbo siya papunta sa mga kaaway ni Jesus, hindi siya nagsimula ng bago; sinundan lamang niya ang direksiyon ng kaniyang matagal nang naitanim na hilig. Ganito ang tulis ng pagpapaliwanag ni Marcos: ang taong naparoon sa mga pari upang ipagkanulo si Jesus ay "isa sa labingdalawa." Kasama siya sa pagsusugo, sa pagtuturo, sa mga himala. Hindi siya naligaw dahil sa kakulangan ng liwanag. Tinalikuran niya ang liwanag na alam niyang tama. At nang pumasok si Satanas sa kaniya, ayon sa Lucas 22:3 at Juan 13:27, ang pinasok ng kaaway ay isang bahay na matagal nang nakabukas ang pinto.

Ang pangatlo ay ang hapdi sa umaga. Nakita niyang hinatulan si Jesus, at bumigay ang kaniyang kalooban. Ayon sa Mateo 27:3, nagsisi siya at isinauli ang pilak. Sinabi pa nga niya ang tamang salita: "Nagkasala ako sa aking pagkakanulo sa dugong walang kasalanan" (Mateo 27:4). Alin sa mga salitang iyon ang mali? Wala. Kinilala niya ang kaniyang sala, kinilala ang kawalang-sala ni Jesus. Ngunit dinala niya ang kaniyang pagkakasala sa mga pari, na kaya lamang sabihin ay "ikaw ang bahala niyan." Ang kanilang templo ay hindi nagpapatawad. At sa halip na tumakbo sa sampung metrong layo papunta sa Isa na maaari siyang tubusin, tumakbo siya palabas. "At itinapon niya sa santuario ang mga putol na pilak, at umalis; at yumaon at nagbigti" (Mateo 27:5).

Iyon ang trahedya: mayroon siyang panghihinayang na sapat upang kitilin ang kaniyang sarili, ngunit wala siyang pananampalatayang lumingon sa Panginoon.

Ano ang matututuhan natin kay Judas Iscariote

Unang aral: ang lapit kay Jesus ay hindi katumbas ng pagsuko kay Jesus. Tatlong taon na malapitang kasama niya ang Anak ng Diyos, at namatay siyang salungat sa kaniya. Walang alagad na mas maganda ang pagkakataon; walang taong mas malaki ang nasayang. Sabi mismo ni Jesus sa Juan 6:70: "Hindi baga hinirang ko kayong labingdalawa, at ang isa sa inyo ay diablo?" Maaari kang lumaki sa loob ng simbahan, alam ang mga awit, hawak ang mikropono, kilala ng lahat, at gayunma'y hindi pa nagbibigay kay Kristo ng iyong pinakaloob na silid. Ang tanong ay hindi kung gaano ka katagal na kasama, kundi kung may bahagi ka pa bang ipinagkakait sa kaniya.

Pangalawang aral: ang maliliit na kasalanang pinalalampas ay naghahanda ng lugar para sa malaki. Hindi biglang nag-tatlumpung pilak ang kamay ni Judas. Nagsanay iyon sa mga barya. Kaya't seryosohin natin ang mga tila maliit na bagay: ang kaunting kasinungalingan sa ulat sa trabaho, ang lihim na pagsulyap sa telepono, ang kaunting paglampas sa pondo ng ministeryo, ang paghihinanakit na inaalagaan nang tahimik. Walang kasalanang nananatiling maliit. Ito ay parang tagas sa bubong; tila wala lang, hanggang bumagsak ang kisame.

Pangatlong aral: may pagkakaiba ang panghihinayang at ang pagbabalik-loob, at ang kaibahan ay buhay at kamatayan. Sa parehong linggo, dalawang alagad ang nabigo nang labis. Itinatwa ni Pedro si Jesus nang tatlong beses, at umiyak nang mapait. Ipinagkanulo siya ni Judas, at nahapis nang labis. Ang isa ay bumalik at kumain kasama ng Panginoon sa tabi ng dagat. Ang isa ay sumabit sa isang puno. Ang pagkakaiba ay hindi ang bigat ng kasalanan, kundi ang direksiyon ng pagsisisi. Isinulat ni Pablo: "Sapagka't ang kalumbayang mula sa Dios ay gumagawa ng pagsisisi sa ikaliligtas na hindi ikalulungkot: datapuwa't ang kalumbayang ayon sa sanglibutan ay ikamamatay" (2 Corinto 7:10). Kung ang kasalanan mo ay dinadala ka lamang sa kahihiyan at pagkamuhi sa sarili, hindi pa iyon pagsisisi. Nagiging pagsisisi iyon kapag tinawid mo ang silid at lumapit ka sa Isa na nakaunat ang kamay.

Ang Salamin

Nais kong tanungin ka nang tuwiran. Alin ang supot mo?

Bawat isa sa atin ay may isang bagay na hawak natin sa isang kamay habang ang kabilang kamay ay nakataas sa pagsamba. Para sa iba, pera iyon: mga hindi naideklarang kita, mga utang na hindi babayaran, mga presyong itinaas sa mahirap. Para sa iba, oras: ang dalawang oras sa gabi na walang nakakaalam, na unti-unting pumapatay sa iyong pagnanasa sa Diyos. Para sa iba, ang katawan: mga mensaheng binubura bago makauwi ang asawa. Para sa iba, pangalan at posisyon: ang tahimik na pagsira sa iyong katrabaho upang ikaw ang maiangat. At marami sa atin ay may ganoong bagay habang patuloy na kumakanta sa simbahan tuwing Linggo.

Ang nakakatakot sa kuwento ni Judas ay hindi na siya isang halimaw. Ang nakakatakot ay kay ordinaryo niya. Hindi siya nakipagkasundo sa demonyo nang ika-labing-anim na kabanata ng kaniyang buhay. Nag-umpisa siya sa maliliit na pangungupit, at pinatawad niya ang sarili niya sa mga iyon, at siniyasat niya ang sarili niya nang may banal na dahilan: "para sa mga dukha." Kaya nating bihisan ng banal na wika ang anumang bagay. Alam ng Diyos ang nasa ilalim ng bihis.

Ngunit hindi kita iiwan sa pagkabalisa. Tingnan mo ang ginawa ni Jesus sa hapag. Alam niya ang lahat. Alam niya ang bawat barya, ang kasunduan, ang halik na darating. At hinugasan pa rin niya ang mga paang iyon. Inabot pa rin niya ang tinapay. Tinawag pa rin niya siyang kaibigan sa halamanan. Ang tanging bagay na hindi ginawa ni Jesus ay ang pilitin siyang manatili.

Kaya kung may nararamdaman kang hapdi ngayon, huwag mong dalhin ito sa kahihiyan. Huwag mong dalhin sa mga tao na ang tanging masasabi ay "ikaw ang bahala niyan." Dalhin mo ito sa Panginoon, ngayon, habang bukas pa ang pinto. Ang parehong Jesus na ipinagbili nang tatlumpung pilak ay ang Jesus na namatay upang bayaran ang iyong utang nang buo.

Ipinaliwanag para sa mga bata

Mahirap ipaliwanag si Judas sa mga bata, sapagkat natural na itatanong nila: "Bakit siya nagkasala kung kaibigan siya ni Jesus?" Huwag mong iwasan ang tanong; ito ang tamang tanong.

Sa pinakasimpleng paraan, maaari mong sabihin ganito: Si Judas ay isa sa labindalawang pinakamalapit na kaibigan ni Jesus. Siya ang nag-iingat ng bag ng pera ng grupo. Ngunit paulit-ulit siyang kumukuha ng kaunting pera para sa sarili niya, at hindi niya iyon sinabi kay Jesus. Mula sa maliit na pagnanakaw, lumaki ang kaniyang kasakiman, hanggang sa ipinagbili niya si Jesus sa mga taong galit kay Jesus. Nang makita niyang ano ang nangyari, sobrang lungkot niya, ngunit hindi siya lumapit kay Jesus upang magsabi ng "patawarin mo ako." Iyon ang pinakamalungkot na bahagi ng kuwento.

At pagkatapos, ituro mo ang pag-asa: si Pedro rin ay nagkasala nang malaki nang gabing iyon, ngunit bumalik siya, at tinanggap siya ni Jesus. Dahil doon, kapag nagkasala tayo, hindi tayo nagtatago; tumatakbo tayo kay Jesus.

Iba-iba ang kailangan ng bawat edad. Ang tatlo hanggang anim na taong gulang ay kailangang tumuon sa pagtitiwala at pagsasabi ng totoo sa mga magulang at sa Diyos, nang walang nakakatakot na mga detalye. Ang pito hanggang labindalawa ay kayang pag-usapan ang kuwento nang buo at ang pagkakaiba nina Pedro at Judas. Ang mga kabataang labindalawang taon pataas ay handa na para sa mas mabibigat na tanong tungkol sa kalayaan, panukala ng Diyos, at tunay na pagsisisi. Mayroon kaming hiwalay na paliwanag para sa bawat antas ng edad, upang maituro mo ang kuwentong ito nang tapat at may pag-asa sa mesa ng iyong tahanan.

Mga madalas itanong

Bilang pagtatapos

Hindi nabuwal si Judas sa isang gabi. Nabuwal siya sa maraming maliliit na gabi na walang nakakakita, kung kailan sinasabi niya sa sarili niya na maliit lang naman ito, na hindi naman napapansin, na may mabuti pa rin siyang dahilan. Ang halik sa Getsemani ay huling kabanata lamang ng isang kuwentong mahabang panahong isinusulat sa lihim. Kaya ang tanong na iniiwan sa atin ng kaniyang buhay ay hindi "paano naging traydor ang isang tao," kundi "anong maliit na bagay ang hawak ko ngayon na hindi ko pa ibinibigay kay Jesus?"

Ngunit huwag mong tapusin ang pagbabasa sa panginginig. Tapusin mo ito sa hapag. Doon, sa isang silid sa Jerusalem, may isang Panginoon na tumingin sa mukha ng kaniyang magkakanulo, lumuhod sa harap niya, at hinugasan ang kaniyang mga paa. Iyon ang ugali ng Diyos na iniibig ka: hindi siya nagmamaktol; nakaunat ang kaniyang kamay hanggang sa huling sandali.

Kung gusto mong ipagpatuloy ang pag-aaral, basahin nang sunod-sunod ang Juan 12, Juan 13, Mateo 26 at 27, at Mga Gawa 1. Pagkatapos, ihambing ang buhay ni Pedro pagkatapos ng Juan 21. Sa dalawang landas na iyon, pipili ka rin ngayon. At kung ang hapdi sa iyong dibdib ay nagtutulak sa iyo kay Jesus, huwag ka nang maghintay. Ngayon ang panahon ng pagbabalik.